De Infiltrant: Cesare P.

Ik ken maar weinig mensen die niet kunnen genieten van een goede spionage film. De koude oorlog is hét referentiekader voor het spionage tijdperk. Vandaag de dag is het nog steeds volop gaande natuurlijk, echter door alle daadwerkelijke oorlogen als gevolg wordt het niet meer zo geromantiseerd als in de periode van de kapitalisten versus de communisten.

Spionage is er in alle soorten en maten. Momenteel vindt er een gigantische act voor onze neus plaats, in de voetbalwereld. Velen hebben het alleen nog niet door. De opdrachtgever is ene Aziz Yildirim, de megalomane voorzitter van Fenerbahçe. De infiltrant is de Italiaan Cesare Claudio Prandelli, gewaardeerd voetbaltrainer, geboren en getogen in het kleine Orzinuovi in de provincie Brescia.

UEFA EURO 2012: ITALY NATIONAL TEAM; CESARE PRANDELLI PRESS CONFERENCE

Hoe dit tot stand is gekomen ga ik hier vandaag vertellen, ik weet het, klokkenluiders zijn niet geliefd, maar alles voor mijn Galatasaray.

Aziz Yildirim, een man met een missie. Na een korte periode als profvoetballer werd hij op zijn 29e al voorzitter van een voetbalclub, het nietige Üsküdar Anadolu Spor Kulübü. Dit was te klein voor de ambitieuze Aziz. In 1990 was het eindelijk zover, er was een vacature beschikbaar bij zijn Fenerbahçe, hij werd Technisch Directeur. Een functie met een baas boven zich is nooit wat geweest voor de bebrilde Yildirim, hij vertrok en werd weer voorzitter bij een kleine club, Düzcespor. Ondertussen wist meneer ook nog een bouw en constructie imperium op te zetten. Geld is macht. Zo werd hij steeds aantrekkelijker voor zijn jeugdliefde Fenerbahçe. 1998 was zijn jaar. Voorzitter van Fenerbahçe, met volle focus voor de club want om zijn zakenleven hoefde hij zich geen zorgen meer te maken.

Soms twijfel ik of Yildirim meer haat voor Galatasaray bezit dan liefde voor Fenerbahçe. Vanaf het moment dat hij met de scepter zwaait is de rivaliteit met de dag toegenomen. Tot ver over het kookpunt. Om al zijn strubbelingen met Galatasaray te gaan benoemen had ik voor een boek moeten kiezen in plaats van een artikel. Een groot voorbeeld van zijn levenslange strijd met Galatasaray is Emre Belözoğlu, ooit het kind van Galatasaray. Emre groeide uit tot één van de grootste Turkse talenten in de succesformatie van Fatih Terim aan het begin van deze eeuw. Na een degelijke periode in Italië en een gefrustreerde in Engeland werd de kleine man terug gehaald naar Turkije, door Aziz naar Fenerbahçe. Zijn glimlach onderdrukken lukte niet bij de presentatie. Was Emre nodig? Dat deed er niet toe, het ging om de steek richting zijn rivaal. Zijn nieuwe Emre moet Arda Turan worden, geld is macht, ik heb de bebaarde balvirtuoos hoog zitten, maar wie zal het zeggen?

Veel mensen die in, of die een connectie hebben met, Turkije zijn er van overtuigd dat Yildirim nauwe banden onderhoud met de Turkse Maffia. Tijdens het tikken van dit stuk zie ik zojuist een tweet voorbij komen, hij heeft high-tech apparatuur geschonken aan een lokaal ziekenhuis. Mooie geste, maar nu we het over georganiseerde criminaliteit hebben, waren de inwoners van Medellín ook niet dol gelukkig met Pablo Escobar?

