Hoe één seizoen alles veranderde bij Trabzonspor

Trabzonspor: van gevaar binnen het veld naar gevaar daarbuiten

Trabzonspor is de trots van de bevolking van het noordelijk gelegen Trabzon, waar de club ook de naam aan dankt. In Turkije houden ze het graag eenvoudig: plaatsnaam + spor. De club werd in 1967 opgericht en de clubkleuren zijn een hommage aan die van het geliefde Aston Villa en aan die van het nietige Drogheda United uit Ierland. Tien jaar had Trabzonspor nodig om haar stempel op het Turkse voetbal te drukken. Ze domineerde het Turkse voetbal eind jaren zeventig en begin jaren tachtig, met zes landstitels in acht seizoenen. De naam was gevestigd en de drie grootmachten uit Istanbul hadden er een concurrent bij. De club van de Zwarte Zee zou na het behalen van de landstitels altijd blijven meestrijden om de titel, maar Trabzonspor werd nooit meer kampioen. De titel in 1983 – ’84 zou de laatste blijken, tot op de dag van vandaag. Of toch niet? Ik had een uitvoerig gesprek met scout en analist Adem Yigit, die gelijktijdig vurig supporter is van Trabzonspor. Over de geschiedenis, over de vurige wens van supporters naar nieuw succes en hoe realistisch die wens überhaupt is.

Voor seizoen 2010 – 2011

TS3

Succes went snel, maar als het uitblijft, neemt de drang naar succes soms drastische vormen aan. Dat zie je in alle competities ter wereld: denk aan de stille jaren in Amsterdam en aan de relatief recente terugval in Eindhoven. Feyenoord – al meer dan 15 jaar wachtend op een titel – geeft het best het Turkse verwachtingspatroon weer. Ieder jaar wordt het kampioenschap weer als doelstelling genoemd en dat gaat gepaard met een enorme druk op spelers, staf én supporters. Trabzonspor wacht al veel langer op een titel dan de Rotterdammers uit Zuid. Al 31 jaar om precies te zijn, 31 jaar van opboksen tegen (te) hoge verwachtingen. De bevolking van Trabzon mag met gerust hart vurig genoemd worden, een eigenschap waaraan Turken sowieso geen gebrek hebben, zeker als het gaat om voetbalbeleving. Hieruit volgt dat Trabzonspor smijt met geld tijdens transferperiodes en dat er regelmatig trainers sneuvelen, met een waar trainerskerkhof als gevolg. Inherent aan dit beleid is dat zo nu en dan de kas leeg was en dan zijn supporters dáár weer boos over. Het is en gaat nooit echt goed in Trabzon.

Vijf keer was Trabzonspor dichtbij een nieuwe landstitel. Bijvoorbeeld met de fantastische lichting van mid-jaren 90 met namen als Shota Arveladze, Hami Mandirali, Abdullah Ercan (die blonde Turk) en Ogun Temizkanoglu. Halverwege 2000 waren ze weer dichtbij met spelers als Gokhan Karadeniz, Fatih Tekke en, de in Nederland bekende, Kurt van der Paar en Hans Somers. En dan was er het seizoen 2010-2011, met sterkhouders Selcuk Inan, Burak Yilmaz en Olcan Adin en onder leiding van de alom gerespecteerde Senol Gunes. Van deze vijf seizoenen, waarin de club op een knappe doch teleurstellende tweede plek eindigde, was het viermaal Fenerbahçe dat de titel in de wacht sleepte. Niet eerder veroorzaakte deze specifieke concurrent voor onderlinge problemen, tot het zo gehate seizoen 2010-2011…

Vanaf de 17e speelronde verloor Fenerbahçe geen wedstrijd meer. Zestien keer verlieten ze het veld met drie punten, één maal speelden de Kanaries gelijk. Een knappe prestatie van de club uit het Aziatische gedeelte van Istanbul, al werden deze prestaties met veel argwaan bekeken. Er waren opvallend veel arbitrale dwalingen, fouten van keepers en spelers in vorm bij tegenstanders die verstek lieten gaan wanneer Fener de tegenstander was. Het meest aangewezen ‘bewijs’ was het ontbreken van toenmalig Karabükspor-topscorer Emanuel Emenike. Na wekenlang de doelpunten aan elkaar te rijgen voor de kleine club, was hij licht geblesseerd tegen Fener. De wedstrijd erna speelde Emenike gewoon weer en ook de rest van het seizoen had hij geen last meer van zijn blessure. Toen hij aan het einde van het seizoen ook nog eens naar Fener verhuisde, waren de rapen gaar. Niet veel later zou er een grootschalig onderzoek naar Fenerbahçe worden gestart, wat voor alles en iedereen bij Trabzonspor reden was te geloven dat zij de rechtmatige kampioen waren. Mensen werden afgeluisterd en een waslijst aan verdachten werd in hechtenis genomen. Terwijl heel Turkije – op de aanhang van Fener na – dacht dat het één plus één verhaal was, zou er nooit een uitspraak komen. Enkele weken geleden heeft de officier van justitie zelfs aanstalten gemaakt om de zaak in te trekken. Deze ontwikkelingen werden, op zijn zachtst gezegd, niet toegejuicht door de aanhang van Trabzonspor.

