Against Modern Propaganda!

Ik denk dat mijn twitter timeline, voor vreemden, een goede weerspiegeling is van mijn privé omgeving. Op IQ en EQ gebied. Toch krijg ik steeds meer de indruk dat de intelligentere laag van onze samenleving – die graag wat dieper in de materie duikt en na goed nadenken een mening vormt – in eenzelfde web van propaganda zit als de minder ontwikkelde groep mensen. En dat is een bijzonder kwalijke zaak.

Ik wil het graag dicht bij huis houden en zal Turkije als voorbeeld gebruiken. Echter bij kwesties als het Midden-Oosten en MH17 zie ik precies hetzelfde ‘probleem’.

Gisteren was het meest geReTweeded verhaal “Erdogan nu ook magiër, geneest vrouw met aanraking”. Apart verhaal, natuurlijk ontvingen ze mijn klik. Onder een bijzonder cynisch stuk tekst stond een filmpje van een bijeenkomst van de AK-partij in Istanbul. Niks van het verhaal is duidelijk in beeld. De beste man is bezig met een toespraak, knielt op het moment dat er een vrouw per brancard wordt afgevoerd, deze veert op en schreeuwt wat en hij reikt haar zijn hand. Dit is een schitterend voorbeeld omdat dit waarschijnlijk in beide kampen ‘bedacht is’. Ik zou niet verbaast zijn als #TeamErdogan dit in scene heeft gezet, vervelend maar waar. Echter weet ik één ding zeker, hij gaat nu met een lachwekkend verhaal de wereldpers langs, wat feitelijk onjuist is.

Vorige week was het helemaal raak met de quote van Bülent Arinç, die ging nog veel sneller de wereld rond “Vrouwen mogen niet meer lachen van Turkse politicus”. Na het nieuwsbericht te hebben gelezen moest ik even op mijn hoofd krabben. Bijzonder verhaal, geen enkele context. De volgende stap was, de voor mij onbekende naam, knippen en plakken op Youtube. Kijken of er iets te vinden was. Het betrof een lange speech van een AK-partij meeting in Bursa, op de dag van het suikerfeest. Het was een lang en, hoe gek het misschien klinkt, mooi betoog over zelfontwikkeling en normen en waarden. Helaas was daar toch die ene idiote zin/advies op het einde. Als ik daar in Bursa op een AK klapstoeltje had gezeten was ik er oprecht waarschijnlijk van af gevallen. Achter mijn computer hoorde in mijn hoofd de sexy stem van Tatjana Simic als Kees van Flodder roepen “Buurman wat doet u nu?!”.

Laat het voorop staan dat ik fel tegen dit advies van meneer Arinç ben. Het gaat mij hier om de berichtgeving. En de altijd terugkerende uitlacherige toon van deze berichten. Trots blijft een moeilijk uit te leggen begrip in Nederland. Dit soort dingen raken mijn trots. De hoofdschuldige blijft meneer Arinç, ik vind alleen dat het misbruik maken van de onwetendheid van de wereldbevolking net zo kwalijk is. Want laten we niet vergeten, dit is een persoonlijke mening en geen aankondiging van een nieuwe wet.

In Nederland is er maar één Turks geluid dat de nationale media weet te bereiken, en dit geluid is afkomstig van mensen die Turkije geen warm hart toedragen. Vandaag de dag is Erdogan en zijn partij de grootste oorzaak van hun kritiek. Echter was het bij zijn voorgangers niet anders. Er wordt altijd wel een reden gevonden. Mijn grote digitale vriend Özcan Akyol, fijne en sympathieke gozer. Zijn debuut roman Eus was een mooi verhaal, al had het soms een paar moeilijk te lezen passages voor iemand die houdt van Turkije. Feit is, er komt gewoon een afkeer tegen het Turkse naar voren. Bij groot nieuws uit Turkije zal snel om zijn mening worden gevraagd door diverse media. Logisch ook, er zal op de redacties geen rolodex nodig zijn voor de vlot babbelende (verstaanbare) BT’ers (Bekende Turken). Eus; ik geloof oprecht dat je alle opdrachten en uitnodigen naar eer en geweten doet, maar je zult nooit een situatie 100% blanco in kunnen gaan (dat denk ik op basis van wat ik gezien en gelezen heb).

Toch kan ik niet anders concluderen – al blijft mijn wens voor een breder geluid uit de Turkse samenleving in Nederland – dat Özcan een verademing is naast de Nederlandse politici met Turkse roots. De politici zullen alles aangrijpen (tijd zat als ‘slechte’ ambtenaar natuurlijk) om Turkije de grond in te trappen en ‘de Nederlander’ te vertellen wat voor een slecht en achterlijk land het wel niet is. Als er verkiezingen zijn zullen ze op allerlei manieren de Turkse stemmers ronselen met priet praat. Eenmaal binnen, wetend dat de Turkse mensen waar ze stemmen hebben gehaald hen niet op de voet zullen volgen, is het bereik weer vergroot om te strijden tegen Turkije. Ze eten van twee walletjes en maken hier opzichtig misbruik van, dat is een kwalijke zaak. Nog kwalijker dan hun laster campagne tegen het land van herkomst.

Weet ik in dit verhaal nog ergens voetbal toe te passen? Natuurlijk. Fred Rutten. Het bewijs dat men geen bijzonder grote interesse heeft in Turkije. Gisteren liet hij optekenen: ‘Je moet niet vergeten dat dit Besiktas niet het Besiktas is van tien jaar terug’. Veel grotere onzin kan ik mij even niet voor de geest halen. Al zal iedereen dit voor waarheid aannemen van Fred. Dat is spijtig. Mede door deze desinteresse en eeuwige onderschatting is het Champions League seizoen voor Feyenoord na vanavond al weer afgelopen.

Conclusie: Heb je interesse in wereldnieuws, blijf je verdiepen, inlezen en vragen stellen. Vorm je eigen mening. Zowel mede- als tegenstanders hebben allemaal een eigen agenda. De grote kwesties op deze aardbol zijn nooit zwart of wit. Het is één grijs gebied.

w460

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s