Bruce Tol vraagt over objectiviteit in de voetbal journalistiek

Yordi, er zijn vaak voetballers te gast bij FC Afkicken. Hoe komen ze bij FC Afkicken terecht?

– Als FCAfkicken zijn wij vaak aanwezig bij voetbalwedstrijd, bij aanvang hadden wij een aantal spelers die bekend waren met de eigenaren, via deze twee wegen bereiken wij steeds meer spelers. Spelers zijn vaak erg enthousiast als ze de deur uitlopen en dat gaat als een lopend vuurtje, spelers hebben veel onderling contact. En verder moeten wij het ook weleens via de traditionele weg spelen, netjes aanvragen bij de clubs.

Kan je het goed vinden met de voetballers?

 – Het is natuurlijk zoals in het echte leven met mensen, met de één sneller en beter dan met de ander, maar ik moet zeggen na één volledig seizoen heb ik nog geen echt slechte ervaringen mee gemaakt.

Haal je soms zelf ook gasten binnen voor FC Afkicken?

– Ik ben voornamelijk verantwoordelijk voor twee andere programma’s binnen FC Afkicken, de Vrijdagmiddagborrel (mensen met liefde voor voetbal, maar niet werkzaam in de voetbalwereld) en de buitenlandshow, bij deze show gaat dat vooral om contact via bijvoorbeeld skype/facetime.

Hoe kom je in contact met deze gasten?

– Social media, via bestaande contacten, op een normale manier rondvragen brengt je ver.

Krijgen de spelers betaald om langs te komen bij FC Afkicken?

– Nooit, dat is één van de voorwaarde van het bedrijf ook. A. kunnen wij geen bedragen bieden die mensen zouden moeten overtuigen die er geen zin in hebben B. als het dus om kleine gages of reiskosten gaat, denk ik niet dat het geschikte gasten zijn voor ons. Liever iemand met de juiste instelling vier weken achter elkaar dan spelers neerzetten die er helemaal niet willen zijn.

 

Durf jij voetballers kritisch te benaderen als ze minder presteren?
– Ja, het is menselijk om de toon aan te passen zodra je goed bent met een voetballer, echter denkt de traditionele media (te) vaak dat spelers achterlijk zijn. Als de spits van Ajax een dramatische wedstrijd speelt, is hij de persoon die dat het beste weet. Dan je hand boven zijn hoofd houden uit angst zal meer stuk maken dan helpen, denk ik. Spelers accepteren terechte kritiek. Een speler helemaal kapot maken, of afbranden voor de humor, dat is een keuze, maar dat heeft in mijn ogen ook weinig met journalistiek te maken.

 

Ben je dan niet bang dat ze niet meer langskomen als je ze de volgende keer vraagt?
– Nog nooit over nagedacht en dat wil ik graag zo houden. Als dat de conclusie van de speler is na een bezoek bij FC Afkicken hadden wij of een hele slechte dag of past hij niet bij het programma dat wij willen maken.

“Voetballers zijn zo op een voetstuk gezet dat ze een kritisch artikel niet zomaar meer accepteren. De journalist kan het zich niet veroorloven om het contact met de speler te verliezen, dus wordt de kritiek uit de weg gegaan. Dat is niet goed te keuren, maar wel heel begrijpelijk.” Dit zei Rob van der Zanden, chef sport AD een tijdje geleden. Ben je het hiermee eens?

– Nee, het getuigt van weinig lef en vertrouwen. Als jij een speler alleen maar te vriend weet te houden door middel van hem continu, tegen beter weten in, op te hemelen, ben je heel verkeerd bezig. Het is toch des te makkelijker als je een goede band hebt met een speler om deze op correcte wijze te bekritiseren over zijn werk?

Kan het, ethisch gezien, volgens jou: een kritische vraag vermijden zodat de voetballer nog wel langskomt?

– Als de kritische noot over privé aangelegenheden gaat, altijd. Heeft het met zijn werk, voetbal, te maken, nooit.

 

Hoe zie jij het knelpunt tussen enerzijds objectief moeten werken en anderzijds de relatie goed te houden?
– Ik denk dat het wel naar voren is gekomen dat ik geen knelpunten zie. Dat sommige het op deze manier ervaren, komt door beslissingen die zij hebben genomen en dit nu moeilijk kunnen terugdraaien. Ik heb met ze te doen.
* Toevoeging n.a.v. NRC artikel:
Concurrentie, clubs, geld, belangen, een kleine greep uit alle dingen die het lastig zouden maken. In het benaderen van spelers, voor op beeld of op schrift, ben ik nog nooit tegen één van deze factoren aangelopen. Essentieel is wel dat je met een goed/leuk voorstel komt. Ik wil toch benadrukken om het als journalist meer bij jezelf te zoeken. Voornamelijk de kwaliteit van je stukken en de inhoud. Er zijn zat voorbeelden van journalisten die in deze “drukke” internet tijden nog prachtige stukken schrijven, de jongens van Catenaccio, een Michiel de Hoog, Staantribune. Wijzen naar het verschrikkelijke Voetbalzone is zo makkelijk. Als de praktijk één ding leert is het dat deze instanties gewoon samen worden geconsumeerd. De mensen willen snel nieuws, de hele dag, de bron en de inhoud maakt niet uit. Echter lezen deze mensen ook gewoon goede stukken. Omdat ze één regel die is gejat uit een artikel al hebben gelezen stoppen ze niet met het lezen van het origineel. De journalisten die nieuws brengen, moeten gewoon veel harder optreden. Je zit al op twitter, iedereen weet het, is het met je eens, blijven exposen, indien nodig elke dag. Van mijn part vraag je aan je werkgever wat er juridisch mogelijk is bij pure plagiaat. Ga de strijd maar aan.
Advertenties