Tea Time: Comedy old school vs new

Beste Yordi,

Elba als Bond, dat is zoiets als Steven Gerrard bij Manchester United, alles is mogelijk maar het gaat nooit gebeuren. En als we het dan toch over James Bond en opvallende types hebben, ik herken een bruggenbouwer als ik er één zie, laten we het dan eens over John Cleese hebben. De Engelsman waar ik veruit de meeste lachuren aan heb besteed. Cleese dook immers eind jaren negentig ook ineens op in een tweetal Bondfilms en evenzoveel videogames. Niet dat ik dat erg grappig vond overigens.

Wist jij dat John Cleese, zonder dat ik het wist, volgens dezelfde werkwijze zijn comedy bedenkt als ik mijn content en artikelen? Afgelopen jaar was hij te gast bij Twan Huys in College Tour. Aldaar legde hij doodleuk uit hoe hij aan zijn beste ideeën komt, hij sluit zich op zijn manier af compleet af van de buitenwereld en gaat dan gewoon zitten wachten tot de ideeën tot hem komen. Meestal duurt dat een minuut of twintig. Het was jammer dat de vragensteller van dienst niet doorvroeg over deze materie. Ik vroeg me namelijk gelijk af hoe gedetailleerd bijvoorbeeld het Briantype uit Monthy Python tot hem kwam in zo’n sessie en hoeveel ‘nazorg’ het nodig had. Bij mij komen namelijk meestal niet meer dan headlines en onderwerpen binnen, het is mijn vaste ritueel op de zondagnamiddag, als Feyenoord heeft gespeeld.

Cleese blijft voor mij echter vooral Basil Fawlty uit Fawlty Towers. Die humor begreep ik eerder dan Monthy Python. Dat is naar mijn mening ook het moeilijke aan humor, grappen die iedereen begrijpt zijn al snel kinderachtig, humor waar je over moet nadenken wordt al snel als pretentieus gezien. En de goede grappenmakers zitten daar precies tussenin. Als kind keek ik altijd wanneer ik ziek was met een kop kippensoep onder een deken naar videobanden, we hebben het hier over het begin van de jaren negentig. Één van mij favorieten was een soort mixtape in videovorm. Op deze verzamelaar stonden bits and pieces van Fawlty Towers, Mister Bean (niet Sean) en Tommy Cooper. Hoewel Rowan Atkinson de man van het moment was deden Tommy en John het meer voor mij.

Nu ik er over nadenk, valt het jou ook op dat de helden die ik tot nu toe genoemd heb in onze briefwisseling allemaal driekwart tot een hele eeuw oud zijn? Michael Caine is 81, Tommy Cooper zou 94 zijn en John Cleese is 75 jaar oud. Ik kan er nog wel één noemen: drummer Ginger Baker, ook 75. Die mannen waren zelfs al oud toen ik geboren werd.

Weet je wat ik ook ontzettend grappig vond? Chef! Een serie met Lenny Henry, die verder eigenlijk alles wat hij in zijn loopbaan deed zag mislukken. Hij kwam wel in één van de Harry Potter films voorbij maar die serie is behoorlijk langs me heen gegaan. Dus of dat een succes was laat ik aan jou over. Chef!, een serie die handelde over het leven van het keukenpersoneel in een duur landelijk hotel. Let wel, dit was ver voor de rocksterrenstatus van types als Gordon Ramsey en Jamie Oliver. Het is dus geen persiflage.

Van Chef! zijn twintig afleveringen gemaakt die verdeeld over drie jaar werden uitgezonden. Ik heb als research voor deze brief even op YouTube (waar alle afleveringen in zijn geheel te vinden zijn) even wat stukjes van de serie opnieuw gekeken. Ik denk dat twintig afleveringen meer dan genoeg was. Misschien was het aanbod op televisie in 1993 nog wat minder groot, anders kan ik de grap die ik er toen in zag niet ontdekken.

Hedendaagse Britten bekoren me niet zo als het om comedy gaat. Ricky Gervais wordt veelal bewierookt maar valt in mijn ogen vooral in herhaling. The Office kenden we al ergens van toch? Is typetjes spelen (Derek) niet vooral het terrein van Sacha Baron Cohen? En die badselfies, was dat echt vaker dan één keer nodig?

Heb jij wel een goed hart voor Gervais? Of zitten we hier op de Idris Elba lijn?

