Tea Time: British Actors

Beste Yordi,

Laten we de vaste lezers niet voor de gek houden. Ook buiten deze briefwisseling om hebben wij wel eens contact. Ik vertelde je dan ook direct hoe blij ik was dat je eindigde met Idris Elba. Dus bij deze begin ik het lang verwachte Tea Time Idris Elba relaas.

Om te beginnen met jouw specifieke vraag van vorige week, wat is mijn mening betreffende Luther? Als ik heel eerlijk ben vind ik niet zoveel van die televisie-serie. Ik heb simpelweg te weinig gezien om een oordeel te geven. Daar zit echter een oordeel op zich in opgesloten, ik heb er immers bewust voor gekozen om niet te kijken. Om jouw woorden te gebruiken, het is inderdaad een soort Engelse Baantjer. Wat dat betreft zijn politieseries met de ‘outlaw’ rechercheur in elke taal hetzelfde, of je nu Luther, Baantjer, Boks of Catani heet.

Zelfs mijn oude heer is afgehaakt bij Luther. En we hebben het hier over een man die kans maakt om op korte termijn tot wandelende Britse detectives encyclopedie te worden benoemd. Een man die zich zelfs door zijn huidige status als ziekenhuispatiënt onder toezicht van de Intensive Care laat ontmoedigen om waar mogelijk een Engelse serie mee te pakken.

Luther drijft mee op de momentumvloedgolf waarop acteur Idris Elba momenteel surft. Met zijn rollen in bijvoorbeeld The Wire (als Stringer Bell) en American Gangster (als Massa Johnson) is er, zoals je het zelf al omschreef, een soort jubelstemming rondom Elba ontstaan. Is het je overigens wel eens opgevallen dat Elba in de Engels-Amerikaanse rollen altijd een bepaalde kreun in zijn stem krijgt? Alsof hij zijn rol moet spelen met een blok beton op zijn borst, zo klinkt het. Ik vraag me af of zowel de genoemde serie als film een succes zijn geworden dankzij de aanwezigheid van Elba of juist ondanks zijn aanwezigheid.

Idris speelt eigenlijk altijd het buitenbeentje. De geleerde drugsdealer, de door criminelen gehate crimineel en de rechercheur met boevenpraktijken. Hij wordt er een beetje op getypecast. Als je het mij vraagt is hij echter voor gangsterrollen wat Will Smith voor gangsterrappers is: de antichrist.

Als ik een acteur van Britse origine mag kiezen, doe mij dan maar een ouderwetse Michael Caine film. Of hij nou Harry Palmer (in The IPCRESS File, Funeral in Berlin en Billion Dollar Brain) of Harry Brown (in de gelijknamige film) speelt, Caine stelt nooit teleur. Zelfs als Alfred in de jongste Batman trilogie kon ik hem waarderen. Zelfs zijn bijrol in Children of Men vond ik van grote klasse. De keuze Elba of Caine is in mijn ogen een no brainer.

Heb jij een favoriet in de Britse filmografie? Als het wel Elba is mag je het ook zeggen hoor. Ik zal je er niet minder aardig door vinden.

Tot volgende week,

Lionel


 

Meneer Stute,

Het lachen verging mij even bij de passage over jouw vader. Los van het feit dat ik je moet complimenteren hoe mooi je dit in je stuk hebt weten te verwerken, hoop ik dat, nu een week verder het beter gaat. Niet-Lutherfans verdienen immers het eeuwige leven in deze samenleving vol volgzame schapen.

Het had misschien voor de lezers leuk geweest als ik hier vol tegenin zou gaan. Alleen benoemde jij mijn omschrijving van zijn laatste politie serie al, als ik fan was had ik die vergelijking natuurlijk nooit gemaakt. Stringer Bell trok ik nog goed, alleen vielen de acteerprestaties van de volledige cast natuurlijk in het niet door de aanwezigheid van het karakter Omar Little. Geportretteerd door Michael K. Williams.

Er zijn geruchten dat Elba kans maakt op een rol als Bond. Bijzonder veel positieve reacties zie ik hier over voorbij komen. Nu ga ik een pad op waar ik liever bij vandaan blijf, maar jij verdient mijn eerlijkheid. Ik denk namelijk dat het deze mensen om iets heel anders gaat dan om de acteerprestaties van mister Elba. Alleen vinden zij dat Bond ook door een donkere acteur moet kunnen worden vertolkt, denk ik. Daar heb ik zeker niks op tegen. Ik ben tegen elke vorm van racisme. Of het wat toevoegt aan specifiek deze franchise? Dan zeg ik nee. Om de kwaliteiten van de acteur.

Jij vraagt om een favoriet, zoals vaker geef ik er wel meer dan één. Het is zo verdomde moeilijk om één iemand naar voren te schuiven, om diverse redenen. Hoewel beide films hoogstwaarschijnlijk niet mijn eerste ervaring waren met de Britse filmografie heb ik ze wel altijd als dusdanig onthouden. When Saturday Comes, met Sean Bean en de fantastische Pete Postlethwaite. Als klein kind droom je (natuurlijk) van het leven als prof voetballer. Deze film geeft je extra hoop en geloof in deze droom.  Jimmy Muir (Bean) speelt een fabrieksmedewerker in Sheffield, bijzonder getalenteerd maar heel veel moeite met de benodigde discipline. Je voelt hem natuurlijk al aankomen, na zijn goede spel bij de amateurs weet hij de interesse te wekken van het grote Sheffield United. Als echte liefhebber van de sport heb je geen plottwist en diepgaande verhalen nodig om te genieten van deze jongensdroom.

De andere gegadigde voor de titel als eerste Britse film is het grauwe 24 7: Twenty Four Seven met de onlangs overleden Bob Hoskins. In bed, stiekem met de TV aan, zond de BBC deze zware film uit. Veel te zwaar voor mijn leeftijd destijds denk ik nu, toch bleef ik geboeid kijken tot het einde. Een typisch grauw Brits stadje met weinig te doen is de setting. Alan Darcy (Hoskins) wil iets organiseren voor de lokale hangjeugd, het wordt uiteindelijk een boksschool, hij creëert van de ‘moeilijke’ groep een hechte, ambitieuze  vriendengroep, natuurlijk niet zonder enige strubbeling.

Met 65 rollen is het misschien geen onbekende meer, alleen hebben wij het tot noch toe over mannen op leeftijd gehad. Dan wil ik Ashley Walters graag tot talent bombarderen. Ashley schitterde onder andere als Dushane als in het fantastische Top Boy en daarvoor als Chris in de mini serie Inside Men. Hou die man in de gaten.

Harry Caine, wat voor wijsheden kan ik over deze meneer toevoegen die niet al reeds door anderen zijn gedaan? Ik weet niet of je de films The Trip en The Trip to Italy hebt gezien, gelijk een mooie aanleiding om nog twee Britse acteurs in het zonnetje te zetten, Steve Coogan en Rob Brydon. Deze twee tegenpolen gaan een wedstrijd aan wie de beste Caine imitatie heeft. Dit wil ik jou als liefhebber niet onthouden:

Ik verwacht dat we nog wel een paar keer zullen terugkeren naar het onderwerp film. Alleen zou ik nu graag van jou willen weten wat jij vind van Britse komedianten. Hou je van een dosis Engelse humor op een podium? De keiharde Ricky Gervais? De zachte Michael McIntyre? De gortdroge Jimmy Carr?

Cheers,

Yordi

Advertenties

One thought on “Tea Time: British Actors

Reacties zijn gesloten.