Perché Mancini? Perché?

30 september 2013, daar was je ineens. Met je charisma, maar ook met een dikke stempel van defensief voetbal. Je nam de plek in van de onvervangbare Fatih Terim. Die voor de derde maal zijn club uit het slop had getrokken. Fatih Terim moest ineens de wankelende natie redden. Dat vonden wij allemaal prima, ondanks dat hij door deze bijbaan verbonden zou zijn aan de slechtste en het walgelijkste instituut van Turkije, de Turkse voetbal bond. Door Oranje, met een goal van Sneijder, was er een einde gekomen aan de WK-droom. Jammer, hij had het bijna weer geflikt, nu terug naar Cimbom. Dat vond de bond geen sterk plan en wilde dat hij minimaal beide jobs zou behouden. Na teleurstellende resultaten met zijn mannen in het rood-geel moest hij kiezen van onze voorzitter. Die het spuugzat was om de bond te helpen, die over duidelijk Galatasaray aan het tegenwerken was en nog steeds is.De club of het nationale elftal. Hij koos voor Turkije, onbegrijpelijk. De mensen die zijn club aan alle kanten proberen tegen te werken en nota bene hemzelf een gigantische schorsing gaven voor iets totaal onzinnigs.
Terug naar de man waar het hier om gaat, Roberto Mancini. Enkele uren nadat de handtekeningen waren gezet stond er het loodzware duel met Juventus in Turijn op het programma. Zijn hand was snel zichtbaar. Er stond een tactisch sterk elftal, dat haar momenten zorgvuldig koos. Er werd niet blind druk gezet, zoals we van Turken in hun goede dagen zijn gewend. Het resultaat was prima, de Italiaanse equivalent van Fenerbahce had een punt gestolen met een discutabele penalty. De toon was gezet, we gingen met z’n alle achter Mancini staan. In de competitie kwamen we snel tot de conclusie dat er wat geks was met het elftal onder leiding van de Italiaan. Thuis waren we weergaloos. Het ene spektakel na het anders, heel veel doelpunten, amper één tegen. Er stond een geoliede machine. Buiten het eigen stadion bleef er telkens niks van deze machine van Mancini over. Ze kwamen er niet doorheen, er werd amper gescoord en bijzonder veel onnodig puntverlies. Hoewel er genoeg woede uitbarstingen langs het veld waren is Mancini qua inzicht een rustige trainer. Lang afwachten, een spits voor een spits, geen grote risico’s. Met jarenlang Terim in het achterhoofd werd het onverdraagzaam om te zien. Feit is gewoon dat je meer vrede hebt met puntverlies als je elf man als dolle stieren de tegenstander hebt zien belagen dan als je kijkt naar hoe elf man rustig op het juiste moment wachten, wat nooit kwam.
De competitie was weggegeven, maar plek twee was van groot belang, deze werd bemachtigd. Chelsea bleek een maat te groot maar Europees hadden we overwinterd in een poule met Juventus en Real Madrid. De beker die al jaren niet was gewonnen werd ook nog even bemachtigd. Al met al geen slecht jaar. Met in het achterhoofd dat Roberto continu heeft medegedeeld dat het lastig werken was met een groep die je midden in het seizoen hebt overgenomen. Was ik benieuwd naar het elftal wat hij nu ging bouwen. Ik stond nog achter de gesjaalde Italiaan. Hij gaf de club tactische ontwikkeling zonder teveel afbreuk aan het onverwoestbare vecht imago te doen. Hij was inmiddels bekend met de riooljournalistiek in Turkije en met wat finetuning denk ik dat hij het uit-complex had kunnen wegwerken. Echter op 11 juni was het voorbij, in onderling overleg hadden beide partijen besloten uit elkaar te gaan. Het kwam als een donderslag bij een heldere hemel. De geluiden gingen alle kanten op wat nou de oorzaak van de goede breuk was, maar dat doet er niet toe, vind ik.
Er kwam een lange periode aan zonder nieuws, verschrikkelijk. Geen nieuwe trainer, geen aankopen. Gelukkig was aan de andere kant van de wereld Sneijder goed bezig met zijn Oranje vrienden en van Persie. Zo was er nog enige afleiding naast het hele dag F5’n op twitter voor nieuws uit Istanbul.
Het werd Cesare Prandelli. Symphatieke vent, met een mooie voetbal gedachte. Helemaal goed, we gaan er weer (opnieuw) tegen aan. Weinig mutaties in de groep, veel trainingen, louter positieve berichten.
Tot 25 juli jongstleden. Roberto ging ineens weer twitteren, net zoals zijn vetrek kwam zijn tweet binnen. Hij reageerde op een foto van ruim een maand geleden van onze aanvoerder Selçuk Inan, de getuige op de bruiloft van spits Burak Yilmaz.

Mancini1
“I’m missing all of you” het voelde als een ongewenste nastoot van je ex geliefde, waar je nog heel veel van houd maar het net een plekje had gegeven. Verdomme waarom doet hij dit? Ik heb dit ook in mijn hele leven niet eerder meegemaakt,zowel niet bij Galatasaray als bij Ajax. In het voetbal kom je elkaar nog wel een keer tegen, dat is vaak prima. Zijn ze goed vertrokken geef je ze een applaus, waren ze slecht krijg je een net wat hardere ‘Boe’ voor je kiezen. Ik kreeg medelijden met Mancini en met mezelf. Ik wilde hem terug, terwijl ik niks tegen de kersverse trainer heb.

Mancini2

Mancini4

Mancini3
Twee dagen later was het helemaal raak. Hij was aanwezig bij het oefenduel tegen Honvéd in Budapest. Door de blikken van de spelers en die van hem ga ik steeds meer denken dat hij helemaal niet weg wilde, maar moest. Ik merk dat ik dat maar moeilijk kan verkroppen.
Toch wil ik je vragen om die pleister er nu gewoon in één keer af te rukken. Geen tweetjes, geen bezoekjes even helemaal niks Roberto. Wat de reden ook moge zijn, we kunnen niet meer verder samen. Jammer of niet, we moeten allebei verder. Waar je ook terecht zal komen, ik zal juichen voor je. Fenerbahçe lijkt me uitgesloten, want jij bent niet de verrader die Terim is gebleken. Na zo een korte romance steek ik liever mijn hand voor jou in het vuur met kans op een brandwondje dan voor Terim, met zijn verraad na tientallen jaren huwelijk met ons.

Het ga je goed!

TheFev

Update: Zijn zoon speelt bij Honvéd en Pietro Vierchowod is daar de trainer. Zijn aanwezigheid had andere redenen dan even zijn (ex-) liefde weer bewonderen. Dat soort dingen zijn natuurlijk normaal, door gemeenschappelijke vrienden kom je in de privésfeer ook nog weleens iemand tegen natuurlijk. Ik ben dan niet meer zo boos op je Roberto, maar mis je nog steeds natuurlijk!

Deze informatie werd gegeven door Jurriaan van Wessem, een absolute must in je twitter timeline als voetballiefhebber, volgen doe je hier

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s