Op z’n Fevs: A Little to late Dirk

Terwijl half Nederland nog hun roes aan het uitslapen was, werd ik getagd in uw column met de bevindingen over de meest recente evenementen in de voetbalwereld. Uiteraard ben ik aan het lezen geslagen. Meestal als er in de titel van een bericht wordt gerefereerd aan Dirk Kuyt sla ik over. Ik heb namelijk een nieuwe app op de i-pad “Seven” waarmee je pittige work-outs kan doen. Om zo vroeg mijn buikspieren al te belasten leek mij geen sterk plan. Gelukkig hoefde ik een keer niet te lezen waar hij nu weer graag naartoe terug zou keren. Zonder gekheid, ik denk dat er geen artikel met Dirk terug is te vinden in de afgelopen tien jaar waarin hij niet impliceert dat hij naar één van zijn voormalige werkgevers terug zal keren.

Even naar Zuid-Amerika. Het is een beetje een kwestie van smaak en zoals we allemaal weten, over smaak valt niet te twisten. Het thuisvoordeel is op voorhand het enige punt waardoor Chili kans zou maken op de eindzege in mijn ogen. Op een toernooi met Brazilië, Argentinië en Uruguay vind ik elk andere zegewinnaar toch wel verrassend.

“Alles doen om te winnen”. Houden we niet van in Nederland. Nigel de Jong werd bijna als crimineel weggezet na zijn karatetrap tegen Spanje in ’10. Dit was lelijk, niet Nederlands en het betekende eigenlijk niets dat we de finale hadden gehaald. Dat deze beeldvorming in Nederland volledig subjectief is , vergeten we weleens. Ik zat toevallig achter u in Titisee, tijdens een verschrikkelijk duel tegen de Portugezen. Omdat het in de publieke opinie gedoogd is om Cristiano “met zijn trekjes” Ronaldo te verafschuwen, werd er helemaal geen stampij gemaakt over de aanslag van Bouhlarouz.

Weet u waarom Sneijder en Robben de beste voetballers zijn van deze Oranje generatie, omdat ze dat gif wel bezitten. Ik zal nooit pleiten voor een ordinaire schopploeg, maar als we daarmee een keer die finale kunnen winnen, héél graag. Daarom vind ik de Copa America afschilderen als een schop en naai toernooi iets te ver gaan. De balans kan beter, maar er loopt zoveel pure techniek rond. Hadden wij die penaltynemers van Chili maar!

Ik kan eindelijk meepraten over vrouwenvoetbal. Voor dit eindtoernooi had ik namelijk nooit wedstrijden op niveau bekeken. Op de openingsdag zijn we er zelfs voor gaan zitten met een groepje. Het is een oneerlijke strijd voor de dames. We mogen niet vergelijken, maar dat gaat nou eenmaal niet. Iedereen met enige interesse in voetbal kijkt al jaren naar de heren. Het is als een succesvolle zakenman, die elke dag in het Amstel Hotel met een garnalenkroket kon lunchen, na de crisis alles is verloren en het nu met een Lidl kroket moet doen. En wij staan nu allemaal tegen die man te roepen dat hij niet mag vergelijken en die heerlijke garnalenkroket maar even uit zijn geheugen moet wissen. Al zou hij het oprecht willen, het lukt hem niet.

Terug naar Dirk. Ik kan het niet geloven dat u Dirk om zijn liefde voor Feyenoord roemt. Misschien kon hij inderdaad voor iets meer geld nog een jaar in Istanbul blijven, al heb ik hier mijn twijfels over. Het is ook weer niet zo dat Dirk tegen zijn ‘liefde’ zegt, die financieel goed aan de weg aan het timmeren zijn na een heel diep dal,” ik doe dat jaartje hier wel voor nop. Ik heb onderhand wel genoeg bij elkaar gespeeld”. Daarnaast is MR. Duracell inmiddels 34 (!!) meneer Barend, dat is toch veel te laat om enige sympathie over deze beslissing uit te spreken? Het had echt mooi geweest als hij na Liverpool was gekomen, toen de club het écht nodig had.

Robin zie ik van harte tegemoet in Turkije. De mini Ajax – Feyenoord blijft hierdoor mooi in stand langs die prachtige Bospurus.

Ondanks dat dit een eigen initiatief is mijnerzijds vond ik het leuk u te schrijven.

Mocht Helden Turkse expertise  nodig hebben, jullie weten mij te vinden.

Advertenties