#HetBesteWKOoit

Dat is heel veel gezegd en geschreven de afgelopen weken. Natuurlijk was het een prachtig wereldkampioenschap, maar zijn ze wel vergelijkbaar? Zoals die eeuwige discussie over wie de allerbeste voetballer is allertijden. Door de voortdurende evolutie in de sport zouden we gewoon deze ‘titel’ per decennia moeten vergeven. Het is Messi wederom niet gelukt met Argentinië, maar moet dat nou werkelijk zo zwaar meetellen in de vraag of hij beter is dan Maradona was? Onzin.

Terug naar de het WK. Persoonlijk ga ik het toernooi in Brazilië opslaan als #HetGezelligsteWKOoit. We schrijven 8 juni, Amsterdam Open Air. Vier dagen voor het eerste fluitsignaal zou klinken in São Paolo. Een paar uur nadat ik het feest de rug had toegekeerd stroomde mijn Whatsapp vol met ziekenhuisselfies. Eén van de vrienden nam een andere op de schouders, en gleed weg over een van de duizend waterflesjes op de grond, heup uit de kom. Naast de verschrikkelijke pijn die hij gehad moet hebben betekende dit zes weken stil op bed liggen. Na een aantal dagen konden we echter al grappen over dat de timing niet veel beter kon met het WK op komst.

Op de tweede speeldag stond Nederland al op de agenda. Traditiegetrouw kijkt het gros van onze vriendengroep de wedstrijden van Oranje in de dorpskroeg. Moesten we onze geblesseerde vriend dan alleen laten op deze dag? Natuurlijk niet. De woonkamer werd omgetoverd tot mini-stadion met lig, zit en staanplaatsen. Er vonden hele volksverhuizingen plaatst van de lokale Albert Heijn voor het natje en het droogje. Rizzoli floot en wij zaten, stonden en lagen klaar voor dit onbegonnen duel tegen de regerende “alleswinnaar” van de afgelopen zes jaar.

5-1 ! Wat een voetbalshow. Onze solidariteit en samenhorigheid was overgeslagen op de deels jonge ploeg van Koning Louis. Eén ding stond vast, dit was de opstelling voor de rest van het toernooi. Er waren zoveel parallellen te trekken tussen Oranje en ons dat we echt het gevoel kregen dat we invloed hadden op de uitslagen dit toernooi; helaas, tot en met de penalty’s tegen de Argentijnen. De werklust binnen de groep, krat na krat werd er meegesleept. Er werd zelfs soms gekookt en anders afgehaald voor alle aanwezigen. Sommige kwamen op hele andere posities terecht, de normaliter niet al te fanatieke voetbalsupporters verstuurden berichten in de ochtend met de vraag “hoe laat we er vanavond moeten zijn”. We hadden zelfs een Robin van Persie, die liever alleen ging kijken! Tevens petje af voor de aanwezige vrouwenploeg. De clichématige haat richting het vrouwencommentaar, bestond niet. “Oh die is wel knap” en/of “Mooie kleur tenue” kwamen natuurlijk weleens voorbij maar werd beantwoord, compleet met een glimlach.

Het verlies in de halve finale hakte er flink in bij de groep. Het einde was in zicht en wederom zou de gouden bokaal in de handen van een ander land belanden. Weer kon het gewoon. Het was een diep dal, maar Oranje was strijdbaar voor de derde plek. Dus wij ook. Niemand stond te trappelen om dit duel, toch zijn we er nog één keer gaan zitten, voor ons Oranje. Het werd een leuk afsluitduel waarbij we de Brazilianen kansloos lieten. Brons was een mooie beloning voor de op voorhand afgeschreven jongens binnen de ploeg.

Arjen Robben is het hele toernooi trots geweest op zijn ploeg, vond het een mooi avontuur en heeft genoten van dit toernooi met deze selectie. Ik sluit me graag aan bij de echte aanvoerder van Oranje. Trots op mijn ploeg, genoten van jullie allemaal, dit was mijn allergezelligste WK ooit!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s