Turkije Blog 0.1

Vrij recent zat ik in een minuscuul hok in Hilversum. Er was mij gevraagd om David Endt te ondersteunen bij het wedstrijdcommentaar bij afwezigheid van zijn vaste partner Willem Haak. De wedstrijd was Milan – Inter. Een wedstrijd waar ik jaren geleden lang naar uit kon kijken, en veel voor zou afzeggen om te kunnen, of beter gezegd, moeten kijken. De wedstrijd was dramatisch. (Volgens een enkeling het commentaar overigens ook. Ik ben gek op kritiek, maak het de mensen graag naar de zin. Uit onderzoek vond ik het dan ook jammer dat ik geen inhoudelijke kritiek kon vinden, enkel een op het oog zeer ongelukkige man).

Het was verre van de enige dramatische negentig minuten die ik dit seizoen voorbij heb zien komen. Met de Eredivisie als absolute uitblinker. Het is niet vreemd met een vergaande interesse voor het voetbal in het binnen en buitenland dat je vaker tegen een teleurstellende wedstrijd aanloopt dan de gemiddelde kijker. Alleen zie ik de aantallen ontzettend toenemen. Komt dit door mijzelf? Ik voel jullie nu gewoon heftig ja knikken. Of is het echt een schaarste aan het worden hoeveel mensen er nog rondlopen met de wetenschap dat het een spel is? Dat resultaat een prachtige bijkomstigheid is van goed en mooi spel, of wel vermaak.

Het recente succes van AS Roma is zo een voorbeeld. Zij veroorzaakte een shock in de voetbalwereld door Barcelona te verslaan op het hoogste moderne podium. Met een man aan het roer die meer lijkt op een dokter dan een voetbaltrainer. Die aanpak, dat heftige contrast tussen Barcelona thuis of Bologna uit, vind ik echt een probleem. Het eeuwige rouleren. Met de beste elf is Roma dit seizoen een attractief team, maar die beste elf krijg je misschien gedurende het seizoen bij een derde van de wedstrijden compleet voorgeschoteld. De interesse in Nederland voor het buitenlandse voetbal neemt in rap tempo af. Door het niet op de voet volgen van de Serie A en het wel kijken naar de Champions League kan dus voor een zeer scheef beeld zorgen.

De alles kijkers, waardoor eigenlijk niks kijkers, leven op samenvattingen en goede wedstrijdverslagen. En natuurlijk de constante stroom aan korte momenten op de sociale media kanalen. Geloof mij, ik kan het weten. Ik heb een hekel aan deze beleving, maar ook voor mij zit er niks anders op. Een weekend heeft maar zoveel minuten en er zijn nu eenmaal meer wedstrijden dan beschikbare tijd. Op de Turkse competitie na, was het in de andere grote Europese competities dit seizoen veel te snel duidelijk welke ploegen er kampioen zouden worden. Een aspect wat al tijden aan de gang is en eigenlijk overal meer toeneemt dan afneemt. Nu moeten we ons richten op ploegen die strijden om een Europees ticket, of de degradatiestrijd. Die laatste strijd ben ik wel gek op, alleen liggen deze ploegen weer zo dicht bij elkaar van begin tot eind, meestal op de echte nummer laatst na, dat er tot aan de laatste twee speelrondes geen zinnig woord over te zeggen is.

In de tien dagen dat ik nu in Turkije ben heb ik twee wedstrijden gezien. Genclerbirligi – Galatasaray en Galatasaray – Basaksehir. Galatasaray en Ajax zijn natuurlijk de uitzonderingen op de regel. Clubs waar je je stem voor schor schreeuwt weten je altijd genoeg te prikkelen om je zowel positief als negatief te vermaken. Al moet ik toegeven dat Ajax het lukt om mij nu al enige tijd dusdanig te irriteren dat ik de moeite, die ik normaliter zeker had genomen, niet eens heb genomen om PSV uit te aanschouwen. Ik heb besloten om vanuit het Amsterdamse dit seizoen wat meer in stilte te lijden. Er vinden zaken plaatst die heel erg ver van mijn persoon af staan. In het bijzonder natuurlijk de gang van zaken rondom Hakim Ziyech. Bij de eerste lauwe kritiek en fluitjes kon ik nog mijn schouders ophalen. Alleen hoe sommige supporters en journalisten handelen en wat ze uit hun strot en vingers krijgen verafschuw ik. Jaren terug maakte Youp van ’t Hek al grappen over dat hij mensen om zich heen niet kon verstaan in de ArenA. De enige redenen die ik kan bedenken voor dit absoluut idiote gedrag heeft daar dan ook mee te maken. De motieven van de tegenstanders van Hakim zijn meer dan duidelijk en geen enkele Amsterdammer zou deze motieven onderschrijven, nooit.

Ziyech is nogal een hekel punt bij mij, zoals jullie kunnen lezen. Ik had het over het totale gebrek aan voetbal deze afgelopen periode. Ik heb niks meegekregen van het Champions League geweld, of de titels van Bayern, PSG en City. En het was helemaal prima.

Door allerlei onvoorspelbare omstandigheden was het wereld kampioenschap in Brazilië ronduit geweldig. Een zeer welkome verrassing. Ik hoop van harte dat ze dit in Rusland kunnen evenaren, al heb ik er een hard hoofd in. Er zijn een paar deelnemers simpelweg te sterk, ben ik bang. Toch heb ik heel veel zin in deze zomer en gaan we er hopelijk weer op diverse leuke manieren met z’n alle een feest van maken.

Rest mij twee vragen aan jullie. Is dit mijn eigen gevecht tegen het voetbal, worden jullie wel nog ruimschoots vermaakt?
En de clubs die in je hart zitten daargelaten, waar kijken jullie naar uit na het wereld kampioenschap deze zomer? Een competitie? Een club? #Transferdeadlineday?

Advertenties