Ceyhun Eriş, altijd nummer 14; de Turkse Cruijff fan.

Kaan Kavuşan: “Ceyhun Eriş is voor mij altijd een speciale voetballer geweest. Misschien omdat hij het magische nummer 14 droeg van mijn idool Cruijff, misschien om zijn keiharde schoten die geen grens qua afstand konden, misschien door zijn goede jaren bij Fenerbahçe.

Hij heeft een turbulente carriere gehad.. Ortega, Fenerbahçe, Galatasaray, 6-0, Trabzonspor, Şenol Güneş, Zuid-Korea, het Turkse elftal, Zweden… Veel momenten die ons zijn bijgebleven. Ik mocht vragen stellen Eriş ging ze beantwoorden.

161120140042321890167

Waar start jouw voetballeven?

Mijn vader zij altijd “Mocht ik een zoon krijgen, laat het een voetballer worden”. Vanaf het moment dat ik kon staan was er geen moment dat hij geen bal voor mijn voeten worp. In 1987 mocht ik het op de open dag van Galatasaray laten zien. Ik was te laat, desondanks wel aangenomen.

Was er een clubvoorkeur in het gezin?

Iedereen in onze familie is voor Fenerbahçe. Als kleine jongen was ik dan ook automatisch voor Fener.
Eigenlijk was je één van de grote talenten in de jeugdopleiding van Galatasaray. De kranten betitelde als grote ster van de toekomst…

Ik tekende mijn eerste professionele contract toen Graemme Sounness de leiding had. Na Souness kwam Fatih Terim. Die heeft mij een paar keer ingezet als centrale verdediger, dit tegen mijn zin in natuurlijk. In die tijd veranderen er nogal wat bij Galatasaray. Hagi kwam en met hem Popescu, Filipescu, Okan Buruk en Suat Kaya. Na drie verhuur periodes hebben ze me verkocht. Ik wilde helemaal niet weg, ik was er van overtuigd dat ik binnen één of twee seizoenen mijn kans zou krijgen en deze zou verzilveren. Alles gebeurd met een reden; ik was nu een speler van Siirt.

Door je prestaties bij Siirt werd je opgepikt door Fenerbahçe. Ik meen dat Mustafa Denizli toen de scepter zwaaide bij Fener?

Ondanks dat ik niet veel in de basis mocht starten heb ik een hele goede band met Denizli. Ik mocht vaak als eerste invallen, ik scoorde doelpunten. Ik weet nog dat journalisten Denizli vaak onder vuur namen “Waarom laat je die jongen nooit starten?”. Was hij maar langer gebleven, dan had het voor ons beide anders kunnen lopen.

Je hebt, op trainers gebied, in Turkije met ‘de grote drie” gewerkt…

Een voor een geweldige trainers. Denizli heeft altijd een sterke band met zijn spelers, kan geweldig spreken. Terim is hard en zacht in één, een vaderlijk type. Hij kan iedereen motiveren. De voetbalkennis Şenol Güneş is fantastisch. Zijn aanpakken waren fascinerend.

En er was natuurlijk Werner Lorant…

Ik hou niet van modder gooien, maar als we heel eerlijk zijn was Lorant niet goed genoeg voor een grote club. Een selectie met zoveel talent, sterren en mondige spelers had een veel autoritairdere en ervaren trainer moeten bezitten.

Maar hij heeft wel “de 6-0” doen ervaren.

 

Er zijn nog steeds vrienden en kennissen die daar over met mij dollen. Mijn vrienden met een voorkeur voor Galatasaray, zeggen elf jaar na deze zeggen nog steeds, “Je had die vijfde niet moeten maken”. Deel uit maken van zo een historische dag vind ik erg leuk.
Ben jij verantwoordelijk voor het vertrek van Ortega?

Een andere opmerking van mijn vrienden is vaak “Hoe is het je toch geluk om Ortega weg te jagen?” Het is allemaal met een glimlach. Natuurlijk ben ik daar niet verantwoordelijk voor. Als ik zo goed was geweest had ik er zelf wel langer gespeeld. Ik weet nog goed dat we hoorde dat hij bij ons ging spelen, iedereen was opgewonden, alleen al bij het horen van zijn naam.
Klopt het dat Ortega een stil en in zichzelf gekeerd persoon was?

Hij was zeker in zichzelf gekeerd, hij kon niet aarden. Zijn grootste probleem was echter Werner Lorant. Ik zeg altijd dat Lorant niet de geschikte trainer was voor die selectie maar ik moet wel zeggen dat er in zijn periode Duitse discipline heerste. Er is maar een moment wat me altijd zal achtervolgen en ik graag anders had gezien in mijn periode bij Fenerbahçe. In het seizoen 2002-03 moesten wij een wedstrijd spelen tegen Samsunspor. Ik verdraaide mijn linker enkel. Die blessure kosten mij tien maanden. Dat Ortega en ik vertrokken had niet zoveel met elkaar te maken, maar dit was de reden voor mijn vertrek bij Fener. Ik zou heel graag willen weten hoe ver ik het had kunnen schoppen zonder die blessure.

 

Na dit incident is het stempel van “moeilijke vedette” ontstaan. Trabzonspor, Ankaragücü, een buitenlands avontuur… Nooit meer ergens twee seizoenen achterelkaar kunnen blijven.

