Blog

Rize het Waterloo van Cocu?

Zondagavond, Rize, Noord-Oost Turkije. Na een zwaar bevochten punt in de stadsderby met hulp voor de Nederlandse technische staf uit zeer verrassende hoek. De linksback Hasan Ali Kaldırım stond op en verrichte een klein mirakel met zijn spel. Goed om te weten dat Hasan Ali, liefkozend HAK genoemd, de minst favoriete spelers is van de supporters. In de slotfase van het teleurstellende duel, in de media veelvuldig de slechtste derby van het afgelopen decennium genoemd, begonnen de supporters de naam van voormalig trainer Ersun Yanal te scanderen. De spelers toonde veel inzet, een duidelijke signaal richting Cocu. Toch lijkt, buiten de selectie en staf, iedereen het er over eens, hoe eerder Cocu vertrekt, hoe beter.

Cocu moet tevreden geweest zijn over de inzet van de basisspelers afgelopen maandag. In Rize start hij met dezelfde elf spelers. Een kapitale fout van Cocu. Zoals gezegd kreeg het duel tegen Besiktas een zeer negatieve stempel. Fener behaalde het punt grotendeels door een zeer matige tegenstander. Een trainer behoort dit te kunnen constateren. Het lukt de Nederlandse staf niet om de zwaktes binnen de eigen selectie vast te stellen. De zwakke backs, het gewissel met de keeper, het totale gebrek aan voetbal op het middenveld en het blijven opstellen van Aatif. De Marokkaanse flankspeler die zich moeilijk staande zou houden in een duel onderin de Keuken Kampioen Divisie.

De eerste dertig minuten op het veld was het aftasten voor beide ploegen. Zonder een doelpoging. Ayew zorgde voor een opleving door een bal met zijn dijbeen van dichtbij op de paal te plaatsen. In plaats van een startsein voor een betere periode van de ploeg van Cocu, bleek dit het punt waarna Rizespor in ruim tien minuten gehakt maakte van de Turkse grootmacht. Een prachtige 1-0 van Muqiri, enkele minuten later stift Umar over keeper Harun en weer enkele minuten later gaf Samudio de genadeslag uit een corner. Bij alle drie de tegendoelpunten was het uitgerekend Hasan Ali Kaldırım die een negatieve hoofdrol opeiste.

Net als in de wedstrijd tegen Besiktas wacht Cocu lang met ingrijpen. Tot twee keer toe is het Aatif die het eerste het veld verlaat. Dit keer direct na rust. Je vraagt je af waarom een speler waar Cocu zelf blijkbaar ook over twijfelt in deze uiterst belangrijke periode mag blijven starten. Bij een terugkeer van Cocu in Nederland zullen de voetbal inhoudelijke vragen niet gesteld worden, helaas. Waren dit zijn beste elf spelers? Lopen er helemaal geen talentvolle voetballers rond? Dat Dick Advocaat geen talenten aan het licht bracht is voor niemand een verrassing. Dat het onder de vorige voorzitter onmogelijk was om je nek uit te steken voor jong talent weten wij ook. Ik twijfel niet over de intentie van Cocu en zijn staf. Een ontslagpremie is niet vervelend maar dat is nooit de inzet geweest dit avontuur. Als je dan begint aan een project waarom kies je er dan voor om ten onder te gaan met verveelde middelmaat op het veld?

In de laatste vijfenveertig minuten hield de gepromoveerde thuisploeg eenvoudig stand. De spelers toonde geen strijd meer. De kansen op de 4-0 waren groter dan op een eventuele aansluitingstreffer. Nog wel een veel zeggende wissel van Cocu in de tweede helft. Benzia is sinds zijn komst veruit de beste speler op het veld. Eljif Elmas is het grootste talent binnen de selectie. In plaats van nog een aanvallende poging te wagen en het defensieve blok op het middenveld op te breken beslist de Eindhovenaar om de twee aanvallende middenvelders voor elkaar te wisselen. Het blijft 3-0.

Nu is het taak aan de voorzitter om te beslissen. Blijft hij achter zijn keuze van afgelopen zomer staan of laat hij zijn oren hangen naar het volk en de media? Na zeven wedstrijden wist de trainer zeven punten te verzamelen. Fener staat op een veertiende plaatst. De punten zijn het probleem niet, maar het gebrek aan progressie.

