Een kleine kennismaking met Yıldırım Demirören

Yıldırım Demirören dus, in Nederland een grote onbekende. De 50-jarige ‘Gasboer’ (Tüpçü, zo wordt hij vaak denigrerend genoemd in Turkije, in verband met zijn Gasbedrijf) is sinds 2012 de voorzitter van de Turkse Voetbalbond (TFF). Dit deed hij met 8-jaar ervaring op zak als voorzitter van Besiktas. De clubs en supporters van alle andere ploegen in Turkije schrokken daar een beetje van. Demirören haalde dat gevoel meteen weg door te beloven dat hij zijn nieuwe functie naar eer en geweten zou invullen. Wie zijn wij om daar aan te twijfelen?

1286092828-yildirim demiroren (besiktas)

Gisteren nam hij plaatst in het programma ‘Derin Futbol’ op sensatiezender BeyazTV. Het is zo een zender die niemand serieus neemt en waarvan niemand op straat toegeeft dat hij er naar kijkt, maar ondertussen zowat alle kijkcijferrecords in handen heeft. De vaste aanwezige in de programma’s doen alles voor de kijkcijfers, geloof me daar zijn Gijp, Derksen en co niks bij. Mensen schofferen, wekelijks van standpunt veranderen en hier en daar een leugen gaan ze ook niet uit de weg. De ideale ingrediënten voor een leuke avond met de bondsvoorzitter.

Demirören voelde zich op zijn gemak en gaf de ene “krantenkop” na de andere weg. Zo had hij de mededeling dat zijn boezemvriend Cristiano Ronaldo (Ooit haalde hij de Portugees naar Turkije om een shopping mall te openen YoutubeFilmpje ) een avontuur bij Besiktas wel zag zitten. “Cristiano wilde naar Besiktas, zijn enige voorwaarde was mijn voorzitterschap”. Dat moet echt balen geweest zijn gisteren voor de aanhang van de derde club van Istanbul.

Er was nog veel meer, over de sinds dit seizoen ingevoerde buitenlanderslimiet regel “Zodra wij 18 handtekeningen ontvangen van de 18 voorzitters zullen wij actie ondernemen”. (Hij heeft een document met 17 handtekeningen, alleen Fenerbahçe doet niet mee). Over het lopende match-fixing proces “Voor ons is deze zaak gesloten, de clubs hebben een straf gekregen van de UEFA. Wij gaan de clubs niet meer straffen, maar de lopende zaken tegen enkele individuen gaan wel door”. (De UEFA en in hoger beroep het CAS tribunaal hebben Fenerbahçe en Besiktas schuldig verklaard van match fixing tijdens wedstrijden in Turkije, maar het heeft geen gevolgen vanuit de Turkse Voetbalbond?) Over zijn vermeende afkeer tegen Galatasaray “Onzin, ik heb Fatih Terim aangesteld als bondscoach, we weten allemaal dat Terim een kind van Galatasaray is. Bovendien heeft de club onder mijn bewind 4 prijzen gewonnen”. (saillant detail, juist die prijsuitreikingen zijn het ‘bewijsmateriaal” voor de Galatasaray aanhang. Met een gezicht op onweer kregen ze twee seizoen geleden de titel uit zijn handen, bij de volgende titel kwam hij niet eens opdagen, terwijl Demirören nog net niet stond mee te hossen tijdens het uitreiken van de Turkse beker aan Fenerbahçe. #ConspiracyTheory)

Oh ja, zijn favoriete buitenlandse speler in de Turkse Süper Lig? Dirk Kuyt! Een voetballiefhebber is hij dus ook al niet.

Dit allemaal is nog maar het puntje van de ijsberg van de dingen die zijn tegenstanders tegen hem hebben. Het is vanaf dag één van zijn voorzitterschap een aaneenschakeling van vreemde en dubieuze zaken. Voorlopig heeft Fenerbahçe de beste band met hem, dat had niemand op voorhand kunnen voorspellen. Ik word er vooral moedeloos van. Mensen willen voetbal zien, voetbal waarin ze kunnen geloven. Verliezen hoort ook bij voetbal alleen sinds het bewind van Demirören wil niemand meer geloven dat zijn of haar ploeg heeft verloren door een gebrek aan kwaliteit, “het is de bond!” Dat kan je men ook niet kwalijk nemen als er nooit duidelijkheid verschaft wordt over de match-fix kwestie.

De moedeloosheid slaat vaak om in een ellendige lach bij mij. Hoe kwalijk bovengenoemde zaken ook zijn, het waren niet de punten waar ik me echt woedend over heb gemaakt. Die (twijfelachtige) eer ging naar dit punt; er werd de bondsvoorzitter gevraagd wat hij van Felipe Melo’s reactie vond, naar aanleiding van de rode kaart van Emre Belözoğlu. “De reactie van Felipe Melo vond ik erg triest. Ik koppel het aan het feit dat hij de show mannetje is. Helaas (Let op dit woord!) kunnen wij hem als voetbalbond niet schorsen. We kunnen hem hoogstens aanklagen bij de bond van de gedragsregels.” Helaas?! Zonder hier een tirade over te beginnen, ik neem aan dat u begrijpt waar mijn reactie vandaan komt. Hij was nog niet klaar, “Als ik het voor het zeggen had bij Galatasaray zou ik afstand doen van de Braziliaan.” Hij ging verder met onderbouwen “In mijn tijd bij Besiktas heb ik dit ook meegemaakt. Publiekslieveling Pascal Nouma deed zijn hand in zijn broek en keek richting het supportersvak van Fenerbahçe om zo zijn doelpunt te vieren. Ik kon niet anders dan zijn contract ontbinden.” Degelijk punt zou je kunnen zeggen, tenminste standvastig over de jaren heen én het is maar een persoonlijke mening.

nouma

Nou ga ik er niet van uit dat Demirören heel goed is met computers, maar het feit dat alles op dit mooie wereldwijde web wordt opgeslagen wist hij ook al niet. Er zijn wat speurhonden aan het werk gegaan en die kwamen met het volgende bericht:

nouma_ice

Voor de lezers die geen Turks hadden in hun talenpakket. In de kwestie van Pascal Nouma is er destijds een stemming gehouden “Houden we Nouma of sturen we hem weg?” De uitslag was 10-3 in het nadeel van Nouma zodoende moest de zo geliefde Fransman vertrekken. Weet u wie 1 van de 3 stemmers was die de Fransman wilde behouden?

Juist ja, die.

Nog één voorbeeld van zijn staat van dienst dan. Hij wilde Didier Drogba en Emanuel Eboue schorsen voor het dragen van een eerbetoon aan de toen net overleden Nelson Mandela.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s