Ik hoor van je,

Lionel


Stute!

We kunnen niet verder verwijderd zijn van de Idris Elba lijn op dit punt. Ricky Gervais is één van mijn favorieten, denk zelfs allertijden.

Ricky is bikkelhard. Was geen must is voor mij, maar indien het niet hard doen om het hard zijn is wel een streepje voor bij mij. Het verval wat ik in Nederland heb ervaren bij bijvoorbeeld Hans Teeuwen heb ik bij Gervais nog niet meegemaakt. Ik kwam zelf pas vrij laat achter de prestaties van de in Reading geboren komiek. Lang niet meer zo gelachen als bij deze vier shows. Bij zijn optreden in Amerika maakt hij de lokale bevolking op zo een schitterende, subtiele manier telkens belachelijk.

Hij krijgt weleens kritiek dat het makkelijke en platte  humor is. Dit begrijpen is voor mij onmogelijk. Als je al gaat stuiteren bij het gebruik een scheldwoord, dat mag van mij, maar misschien moet je dan geen oordeel hebben over komedie. Voor de thuiskijkers is nog een veel simpelere oplossing, dat langwerpige ding op je koffietafel en dan de knop met CH + / CH – indrukken. Ricky is voornamelijk een atheïst, op mooie wijze in verhaalvorm laat hij al deze gelovige mensen toch nadenken over hetgeen waar zij wel in geloven.

Zijn televisiewerk, The Office was misschien niet helemaal origineel, echter wel steengoed. Blijkbaar ook nog heel universeel, gezien de ontwikkeling die heeft doorgemaakt na de transfer naar Amerika. Oog voor talent kan je Ricky ook niet ontzeggen met zijn hulp bij de casting van de Amerikaanse remake. Het is toch vooral een kwestie van smaak, dat maakt het zo moeilijk, het met je eens zijn gaat mij makkelijker merk ik nu. Karakters van Sacha Baron Cohen en Gervais vergelijken kan haast niet in mijn ogen. Cohen balanceert op het randje van te flauw, maar komt er (telkens) mee weg door sublieme montage. Op voorhand zou ik er een krat bier op willen wedden dat ik Bruno, The Dictator en bijvoorbeeld Ali G niet zou kijken, veel flauwer krijg je ze niet. Alleen moet ik bekennen dat ik ze allemaal heb gezien en vaak genoeg heb moeten lachen. Gervais streeft realisme na, daar ligt mijn voorkeur. De karakters van The Office kennen wij allemaal in het echt, nog een beetje aangedikt en ik kan uren in een deuk liggen. Met Derek wilde hij wat moois creëren. Het onderwerp kan mij niet echt bekoren, maar heb de reeks zonder tegenzin afgekeken.

Eindelijk wat gevonden waarover ik het vandaag helemaal eens kan zijn, badselfies of anders gezegd, zijn Twittergame. Helaas is hij hier niet de enige in, heel veel “sterren” hebben een waardeloos twitterbeleid, reclame, zelfverheerlijking, herhaling, ik volg ze minder en minder.

Wat betreft jouw blik oude van dagen, niet meegekregen in mijn opvoeding. Waardoor ik merkte bij het willen terugkijken dat het voor mij geraakt was door de tand des tijds en ik het geen eerlijke kans kon geven. Fawlty Towers heb ik nog om kunnen lachen, Monthy Python lukte mij niet. Tommy Cooper al helemaal niet, dat is simpelweg mijn humor niet. Mr. Bean was dan wel weer geweldig als kind. Elk weekend krijgt mijn vader het dringende verzoek minimaal één Bean VHS aan de boodschappenlijst toe te voegen.

Genoeg gelachen, wij als twee voetbaldieren, moeten hier natuurlijk ook heel af en toe de actualiteiten bekijken. Je kon de afgelopen tijd niet om het bedrag heen wat er voor de EPL televisierechten is betaald. Ik lees vanochtend, mocht Burnley niet degraderen hebben zij volgend seizoen een begroting hoger dan ons aller Ajax. Heftige en pijnlijke realiteit. Ik heb een vaag vermoeden waar het toe zal leiden als ik vraag, “Beste Lionel, wat vindt jij hier nu van?” Ga maar los!

Tot volgende week,

Yordi

Advertenties

One thought on “Tea Time: Comedy old school vs new

Reacties zijn gesloten.