Umut

Het is moeilijk om dit stuk niet vol te knallen met clichés. Echt heel moeilijk, want het is echt of je naar een auto ongeluk kijkt, een gebed zonder einde, een gigantische hoos bui met geen teken van dan ook maar één straal zon. Het is een seizoen waarin ik voor het eerst alle hoop ben verloren.

Vrij recent is de aartsrivaal nog eens kampioen geworden. Minder dan tien jaar geleden stond de club op instorten. Toch is het deze keer anders. Turks bloed brengt emotie zich mee, als je verliefd op iemand bent, ben je dat (haast) voor het leven, lekker dramatisch. Elk teleurstellend resultaat brengt een paar hartverscheurende uren met zich mee. De keerzijde is dat je winst of heroïsche partijen ook vele malen intenser worden beleefd. Dat heeft zich bewezen goed in balans te houden.

In het voetbal ben ik niet van te ver vooruit kijken, genieten van het moment. Door het uitblijven van een voetbal gerelateerde lach keek ik af en toe stiekem vooruit. Het is niet goed voor mij geweest. Door die angstaanjagende toekomst kan ik het heden niet meer relativeren. Al negenendertig keer zat ik volledig in zak en in as dit seizoen. Als we even uitzoomen van het voetbalinhoudelijke aspect is het zo dat hetgeen wat het zijn van een Galatasaray supporter met zich meebrengt de eeuwige hoop is. Zo vaak ben je uit benarde situaties ontsnapt, heb je prestaties neergezet die op voorhand onmogelijk werden verklaard. Soms kwam je bedrogen uit, maar altijd was er een droomscenario gemaakt waar je met een glimlach aan terug kon denken. Er valt inmiddels geen partij meer zo te ervaren. Iemand die rood / geel bloed bezit en zegt dat hij vertrouwt op een mooi schouwspel, liegt.

Hoop, ironisch genoeg is dat in het Turks Umut. De verpersoonlijking van alle ellende in de mooiste stad van Europa, Istanbul. Umut is een oude spits, met puike prestaties in het verleden. Dit jaar kan hij de bal niet tussen de palen plaatsen. Van de één op de andere dag was hij het kwijt en waar kan hij naar uit kijken? Nergens meer naar, zijn loopbaan is bijna voorbij. Net als de club. Vroeger had Umut een kop vol haar, net als het vermogen van Galatasaray is dat niet meer. Die haren komen niet meer terug, mits kunstmatig. Net als de club. Een oude spits heeft nog weleens een getalenteerd kind rondlopen die het stokje van zijn vader zou kunnen overnemen, de kinderen van Umut zijn hier veel te jong voor, net als de potentiele jeugdspelers van de club. Het enige verschil, Umut stopt op een dag, de club zal nooit stoppen. De staat waarin hij als naamdrager van het ons op been houdende gevoel achterlaat is precies hoe je in het Turks zou zeggen “Umutsuz, Zonder Umut of beter gezegd Hopeloos”.

Advertenties