Tea Time: Rugby? Bowls!

Hoi Yordi,

De aftrap is in ieder geval hoopgevend. Ik ben benieuwd of je nog meer ontboezemingen durft te doen. Denkende aan een kleine Yordi die vol trots een Spice Girls album opzet deed mij dat zeker even glimlachen.

Het programma Three (of Four) in a bed waarover je sprak deed geen bellen bij mij rinkelen. Misschien heb ik het wel eens gezien maar ben ik het me niet bewust geweest. Mijn ouders kijken veel Britse televisie en daar krijg ik soms wel eens iets van mee. Ik heb geen idee hoe de programma’s heten maar het gaat altijd over oude huizen of oude spullen. Zoals ik je al zei heeft mijn gevoel voor Engeland echter juist niet veel met die tradities en oubolligheid te maken maar meer met hedendaagse sport en popcultuur.

Om je vraag daarom te beantwoorden, waar ik Engeland het meest mee associeer, moet ik het toch over een edele sport hebben die in Nederland zeer ondergewaardeerd wordt: rugby. Een vriend van mij heeft een Engelse vader en een Nederlandse moeder, van hem heb ik veel over de Britse sport in het algemeen en rugby in het bijzonder geleerd in mijn jonge jaren. Hoewel ik moet bekennen dat ik rugby nog altijd niet geheel snap. Mijn sterkste herinnering aan die tijd, de beginjaren 2000, is zonder twijfel die aan de grote meester Jonny Wilkinson.

Het wereldkampioenschap rugby van 2003 in Australië was het eerste dat ik bewust van begin tot eind volgde. Met de prachtige finale tussen het gastland en het geboorteland van de sport als sluitstuk op een zondagochtend in november. Australië-Engeland. Een wedstrijd die een dubbele verlenging kreeg en eigenlijk neerkwam op vijftien man van Australië tegen één man van Engelse zijde, Jonny. Wilkinson scoorde er lustig op los in dit duel, inclusief de winnende dropkick die eruit ziet alsof hij hem uit de losse pols (of losse enkel in dit geval) neemt. Ik heb de video ervan bijgevoegd.

Buiten dat de wedstrijd bijzonder meeslepend was staat me vooral bij hoe ontzettend mijn maatje en zijn Britse vrienden meeleefden met het team. Volwassen mannen die tijdens de wedstrijd zowel bij voorsprong (van vreugde) als bij achterstand (van verdriet) in tranen uitbarstten. Twee jaar later zou ik hetzelfde zien toen ik met hen de befaamde AC Milan-Liverpool finale van de Champions League zag, je weet wel, die 3-3 die eindigde in de Jerzy Dudek show. Toen Paolo Maldini na anderhalve minuut de openingsgoal maakte vlogen de Heinekenflessen al door de kamer en werden de gaten al in de dunne spaanplaatdeuren geslagen. Je kunt wel raden hoe dat tweeënhalf uur later was.

Het was echter allemaal niets vergeleken bij de trap van Jonny. Zoals je ook op de beelden kunt zien en horen voelde iedereen dat Engeland het ging afmaken, het leren speeltuig viel voortdurend goed, de spelers stonden in perfecte positie en Johnny was messcherp. Dit ging het moment van Engeland worden, het land dat tot dan toe vreemd genoeg nog nooit wereldkampioen was geworden. Ik herinner me filmische momenten, het onwerkelijke gevoel alsof alles in slow motion verliep en alle geluid werd gedempt, toen Wilkinson die dropkick plaatste. Het leek minutenlang te duren. En toen ontplofte de zaak.

Jonny Leidde Engeland vier jaar later, in 2007, nog eens naar de finale. Ook in deze finale scoorde hij. De Engelsen verloren wel, van Zuid-Afrika. Hij ontving uiteindelijk een eredoctoraat voor zijn verdienste voor de sport, zo groot is deze man die onz. Nederland bijna niemand kent. Jonny heeft er trouwens twee, hij ontving ook een eredoctoraat in Civiel Recht. Hij stopte er trouwens afgelopen juli mee, tegelijk met de Fransman ‘The Beast’ Chabal, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Wie is eigenlijk jouw Britse sportheld?

