Sneijder, held van club die hij niet móét verlaten

De wereld van Galatasaray stort momenteel in een razendsnel tempo in. Ervaren trainer Mustafa Denizli moest het seizoen redden nadat de supporters zijn voorganger Hamza Hamzaoglu beu waren met zijn opmerkelijke keuze beleid. (Het vasthouden aan Sabri Sarioglu en Umut Bulut en het wegsturen van Felipe Melo bijvoorbeeld). Denizli bleek geraakt door de tand des tijds. Het werd een kort en zeer ongelukkig weerzien met de voormalige trainer. Vandaag was er de uitspraak van de UEFA, die nog aangevochten zal gaan worden echter verwacht de buitenwacht geen verandering, het eerst volgende seizoen dat zij zich kwalificeren voor een toernooi van de UEFA zijn ze uitgesloten, met een maximale duur van twee seizoenen. Tevens moeten de boeken de aankomende twee seizoenen kloppen conform de eisen van de Financial Fair Play.

Deze zomer staat de 32ste verjaardag van de Oranje international op de kalenders. Samen met keeper Fernando Muslera de enige spelers met de allure die bij een grote club als Galatasaray passen. De selectie zit vol met overbetaalde middelmatige voetballers. Met deze spelers opzoek gaan naar drastische oplossingen is een sterkere zet dan deze twee spelers wegsturen in verband met hun hoge salarissen. De jeugd is de toekomst voor dit Galatasaray. Dit natuurlijk in combinatie met goed scout-werk, want een transfer verbod heeft de UEFA (nog) niet opgelegd.

Galatasaray wacht een grote schoonmaak. Alleen lijkt de wens waar te moeten beginnen wat vertroebelt door belangen. Het onkruid moet worden verwijderd maar alle mediakanalen beginnen bij de twee overgebleven bloemen in de onverzorgde volkstuin die de Galatasaray selectie op dit moment is.

Het is niet vreemd om er van uit te gaan dat Sneijder en diens manager betrokken zijn geweest bij het binnenhalen van Jan Olde Riekerink. Sneijder heeft meermaals bewezen op zijn plek te zijn in Istanbul. Dit is ook de reden van de innige band met de fanatieke aanhang. Graag bemoeit hij zich met de gang van zaken in het belang van de club en natuurlijk om er zelf op het veld beter van te worden. Er is geen speler groter dan een club, toch is dit hét moment om te profiteren van het netwerk en de kennis van Sneijder. Waarom zou hij dit privilege mogen krijgen? Omdat hij in zijn eentje altijd naar het tweede gaat kijken, zittend in het gras, of op een plastic stoel die ergens op het complex lag. Zonder de aandacht die Sneijder met zich meebracht had Sinan Gümüs nu niet in het eerste gestaan. In Turkije is er buiten de trainer van het tweede niemand die de selectie op kan noemen.

Financiële belangen? Van een kale kip kan je niet plukken, misschien met hulp van Sneijder weet je goede mensen te overtuigen, die eigenlijk hun neus zouden ophalen voor het aanbod. Sneijder moet Europees voetbal spelen. De twee afgelopen Champions League edities voor Galatasaray waren vele malen zwaarder dan niet meedoen. De Turkse competitie en beker alleen zouden te min zijn. Als hij dit zelf naar buiten brengt ander verhaal, nu is dat alleen maar gissen.

Als meest geliefde spelers van Galatasaray, is het nu aan de kapitein om het schip niet te verlaten op moment van wankelen. Want zinken is onzin. Het wankelt. De UEFA schorsing moet gezien worden als een redding. Een laatste klap in het gezicht om door te krijgen dat een club van dit kaliber niet geleid kan worden door niet capabele mensen. Iedereen komt en gaat bij een voetbalclub, je kan alleen maar blijven leven in de herinnering door keuzes te maken in clubbelang.

Advertenties