Blog

Waarom jij een wedstrijd van Kasımpaşa moet gaan kijken:

Kasımpaşa Spor Kulübü heeft op het eerste gezicht een aantal nadelen voor de amateur politiek volgers in Nederland. De club is gevestigd in het district Beyoğlu. Dat is de geboortegrond van de president van Turkije Recep Tayyip Erdoğan. Erdoğan is zelfs voormalig speler van Kasımpaşa en de naamgever van het huidige stadion. Omdat je niet uitgesproken raakt over het huidige politieke regime, maar tijdens je zoektocht naar een mooie zonvakantie het toch wel akelig lastig blijkt om een betere prijs-kwaliteit bestemming te vinden dan Turkije. En dus toch weer beslist vijftien dagen Belek te boeken, is het als principieel voetballiefhebber ook verstandig deze nogmaals opzij te schuiven. Kasımpaşa is namelijk sinds de komst van trainer Kemal Özdeş een verademing wat betreft plezier in het voetbal.

Gisterenmiddag stond Trabzonspor – Kasımpaşa op het programma evenals een kleine vijf maanden geleden (toen een 2-5 overwinning voor de club uit Istanbul) was het weer een groot feest voor de neutrale kijker. In de eerste helft leek het alsof de club van de Zwarte Zee niks had opgestoken van de oorwassing van afgelopen seizoen. Kasımpaşa begon furieus wat resulteerde in een vroege 0-2 voorsprong. Trabzon herstellende zich goed en wist de achterstand om te buigen in een 4-2 overwinning onder aanvoering van een ontketende Hugo Rodallega. Het open duel bracht de kijkers maar liefst 35 schoten in 90 minuten. Netjes verdeeld over beide teams. Een voetbalfeest dus.

Dit is het zevende achtereenvolgende seizoen van Kasımpaşa op het hoogste niveau. Voor een club uit de marge in Turkije een mooie reeks om trots op te zijn. De enige clubs die meer seizoenen actief zijn in de Süper Lig zijn namelijk Galatasaray, Besiktas, Fenerbahçe, Trabzonspor en Bursaspor. In het laatste seizoen van de club op het een naar hoogste niveau werd het gekocht door Turgay Ciner. Ciner is een Turkse miljardair, die zijn geld verdiende met zijn media groep en diverse energie en grondstof maatschappijen. De overname nam een aantal twijfels weg bij het volk over de al dan niet (financiële) hulp van de grote Turkse leider en clubman Erdoğan aan de club. De eigenaar en het door hem aangewezen bestuur wilde snel doorgroeien. Binnen de mogelijkheden die uit de lucht waren komen vallen deed de club wat het kon. Ryan Babel, Ryan Donk, Andreas Isaksson en Eren Derdiyok zijn enkele namen die de toenmalige trainers, Shota Arveladze als langstzittende, beschikbaar kregen. Door het uitblijven van systematisch succes besloot de leiding de kraan bijna geheel dicht te draaien, vrij rigoureus. Er werd serieus rekening gehouden met een degradatie na deze maatregelen.

De ervaren trainer Rıza Çalımbay wist de club voor het noodlot te behoeden. Ondanks dat het bestuur duidelijk was, kon Çalımbay het niet verkroppen dat het geld van de transfer van Eren Derdiyok naar Galatasaray niet geherinvesteerd kon worden. Na drie wedstrijden in het seizoen 2016-2017 leverde Çalımbay zijn contract in en de eigenaar haalde zijn schouders op en was stiekem zeer content dat het aanhoudende gezeur van de trainer nu was gestopt. Echter, wat nu? De gemiddelde Turkse trainers eisen veel geld en eisen nog meer investeringen op de transfermarkt. En juist daarin had de miljardair geen zin meer.

De oplossing voor de club die met minder middelen beter wilde gaan presteren kwam uit een opmerkelijke hoek. De clubloze Kemal Özdeş. De 46-jarige oefenmeester geboren en getogen in Manisa was op een zijspoor terechtgekomen. Op 34-jarige leeftijd gaf Hikmet Karaman bij Kayserispor Özdeş, de trainer met een niet noemenswaardige voetbalcarrière, zijn eerste kans als assistent trainer. Ondertussen was de grootste belofte van het Turkse trainersgilde faliekant gefaald bij de Turkse nationale ploeg. Ersun Yanal. De man die er voor zorgde dat we het vandaag de dag over laptop-trainers hebben. Yanal ging op zoek naar eerherstel en Manisaspor gaf hem een kans. Hij zocht een assistent met krediet bij de lokale bevolking en dat was Özdeş. De prestaties waren goed, Yanal nam Özdeş mee naar Trabzonspor en toen het daar na een goede start bergafwaarts ging was het tijd voor Özdeş om op eigen benen te staan. Dit verliep alles behalve soepel. Acht maanden alvorens Kasımpaşa hem benaderde voor de vacature was Özdeş na 11 dagen opgestapt bij Elazığspor. Met als reden, een gebrek aan financiële middelen. De club die genoeg had van het investeren in het voetbal zag heil in een trainer die elders zijn contract inleverde door het gebrek aan financiën.