Cheers,

Lionel

Goedemiddag Lionel,

Rugby, ik heb er geen ervaring mee. Het is haast onmogelijk om Jonny Wilkinson en de bebaarde kolos Chabal niet te kennen. Echter ondanks veel positieve aanbevelingen kan ik mij er niet toe zetten om het eens te proberen. Ik heb bijzonder veel respect voor deze sporters, het is zo een gigantisch harde sport. Mijn verwachting is als je het geregeld kijkt dat je nog slechter tegen die huilbaby’s op het voetbalveld kan. Dat moet ongekende haat zijn als ik er over nadenk, want mijn bloed kookt al bij de Neymars en Busquetsen van deze wereld.

Waarom het toch is dat ik die sport geen kans wil/kan geven, ik weet het echt niet. Door omstandigheden bij mijn voetbalclub, een noodgedwongen degradatie van twee niveaus omdat wij van het tweede het derde moesten worden. Kwamen wij dit seizoen weer eens op een triest sportcomplex terecht in Amsterdam, op voetbalgebied. Het is tevens de thuishaven van het Nederlandse Rugby team. Om de één of andere manier als de sport op mijn pad komt zeg ik altijd tegen vrienden, “Als deze sport toch groter was in Nederland was ik prof geworden”. Gepaste zelfoverschatting, door de nodige kritiek op mijn harde spel door de jaren bij mijn sport.

Wat het allemaal nog vreemder maakt is misschien wel het feit dat ik eigenlijk alle sporten wel kijk als het toevallig voorbij komt. Om in het Britse te blijven, darten bijvoorbeeld. Laat ik gelijk mededelen dat ik dit géén sport vind, echter is het zo wel in de markt gebracht. Zeker in de kerstperiode kan ik het niet laten om even een blik te werpen op deze atleten! Nu weet ik uit betrouwbare bron dat ik je met het volgende voorbeeld misschien nog wel bozer maak, bowls. Ik geniet daar van. Tribunes nokvol met mensen indien ze nog haar bezitten het de kleur grijs heeft. Dat elite gedoe. Het is niet zo in de armen gesloten als curling, gelukkig, daar wordt je sport een lachertje mee! De prachtige geluiden die er vrijkomen uit het publiek bij een ‘spannende’ situatie. Pure liefhebbers want op die leeftijd kan elke zucht je laatste zijn, dat is leven voor je sport. Liggend praten op een bankje tegen fikse vergoedingen? Als je het al niet officieel was, benoem ik het nu wel, dan ben je gek. Mocht het niet live op de BBC zijn, kijk een wereldkampioenschap terug op Youtube, geen stress die op kan boksen tegen deze vorm van pure rust.

Snooker verdient ook een eervolle vermelding. Als slechte slaper, mocht ik Bob Ross niet kunnen vinden, was deze, ook rustige, sport een prachtig alternatief. In die tijd lag je nog niet met iPad en iPhone in bed, dus het heeft wat uitzendingen en aantekeningen geduurd alvorens ik de regels door had, uiteindelijk was het genieten. Een century, kunst. Al snel had ik het meeste sympathie voor Ronnie O’Sullivan. Volgens mij is dat nogal een persoonlijkheid in Engeland, alleen heb ik mij daar nooit in verdiept. Het komt dan ook nog maar amper voor dat ik een partij kijk.

Met je vraag laat je mij geen andere kans dan het zo niet origineel mogelijk te maken. Engeland is voetbal. De uitvinder van de sport wat zo een groot deel van ons leven bepaald. In mijn eerste antwoord stel ik het huidige niveau ter discussie. Dat neemt niet weg dat wij wereldwijd voor eeuwig dankbaarheid moeten tonen aan het koninkrijk.

Terug naar mijn zo geliefde televisie. Een parallel tussen voetbal en televisie is dat wij vandaag de dag altijd opzoek zijn naar “De nieuwe…” die moet dan vaak nog beter zijn. In beiden werelden ben ik er, zacht gezegd, niet gek op. Ik ga nog niet in over mijn mening, om je de gelegenheid te bieden om er blanco in te gaan. Ik zit met smart te wachten op jouw mening betreffende de Engelse politieserie Luther. Met onder andere de bejubelde Idris Elba in de hoofdrol.

Tot volgende week,

Yordi

Advertenties

One thought on “Tea Time: Rugby? Bowls!

Reacties zijn gesloten.