Voor het aantal seizoenen dat Aziz de baas is bij de gele kanaries is de erelijst karig te noemen, zes kampioenschappen en twee Turkse bekers. Van alle rivaliserende voorzitters verscheen zijn grootste nachtmerrie op 14 mei 2011 op het strijdtoneel. Ünal Aysal, een miljardair en zakenman pur sang, met een visie. Hij voorzag Galatasaray direct van een kampioensploeg, behaald in het stadion van Aziz. Het tweede kampioenschap onder Ünal kwam er gelijk achteraan.  Sterren werden aangetrokken, Didier en Wesley waren de norm. De ene sponsordeal na de andere werd binnen gehengeld. Veel tijd om te koken van woede had Yildirim echter niet, zijn imperium brokkelde af. Match-fixing kwam aan het daglicht. Zijn liefde mocht van de UEFA niet meer mee doen in Europa en in Turkije ging hij van rechtszaal naar rechtszaal voor zijn strafbepaling. Voorlopig zit hij, ondanks de uitspraak van de rechter, nog niet in hechtenis. Ook hier zijn zat voorbeelden van in de maffia wereld. De grootste jongens komen maar moeilijk achter tralies.

Ünal was niet te stoppen. Match-fixing was te link geworden. Wat nu? Piekerend op zijn jacht in de Egeïsche Zee werd het plan in zijn schoot geworpen. Kort na het eerste seizoen van Roberto Mancini bij CimBom besloten hij en Ünal uit elkaar te gaan. Een infiltrant, dat was het ultieme plan. Handenwrijvend dacht hij na over wie deze persoon moest gaan worden. De grootste vijver zat in het land waar de Maffia is geboren, Italië. En laat dat nu net de ingang zijn die beschikbaar was voor de gangster van Turkije. Het moest een vertrouwd persoon zijn met een grote naam. Zonder discutabel verleden, de Italiaanse vijver werd al kleiner. Brutaal dacht hij aan Cesare Prandelli. Zijn Siciliaans tussenpersoon slikte een aantal keer, enkele tellen later dacht de waaghals “Waarom niet?”.

Prandelli ontvangt een uitnodiging voor een groot voetbalgala in Bodrum. Het past keurig in zijn schema, het is tussen het laatste vriendschappelijk duel van Italië, ter voorbereiding van het aankomende wereld kampioenschap in Brazillië en de start van dat laatst genoemde kampioenschap. Niets vermoedend arriveert de sympathieke Italiaan op het opgegeven adres. Hij was gevraagd om eerst een hapje en een drankje te doen op een jacht die lag te dobberen voor de kust van Bodrum. Tot zijn verbazing zag hij geen bekende, geen voetballers, geen trainers. Strano

Hier was de eerste kennismaking tussen Cesare en Aziz. Beleefd als de Italiaanse oefenmeester is begroeten hij Yildirim en nam even plaats om aan te horen waarom deze vreemde actie was georganiseerd. Toen hij lucht kreeg van de bedoelingen wilde hij zich direct excuseren en vertrekken. Helaas dulden dit soort personen weinig tot geen tegenspraak, zitten was het devies.

Na een goed en lang gesprek schrok Prandelli van zichzelf. Hij begon oren te krijgen naar dit verhaal. 56 jaar lang was hij de brave burger geweest. Succesvol bij Fiorentina en een mooi avontuur op het EK met Italië. Geen materiaal om in de geschiedenis boeken terecht te komen. Een blijvende herinnering achter laten kan goedschiks maar natuurlijk ook kwaadschiks. En het zijn vaak de boevenverhalen die het volk stiekem indrukwekkender vindt dan de verhalen over helden.

Hoe gingen ze dat aanpakken in de praktijk? Cesare Prandelli een man die hoog aangeschreven staat en vaak mooi en aanvallend voetbal op de mat brengt. “Mario!” riep hij ineens euforisch. “Men is nog steeds overtuigd dat er een vorm van genialiteit schuilt in die gek. Hij gaat mijn zondebok worden, ik ga schuiven met de formatie en de invulling daarvan. Het deel van het volk wat allang niet meer gelooft in de kwaliteiten van Balo zal de publieke opinie zo beïnvloeden dat iedereen het mij kwalijk zal nemen dat ik hem heb gebruikt op het mooiste toernooi wat we hebben in het voetbal”.

