Tea Time: de introductie

Beste Yordi,

Hoewel jij allang weet waar deze briefwisseling over gaat nemen we voor het gemak even aan dat dit niet het geval is. Hoe gaan we namelijk anders aan het miljoenenpubliek dat wij met dit crossblogproject gaan opbouwen uitleggen wat de bedoeling is?

De kiem van dit project werd gelegd tijdens een nachtelijke slow chat op Twitter over het oeuvre van Danny Dyer, de man die heel bushokjes slopend Europa en Zuid-Amerika tot een gezellig avondje thuis op de bank wist te overtuigen met zijn vertolking van Jimmy Johnson in de film The Football factory. Al snel bleek dat wij een gedeelde liefde voor Britse cinematografie (of beter gezegd, televisie kijken in het algemeen) delen.

Dat wij op dit onderwerp terecht kwamen was het gevolg van een klein nieuwsfeitje over een andere gedeelde passie van ons beide: voetbal. Chelsea had Millwall geloot (of in ieder geval bijna) in de FA Cup. Een niet geheel onbelangrijke gebeurtenis ook in de voorgenoemde film van Danny Dyer. Tel het eerste bij het tweede op en een nieuwe rubriek is geboren.

Hoewel ik graag een sneer mag uitdelen richting de Engeland en Engelse competitie, en dan vooral de bijna religieuze verering ervan door de gemiddelde Nederlandse voetbalfan, kan ik niet ontkennen dat datgene wat op sportief, cinematogratief en muzikaal gebied uit Engeland is gekomen een groot stempel op mijn jeugdjaren heeft gedrukt. Zelfs nu nog, als jonge dertiger, zijn er Britse invloeden in mijn voorkeuren te vinden.

Het is daarom niet meer dan logisch dat wij de komende tijd, die misschien wel heel lang blijft voortduren, een briefwisseling met elkaar gaan onderhouden over alles op het gebied van sport en popculture dat de Engelsen ons bieden en geboden hebben. Jij op jouw blog, ik op mijne, in antwoord op elkaar. Het lijkt me fantastisch om over een land te schrijven dat geroemd wordt om de eerbiediging van zijn cultuur maar ondertussen wel David Beckham hoger op de lijst van Onehundered Greatest Britons plaatste (Becks was nummer 33) dan bijvoorbeeld Charles Dickens (41), King Arthur (51) en Graham Alexander Bell (57). Wie is hier nou het barbaarse volk?

Ik moet je wel vertellen dat ik, met mijn gesloten karakter, een flinke sprong in het diepe moet maken. De kans is groot dat ik een aantal guilty pleasures zal moeten openbaren. Terwijl ik helemaal niet wil dat mensen weten dat ik een groot deel van het repertoire van David Bowie zeer kan waarderen, zelfs voor mijn plezier opzet. Zoals ze ook niet mogen weten dat ik, wanneer de inspiratie even het nulpunt bereikt, graag een aflevering van Downton Abbey mag opzetten om het hoofd leeg te maken. Met deze twee openbaringen is de toon direct gezet. Welke Spice Girl mijn crush was toen ik vijftien was houd ik nog maar even geheim.

Ik ben benieuwd of jij ook geheime liefdes van Britse afkomst onderhoudt.

Ik spreek je snel!

Lionel


 

Fine sir,Bedankt dat jij de mensen alvast van een uitleg hebt voorzien waar deze reeks over zal gaan. Hoewel de Engelsen rondom het UEFA Cup succesvolle jaar van mijn Galatasaray meermaals het neerbuigende “I’d rather be a Paki than a Turk” ten gehore brachten is mijn liefde voor Engeland nooit beïnvloed.

Waar het ooit begonnen is weet ik niet precies, Match of the Day zou het kunnen zijn, de fantastische voetbalfilm When Saturday comes is een optie of misschien wel de door jou aangehaalde meidengroep Spice Girls. Als jij de volgende keer je favoriete Girl onthult biecht ik misschien wel op dat ik als tienjarige het album ‘Spice’ vroeg aan mijn ouders en kreeg. Grijsgedraaid is een understatement.

Ik wil gelijk inhaken op het feit dat jij een ander gevoel bezit dan menigeen in Nederland wat betreft de Premier League. Best gek maar waar, je hebt precies diegene gevonden die deze competitie ook zeker niet verafgod. Het wereldwijde succes van deze competitie moet geschreven worden op het conto van mensen die nooit ergens ten sprake komen, vind ik, de programmamakers achter MOTD. Het is het fijnste voetbalprogramma ter wereld durf ik te stellen. De combinatie van magischer achter de knoppen en een klein percentage bevolking in het bezit van een willekeurige betaalzender creëert een scheef beeld.

Soms vecht ik ’s middags tegen ‘Klaas Often’ tijdens een potje als Manchester United – Stoke City. Het is een saaie zaterdagmiddag dus ik kan me er dan vaak niet te druk om maken. Echter als mijn vrienden dan in de avond komen kaarten en drinken, gaat de TV altijd aan zodra het voetbalfeest op de BBC begint. Wat blijkt, United – Stoke is ineens een spannende, leuke pot voetbal geworden. De voetbalcultuur en beleving is prachtig, alleen ben ik dus van mening dat het niet allemaal zo super is als ze ons graag doen geloven. Andere competities praten zichzelf een complex aan door dit fenomeen.

Wat is Engeland voor jou? Voor mij is het Three in a bed (Tegenwoordig Four in a bed). Ben jij toevallig bekend met dit heerlijke programma? Ik kwam er bij vrienden op visite erachter dat Omroep Max een Nederlandse kloon is begonnen, met de weinig originele titel, Bed&Breakfast. B&B eigenaren die bij elkaar op bezoek gaan en dan de boel moeten gaan beoordelen. De landschappen, de huizen en vooral de mensen geven mij altijd het gevoel, daar wil ik ook naar toe. Ik zou het nooit zo goed kunnen optekenen wat dat gevoel is daar moet je eigenlijk een Britse en vervolgens een Nederlands aflevering voor bekijken.

Mijn Earl Grey met een scheutje melk is koud aan het worden en die fantastische Premier League barst zo weer los,

Cheers mate,

Yordi Yamali

 

Advertenties

One thought on “Tea Time: de introductie

Reacties zijn gesloten.