De wederopstanding van de Turken waar de mensen zo van houden

De Turken zijn er weer bij. Als het Europees kampioenschap in Frankrijk volgende zomer van start gaat is dat precies 8 jaar geleden voor de voetbalgekke natie. Ze behaalde het startticket op een wijze zoals we die kennen van de Turken. In de dying seconds was er weer een dramatische ontknoping, zoals Evert ten Napel riep tijdens de ongekende comeback tegen de Tsjechen in 2008.

Na een mooie halve finale plek in Oostenrijk en Zwitserland wisten de Turken zich niet te kwalificeren voor het wereld kampioenschap in Zuid-Afrika. Het voetbal lot van het land werd toevertrouwd aan Guus Hiddink, de alleskunner. Guus kwam niet voor een appel en een ei naar Turkije maar voor een recordbedrag in de Turkse voetbalgeschiedenis. Guus was het waard, vonden de Turkse leidsmannen. Het was zo een exorbitant bedrag dat Hiddink nooit is begonnen met werken in Turkije. Toen hij eindelijk klaar was met het tellen van zijn miljoenensalaris hadden de Kroaten de Turken al kansloos uitgeschakeld voor deelname aan het EK van 2012 in Oekraïne.

Abdullah Avci was de nieuwe Messias. Na goede prestaties met het nietige Istanbul Buyuksehir Belediye (Tegenwoordig Medipol Basaksehir) en een dienstverband als jong Turkije trainer was hij klaar voor het grote werk volgens onze bond. Men dacht na de periode Hiddink de bodem gezien te hebben, het tegendeel was waar. Onder leiding van Avci bleef Turkije kelderen op de internationale voetbalkaart. Lege stadions bij interlands, dat had ik in mijn leven nog niet meegemaakt in Turkije. Geen heksenketel. Het volk was bezig met he clubvoetbal. Langer naar dit verkeersongeluk kijken kon niemand meer.

Is er in dat gigantische land echt maar één man die het beroep van bondscoach naar wens kan invullen? Het antwoord bleek gisteren, weer, ja. Fatih Terim. Voor het volk en vaderland keerde hij zijn eeuwige liefde Galatasaray de rug toe. Een groot offer met veel negatieve gevolgen voor zijn reputatie bij de vurige aanhang. Het icoon naar de misschien wel een grotere rivaal dan Fenerbahçe, de Turkse voetbalbond. Waar hij zelf overigens meer dan eens mee in de clinch lag.

Hij kreeg de onmogelijke en ondankbare taak om Turkije op miraculeuze wijze toch naar het wereld kampioenschap van Brazilië te krijgen. Mathematisch was het nog mogelijk, maar dan moest echt alles mee zitten. En de ploeg, die knock-out geslagen acteerde in de groep, moest zelf alles winnen. Hij gaf de ploeg een kickstart. Estland, Andorra en Roemenië werden verslagen. Stiekem zochten de ogen van het Turkse volk het nationale team weer. Om de play-offs te halen moest er van Oranje gewonnen worden, thuis. Onder leiding van, wie anders, Robben en Sneijder bleken de Nederlanders een maatje te groot. De bodem was gezien, de klim opwaarts was ingezet.

Fatih Terim is een trainer die heilig is overtuigd van zijn aanpak. Het duurde dan ook lang voor de norse oefenmeester door had dat het mondiale voetbal constant in beweging is en dat hij zich (iets) flexibeler moet opstellen. De meest recente campagne begon desastreus. Kansloos in IJsland verslagen. Thuis van de Tsjechen verloren. Tot slot een gelijkspel tegen de Letten. Het keerpunt kwam op 28 maart in de Amsterdam Arena. Er stond een modern Turkije, met een plan. Tot ver in blessuretijd wisten ze de voorsprong vast te houden tegen de nummer 3 van de wereld, de wedstrijd duurde net 2 minuten te lang. De punten werden gedeeld maar dit Turkije gaf hoop.

De laatste drie wedstrijden, 3-0 winst tegen Oranje, 0-2 winst bij de Tsjechen en een 1-0 overwinning op de IJslanders, waren een combinatie van het oude en het nieuwe Turkije. Met een plan van aanpak, met hartstocht gesteund door het eigen volk, voorzien van die eeuwige hoop en geloof. Gisteren in Konya viel alles op haar plek. Oranje gaf wederom niet thuis. De Kazachen bewezen Turkije een nooit te vergeten dienst door de Letten te verslaan en Turkije deed zelf wat het moest, op de meest typisch Turkse manier. In die zo geliefde dying seconds. Of het toeval was dat Selçuk de maker van dit tekenende doelpunt was? Een jongen wiens achternaam de betekenis “Geloof” draagt? Ik denk het niet.

LLHcqErw.jpg large

De familie is weer compleet. Terim de vader van de voetbal natie, zijn spelers de kinderen en het volk maakt de familie compleet. Deze familie heeft zin in de zomervakantie naar Frankrijk. Wat gaat het worden? Ik denk dat we met zijn alle weer gaan geloven dat we die beker kunnen winnen, waarom niet?

CROlOqWWIAACqFX

Advertenties