Na het seizoen 2010 – 2011

TS4

Tot op de dag van vandaag hebben de hoofdrolspelers van het beruchte seizoen 2010-2011 – Burak Yilmaz, Selcuk Inan, Umut Bulut en trainer Senol Gunes – hardop uitgesproken dat zij de kampioenen zijn van het seizoen ’10-’11. Senol Gunes is daarna nog twee seizoenen het gevecht bij Trabzonspor aangegaan. Daarna vertrokken de steunpilaren en was de koek op. Op dit moment is Shota Arveladze de trainer van de Trabzon. Voor hoe lang nog is de vraag, want de ooit zo geliefde Georgiër ligt onder vuur. Arveladze maakte zijn eerste doelpunten buiten Tiblisi, op de velden van Trabzonspor om precies te zijn. De sympathieke oefenmeester is de zesde trainer sinds 2013. Dat is, zelfs voor Turkse begrippen, absurd. Het ongeduld en de hectiek neemt onvoorstelbare vormen aan bij de club die zich al jaren benadeeld voelt. Het vurige sentiment van de aanhang en het in hun ogen plaatsgevonden onrecht zorgt ervoor dat het duel tegen rivaal Fenerbahçe haast niet meer in het eigen Avni Aker stadion te spelen is. Er liggen tegenwoordig sluipschutters op de daken en er wordt van alles op het veld gegooid: van deurklinken tot aan de masten van de netten. Niets lijkt meer te gek. Met als ultieme dieptepunt natuurlijk de kogels die vorig jaar werden afgevuurd op de spelersbus van Fenerbahçe. Met het intrekken van de matchfixing-zaak lijkt een herstel van de rust verder dan ooit. Ibrahim Haciosmanoglu, sinds 2013 voorzitter, lijkt ook niet actief op zoek te zijn naar vrede en berusting. Hij haalde vorige week de wereldpers met zijn beslissing om de arbitrage vast te houden in het stadion na een niet gegeven penalty in de slotfase bij een gelijke stand. Er was telefonische bemoeienis van de Turkse president, Recep Tayyip Erdogan, nodig om de arbitrage vrij te krijgen. Vorig jaar moesten de toenmalige collega’s van Dirk ook al tot het nachtuur wachten tot een vertrek uit het Trabzanspor-stadion mogelijk was. Voorzitter Haciosmanoglu heeft al veelvuldig kenbaar gemaakt niet te rusten voor het recht heeft zegegevierd, maar met zijn acties schaadt hij niet alleen zijn eigen club, maar ook de rest van het Turkse voetbal.

TS5

Trabzonspor nu

Nieuw seizoen, nieuwe trainer, zelfde druk als altijd. In de Europa League ging het net goed tegen, het in Nederland bekende, Differdange uit Luxemburg. Tegen Rabotnicki uit Macedonië ging het daarna alsnog fout. In de competitie bezet Trabzon een teleurstellende negende plaats. Als je niet presteert, terwijl je spelers als Stephane M’bia, Erkan Zengin, Oscar Cardozo, Mehmet Ekici en Carl Medjani ter beschikking hebt, sta je als trainer al snel onder druk. Dat geldt ook voor de ooit zo geliefde Shota, het tweede clubicoon dat voor de leeuwen is gegooid in de periode na Senol Gunes (Hami Mandirali bleek ook al niet bestand tegen de immense druk die deze club met zich meebrengt). Shota Arveladze kampt niet alleen met sportieve problemen, want hij ligt ook nog eens overhoop met aanvoerder en tevens keeper Onur. Verder zouden spelers elkaar het leven zuur maken en zelfs met elkaar op de vuist zijn gegaan. De anders altijd zo humoristische en gevatte trainer gaf afgelopen week hevig geëmotioneerd een persconferentie. Zo kende Turkije Shota niet.

Het ambitieuze, kleine broertje dat Trabzonspor ooit was, is zijn charme aan het verliezen. Alle huidige problemen kunnen worden teruggeleid naar dat ene rampseizoen vijf jaar geleden. Direct na dat discutabele seizoen is de club veranderd in een mini-Chelsea in de beginjaren van Abramovich. Er zijn 75 spelers aangetrokken, voor vele miljoenen, bedragen die Trabzonspor in het verleden niet kon spenderen. Volgens de insiders is dit geld dat de politiek betaalde om Trabzon stil te houden gedurende het onderzoek naar Fenerbahçe, om een eventueel vertrek uit de competitie tegen te gaan. Dit is in de ogen van de aanhang een onacceptabel besluit van de huidige bestuursleden en dat zorgt al sinds het vermeende aannemen van het zwijggeld voor problemen onderling. De supporters willen als het kleine eervolle broertje gezien worden en niet als een matige kopie van de miljoenensmijters uit Istanbul. De dagen dat Trabzonpor als kleintje werd gezien ervaren de fans als de laatste dagen dat ze één front vormden en op hun sterkst waren. Het telkens naar voren schuiven van clubiconen – en hen vervolgens te laten vallen – is puur om de houdbaarheid van de bestuursleden te rekken. Het is het ultieme doemscenario voor een ambitieuze club die zelden in de prijzen valt.

Begrip voor de echte aanhang van de club (en dus niet voor de idioten achter de belachelijke daden en ook niet voor de bestuursleden die slinkse spelletjes spelen) is op zijn plaats. Het tij moet keren voordat één van de meest kleurrijke clubs uit het Turkse voetbal al haar charmes verliest en kapot gaat. Of Trabzonspor ooit kan terugkeren naar de oude dagen is een moeilijke vraag. De grote ego’s van de bestuursleden en de politieke verstrengelingen die zijn voortgekomen uit de zaak omtrent match-fixing maken het ieder geval niet makkelijker. Na een zorgvuldige schoonmaak zouden er de perfecte omstandigheden overblijven voor nieuw succes: een prachtige stad, dito stadion en aanhang. Het is voor elke liefhebber van het Turkse voetbal te hopen dat Trabzonspor weer gevreesd wordt op het veld, in plaats van daarbuiten.

TS1

Advertenties