Ons Oranje?

Wat willen wij nou eigenlijk?

Meteen twijfel ik of ik met deze zin moet openen, want een wij is er al heel lang niet meer in Nederland. Laat ik mijzelf dan maar een klein beetje voor de gek houden en dat wij als voetballiefhebbers nog wel een wij kunnen vormen.

Sinds de neerwaartse spiraal is ingezet bij Oranje is er zo ontelbaar veel gezegd en geschreven, ook door mijzelf. Ik ben niet snel overtuigd van mijn eigen ongelijk, je hebt het dan niet altijd bij het juiste eind maar er zit in ieder geval nog een klein beetje lijn in het geen wat je zo nu en dan de wereld in blijft slingeren. Over het algemeen geen populair model bij de mensen met een veel groter bereik. Het kan zomaar voorkomen dat je iemand onwijs cynisch Hakim Ziyech ziet wegzetten als een blaag, “graag of niet” en enkele maanden later kan vinden dat er in Zeist koppen moeten rollen voor de nalatigheid bij het winnen van Hakim voor Oranje.

De introverte spelers zijn grijze muizen, de kleurrijke spelers worden kapot geschreven. Telkens kan ik alleen maar denken, wat willen wij nou eigenlijk? Is het echt enkel en alleen de tegenvallende prestaties of zijn we gewoon niet meer in staat om vriendelijk of verdraagzaam te zijn? Goed nieuws is geen nieuws. Ik weet niet zeker hoe belangrijk het is. Na een generatie die vaak en langdurig bejubeld is staat er na deze kwalificatiereeks een ploeg die nog nooit langdurig gesteund is door het land waarvan verwacht word dat ze het shirt met trots dragen. In Brazilië stond een ploeg, onder leiding van een uitmuntende trainer, op het veld met genoeg sleutelfiguren die de nieuwe jongens konden motiveren om hun sportieve wraak te nemen op de laagdunkende opinie die Nederland had aangenomen. Het is deze verschrikkelijke campagne goed duidelijk geworden dat laatste der Mohikanen er alles aan moesten doen om zelf op de been te blijven, de rest van de ploeg op sleeptouw nemen zat er simpelweg niet meer in. Het enige wat ze nog konden was praten. Binnenkort is ook dit aspect niet meer aanwezig.

De kans is zeer aanwezig dat er bij de eerst volgende competitieve wedstrijd van Oranje elf spelers aan de aftrap verschijnen die allemaal ooit (langdurig) onder vuur hebben gestaan bij het volk en de pers, dat hebben onze beste internationals ook gestaan, maar deze jongens kennen de keerzijde niet. Niet goed genoeg bevonden, genegeerd, saai genoemd of als ongeschikt beoordeeld op basis van kleding keuze. En als we het gevoel hebben dat we klaar zijn met het grote Oranje vinden we wel twee fragmenten van een jeugdige international die niet meteen omschakelt.

De suggesties dat deze jongens alleen maar om hun bankrekening geven is al zo vaak gezegd en geschreven dat het voor vele als waarheid word beschouwd. Soms hoop ik het voor ze. De romantici blijven redenen zoeken, meestal met het verleden teveel over de schouder meekijkend. De realisten vertellen altijd achteraf haarfijn wat er fout is gegaan.

De totale instorting van Oranje heeft maar één tastbare oorzaak, het bolwerk Zeist. Elke fout die wij met zijn alle concluderen vindt haar oorsprong bij de KNVB. Ik hoop dat de pennen en tongen zich snel en continu blijven richten in de juiste richting. Tekenend voor het probleem was de heksenjacht op een persoon bij de voetbal bond die niet veel vrienden heeft. Nooit was de voetbalpers harder en strenger. Grotendeels terecht maar het werk is nog lang niet klaar, toch lijkt de ergste storm te zijn gaan liggen. Vreemd, want de KNVB is op dit moment nog hopelozer dan in tijden van Hans van Breukelen.

Zonder plan, geen toekomst. Zie het meest recente voorval met Sofyan Amrabat. Wie is er verantwoordelijk voor het lakse gedrag om deze jongen voor Oranje uit te kunnen laten komen? De hooghartigheid om niet met de zelfde strijd en passie als in dit geval Marokko te knokken voor talenten is onacceptabel. Stel dit aan de kaart bij een media optreden in plaats te discussiëren of deze jongen Oranje materiaal is. Daar komen we waarschijnlijk, met pijn in het hart, op het aanstaande Wereldkampioenschap achter.

Advertenties