COLUMN @TheFev | Achter de Voorpagina

Het wachten is nu op het volgende malle filmpje van Sjaak Swart – en een reactie van Feyenoord daarop. Of op een Ajacied die boos is op de photoshopper van het AD, want dat is een Rotterdamse krant en die, nou ja, enfin, weet ik veel.

Laat ik beginnen dat het in één passage genoemd worden met Sjaak Swart zo’n ver-van-mijn-bed-show was, dat ik daar niet eens over heb kunnen dromen in mijn dertigjarige leven. Ik mocht de levende legende vrij recent de hand schudden en we konden het inderdaad goed met elkaar vinden.

De cover-saga loopt een beetje uit de hand en vooral over de motieven is blijkbaar veel verwarring bij werknemers van het Rotterdamse katern. Ik ga zo wel namen noemen, hoor, anders laat het te veel aan de verbeelding over. Daarom dacht ik, laat ik er een laatste keer helderheid over proberen te geven.

De stelling, dat ik in Nederland Ajax een warm hart toedraag, klopt zeker. Dat ik hierdoor wat tegen het AD zou hebben? Belachelijk. In Nederland zijn er maar een paar columnisten/journalisten waar ik echt de tijd voor neem en wekelijks van geniet. Een Bart Vlietstra, Iwan Tol en ook jij Sjoerd. Behalve dan de edities waarin je schopt naar de nieuwe generatie die de wedstrijden niet bekijkt met een kladblok op schoot, maar met een zak-Japanner. Ik hoop nog steeds dat er op een dag een samenwerking ontstaat en dan zijn alle liefhebbers winnaar. Overigens is mijn mening hetzelfde wanneer de kritiek uit de andere hoek komt.

Daarnaast is daar hét gezicht van het AD, sinds mijn eerste opmerking over de nieuw ingeslagen weg wat betreft de covers, Mikos Gouka. Ik denk de hardst werkende journalist van Nederland. Goed geïnformeerd, ervaren en volgens mij een toffe peer in het dagelijks leven. Er is niemand in Nederland – al doe ik ook altijd wel mijn best – die zoveel tijd en energie steekt in zijn volgers op Twitter. Mikos zal je altijd voorzien van antwoord. Alleen; kom je aan het AD, dan kom je aan Mikos. Dat siert mensen vaak, bij FC Afkicken hebben wij dat gevoel als collectief ook.

Over smaak valt niet te twisten. Daar had het eigenlijk bij moeten eindigen en dat was ook zeker mijn insteek. Dat bleek niet voor beide partijen te gelden. Twitter is een open platform, dus iedereen kon meegenieten van het moddergooien van de ene kant en het verweer van de andere kant. Met als logisch gevolg dat er nu elke dag minimaal één Twitteraar mij de voorpagina doorstuurt om deze door mij te laten beoordelen. Vrij recent vond ik er één prachtig, helaas geen reactie gehad.

En toen was daar gisteren de Trauma-Heli. Ik heb een mentor geraadpleegd: “Laat gaan”, was het advies. Ik kon het niet, de tranen liepen over mijn wangen van het lachen en ik voelde plaatsvervangende schaamte. Ik heb Microsoft Paint opgestart en heb een poging gedaan een Ajax-variant te maken. Humor, om te lachen. Ik ben niet boos, ja misschien een beetje op de beleidsbepalers bij het AD. Dat zij de door mij zo gewaardeerde journalisten voor lul laten staan. Want sorry, dat is wat er namelijk gebeurt. Dan kan je nog zo hard roepen dat het perfect aansluit bij je verhaal, diep van binnen wil je gewoon een mooie foto van het ANP en een vlijmscherpe kop bij je stuk.

Boosheid is wel de laatste emotie die te maken heeft met mijn kruistocht tegen de lelijke voorpagina’s in dit land. Dan kan ik meteen even Elia meenemen. Velen zetten Eljero meteen weer weg als dom – “hij begrijpt het niet, haha”. Laat ik voorop stellen dat iemand wegzetten als dom nooit een goed idee is. Daarnaast, heeft hij gewoon gelijk. Pro-, anti-, of stemmingmakers, het AD is de krant van Rotterdam. Zoals Feyenoord de club is van Rotterdam. En in de titelstrijd je ploeg, en vooral je trainer, zo wegzetten op de voorpagina… Ik snap Elia wel, ik zou mij ook belachelijk gemaakt voelen. Zoals die pagina’s jullie – als vakmensen – óók belachelijk maken.

Advertenties