Helaas is dat beeld ontstaan en heeft er ook voor gezorgd dat ik nergens meer lang kon verblijven. Het beeld van de trainers was ook veranderd. “Moeten we hier tijd in gaan stoppen?” was de gedachte. Of ik raakte weer geblesseerd of ik had geen klik met de trainer was die klik er een keer wel werd de trainer weer vroegtijdig ontslagen.

Denk je dat je volledige potentie hebt weten te bereiken? Ik alle lijsten over spelers die niet het alles uit heb carrière hebben weten te halen van de voetbaljournalisten neem jij plaats. Je eerste interland was ook erg laat…

Het is terecht dat ik in die lijsten voorkom. Ik had beter gekund. Ik werd Turks international op mijn 32ste. In mijn Fener tijd was Şenol Güneş de bondscoach. Hamdi Akin, toenmalig bestuurslid van Fenerbahçe, is hem weleens tegen het lijf gelopen en vroeg hem toen “Waarom selecteer je hem niet?”. Het antwoord, volgens Akin, was “EriŞ past niet in mijn systeem, momenteel.” “Het grappige van dit verhaal is, vijf jaar later, in 2007, werd Şenol Güneş trainer in Zuid-Korea, bij Seoul. Drie keer raden wie de trainer besloot te kopen?”

 

In Zuid-Korea kwam je maar tot vijf wedstrijden…

Ik werd daar al vrij snel ziek. Ik kreeg een last van mijn zenuwstelsel, voornamelijk bij mijn linker borst en de linkerzijde van mijn hoofd. Wat niet veel mensen weten van die periode is dat ik drie maanden absoluut niet mocht voetballen van de doctoren.

Jij bent goed bekend met de Zuid-Koreaanse spelers. Is Zuid-Korea een interessante transfer markt voor Turkije? De prijs – kwaliteit verhouding lijkt goed…

Voor de Premier League is dit al het geval bijvoorbeeld. Turkije zou dit ook moeten doen. In de tijd dat ik bij Seoul speelde waren er elke wedstrijd zo een 15 – 20 scouts aanwezig van over de hele wereld, behalve uit Turkije. Ik heb nog nooit gehoord dat een Turkse scouts in Korea is gaan kijken naar een wedstrijd.

Je ging naar Zweden…

De eerste keer was een lastig verhaal. Op de laatste dag van het transfer window waren mijn papieren nog niet binnen. Ik heb gezegd “geld is niet belangerijk, ik wil gewoon voetballen en fit blijven.” Het tweede avontuur was heel anders. Ik stond op het punt om met voetbal te stoppen. Ik werd benaderd “Het gaat echt slecht” melde de club, “we gaan degraderen”. Ik ben naar ze toe gegaan, we moesten één duel winnen, dat deden we inclusief een doelpunt van mij. Ik had mijn missie volbracht.

Hoe ziet jou toekomst eruit?

Ik wil graag trainer worden. Ik bezit momenteel een UEFA B licentie. Zodra er een mooie gelegenheid zich voordoet ga ik aan mijn nieuwe carriere beginnen. Of ik het kan? Dat weet ik nog niet…
Op Twitter deel je zo nu en dan liedjes. Vertel ons over je muziekvoorkeuren…

Ik ben gek op muziek, ik luister van alles. Van klassiek tot hard rock, zelfs weleens metal. Vanaf een jaar of 16-17 ben ik fan van Queen. Ik ken 80 to 90% van hun repertoire. Led Zeppelin en Metallica luister ik ook graag, maar niet, zoals bij Queen, hen gehele repetoire. Pink Floyd heeft een apart plekje bij mij. Het is een hele extreme en aparte groep in mijn ogen. Enigma, heel wat anders, ook gek op. Turkse muziek, zoveel, dat is niet zo op te noemen, dan zijn we nog wel even bezig.

Weleens aan een autobiografie gedacht?

Nee, die zal ik zelf in ieder geval niet schrijven. Ik hou meer van lezen dan van schrijven.

Wat lees je zoal?
Heel veel. Ik probeer mijn kinderen ook zoveel mogelijk te laten lezen. Mijn interesses zijn breed, politiek, moord tot aan romans.

Ik ben bijvoorbeeld Carl Sagan fan.

Ik heb zo een drie á vier boeken gelezen over wetenschap en het heelal. Daar ben ik dan twee maanden na het boek nog over aan het nadenken. Ik hou erg van Dan Brown. Het boek wat het meeste heeft gedaan is een redelijk kort verhaal, De Alchemist.

Jij hebt altijd nummer 14 gedragen, wat is het verhaal hier achter? Is het om reden Cruijff?

Zeker. Ik zag Johan Cruijff voor het eerst op de Turkse televisie. In 1974 tijdens de verloren WK-finale. Bij zijn eerste balcontact was ik verkocht. Voor mij geen Maradonna of Pele discussie sinds. In de jeugd opleiding van Galatasaray wordt je veel uitgenodigd voor internationale toernooien. Altijd ging ik in het buitenland op zoek naar videobanden met wedstrijden van Cruijff. Er bestaat een grote kans dat ik één van zijn grootste fans ben. Dus inderdaad vandaar mijn voorkeur voor het nummer 14.Als kind was ik ook groot liefhebber van het Real Madrid van de jaren 80. Ik kan nog steeds het hele elftal om Butragueno heen opnoemen. Echter moest ik in 1988 Real de rug toe keren, want mijn Cruijff werd trainer van Barcelona…

Het originele Turkse interview treft u hier: http://www.aksam.com.tr/ekler/pazar/oglum-nasil-yedin-ortegayi/haber-354288

Met dank aan Kaan Kavuşan volg hem op Twitter.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s