Zo gezegd zo gedaan. Italië was onherkenbaar, Cesare oogde aangeslagen en in zijn, gespeelde, emotie nam hij afscheid van zijn imago als brave burger. Hij hield de eer aan zichzelf, echter niet zonder Mario Balotelli en publique de schuld van deze gefaalde missie in de schoenen te schuiven. De pers en later de mensen stonden te klapperen met hun oren. Die lieve man? Dat kan niet. Aziz Yildirim onder invloed van een goed glas raki, lachte zijn tanden bloot, het gaat beginnen.

93612_aziz-yildirim_1

De volgende opdracht was simpel, de interesse wekken bij Galatasaray. Dat ging via wat bevriende zakenwaarnemers. Ünal Aysal ging er met boter en suiker in. Niet gek, want Cesare Prandelli was een prachtige grote naam voor het project van de voorzitter om Gala de Turkse competitie te laten ontstijgen. Op de achtergrond werd Prandelli geremd door zijn bazen. Zo laat mogelijk beginnen, dat geeft het meest gebruikte en geldige excuus voor tegenvallende prestaties, tijd. “Ik ben onbekend met het Turkse voetbal, ik heb nog wat tijd nodig om mijn tactiek over te dragen op de ploeg”. Het volgende plan was de voorzitter te overtuigen van het belang van de twintigste landstitel en dus de vierde ster. Ook dit lukte. Ondertussen had Aziz met zijn vriend Yildirim Demirören (voorzitter van de Turkse voetbalbond) een nieuwe regel bedacht om Galatasaray extra te dwarsbomen, minder buitenlanders op het veld. Op het niveau van Roberto Benigni acteert Cesare Prandelli vanaf dag één “de zoekende trainer”. Mooie foto’s verschijnen er van de peinzende trainer op het trainingsveld. Elke wedstrijd start hij in een andere formatie en in een andere samenstelling. In de Champions League speelt hij met jongens die in de competitie niet aan de bak komen in verband met de nieuwe regelgeving. Een meesterzet van de complot bedenkers was de overwinning van Galatasaray op Fenerbahçe afgelopen weekend. Met de ineenstorting van Galatasaray in de nabije toekomst kon deze pot verloren worden. Het grootste compliment gaat wederom naar Prandelli, die zelfs de spelers heeft overtuigd van het belang van de competitie. Na de horrorvoorstelling gisteren tegen Dortmund verscheen hij ‘realistisch’ voor de camera “ik heb de jongens verteld hun rug recht te houden, het gaat dit jaar om de vierde ster, dat is onze missie”. Schuimbekkend lagen de supporters voor de televisies wereldwijd. Is hij helemaal gek geworden? De Champions League is alles waar het om gaat in het voetbal. Die troep competitie met wedstrijd kopers kan ons sinds 2011 gestolen worden, je moet hem winnen voor een deelname aan het miljoenenbal, dat is onze enige motivatie. Zo delen de supporters al jaren de onrealistische, maar oprechte wens, om in een andere competitie deel te nemen. Uiteindelijk dachten de supporters, dat hij misschien was bezweken onder de druk, misschien is hij echt een hele slechte trainer. Toen kwamen de spelers aan het woord, Wes, Hamit, Burak allemaal deelde ze de mening van de oefenmeester.

Ik heb te doen met alle supporters van Galatasaray die dit niet doorhebben. De fanatiekste groep UltrAslan, heeft in vier dagen tijd twee gigantische sfeeracties gerealiseerd. De mannen hebben zonder slaap aan één stuk lopen zwoegen, puur uit clubliefde. Voor die mensen is dit verschrikkelijk. Toch kan ik niet anders dan Aziz Yildirim complimenteren. Dit is, voor mij in ieder geval, ongeëvenaard in de voetbalwereld. Hier gaan een heleboel boeken over geschreven worden. Tegenwoordig noemen we alle klikverhalen “De … Tapes”. Ik wil jullie nu al adviseren om de nog niet bestaande “Prandelli Tapes” te gaan kopen. Een maffia verhaal om je vingers bij af te likken. Daarnaast wil ik jullie ook verzoeken niet te vergeten waar jullie dit voor het eerst hebben gelezen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s