Zijn debuut moest hij maken in een thuiswedstrijd tegen het grote Fenerbahçe, het werd 1-5. Zijn tweede wedstrijd was in en tegen Bursa, 1-0 verloren. Geen ideale start. Na deze valse start werd het snel zichtbaar dat Özdeş een duidelijke visie heeft en daar geen compromissen in sluit. De ploeg kreeg het broodnodige vertrouwen. In de resterende 41 duels dat seizoen werden er nog maar 12 verloren. In de winter werd zoals afgesproken niet geïnvesteerd, dit zonder gemor van de trainer. Die enkele spelers van het tweede elftal liet aansluiten en zelfs de halve finale van de Turkse beker wist te bereiken.

Kasımpaşa heeft een goed netwerk. Dat bleek goud waard in combinatie met deze trainer. In de zomer van zijn eerste volwaardige seizoen kwamen er voor minimale prijzen enkele fantastische spelers naar Beyoğlu in Istanbul. Jhon Murillo (Benfica), Trezeguet (RSC Anderlecht), Bernard Mensah (Atletico), Kenneth Omeru (Chelsea) & Syam Ben Youssef (Caen). Zo goed als hij alle aanwinsten wist in te passen, transfers op maat, was het misschien indrukwekkender hoeveel beter hij de reeds aanwezige spelers wist te maken. Keeper Ramazan Köse en verdediger Veysel Sarı bijvoorbeeld, spelers die je wekelijks op de lachspieren werkte bleken aan de hand van deze trainer ineens zeer evenwichtige spelers.

Met zeer beperkte uitgave had het bestuur eindelijk wat ze voor ogen hadden. Een stabiele club, Kasımpaşa eindigde vorig seizoen als achtste in de Süper Lig. Daarnaast was er een stijgende lijn in de bezoekersaantallen. Een unieke prestatie in het verzadigde Istanbul. Met concurrenten als Galatasaray, Bestikas en Fenerbahçe is het andere clubs in de metropool nooit gelukt supporters af te snoepen. Istanbulspor deed ooit een wilde poging met Beenhakker, van der Brom en van Vossen. Başakşehir speelt als jaren om de titel in een praktisch leeg stadion. Kasımpaşa is uitgegroeid tot de lieveling van heel Turkije, een ongekend fenomeen voor de fanatieke Turkse aanhang.

De eerste vier weken van het nieuwe seizoen was Kasımpaşa koploper. Op de vijfde speelronde stond Galatasaray-uit op het programma. En dat blijkt telkens een te hoge drempel voor Özdeş en zijn mannen. De traditionele topploegen. Waar Abdullah Avcı van Başakşehir deze drempel wel heeft weten te nemen door zijn ploeg constant aan te passen aan de tegenstanders, voor lief nemend dat het spelplezier in topduels enorm afneemt is Özdeş hier niet tot bereid. Het doet mij veelal denken aan de leuke maar zo naïeve Peter Bosz bij Heracles Almelo.  Of Quique Setién bij Betis. Dit zijn trainers die we met alles wat we hebben moeten verdedigen. In het belang van leuk voetbal. Een uitstervend soort voetbal.

Blog

Turkije Blog 0.1

Vrij recent zat ik in een minuscuul hok in Hilversum. Er was mij gevraagd om David Endt te ondersteunen bij het wedstrijdcommentaar bij afwezigheid van zijn vaste partner Willem Haak. De wedstrijd was Milan – Inter. Een wedstrijd waar ik jaren geleden lang naar uit kon kijken, en veel voor zou afzeggen om te kunnen, of beter gezegd, moeten kijken. De wedstrijd was dramatisch. (Volgens een enkeling het commentaar overigens ook. Ik ben gek op kritiek, maak het de mensen graag naar de zin. Uit onderzoek vond ik het dan ook jammer dat ik geen inhoudelijke kritiek kon vinden, enkel een op het oog zeer ongelukkige man).

Het was verre van de enige dramatische negentig minuten die ik dit seizoen voorbij heb zien komen. Met de Eredivisie als absolute uitblinker. Het is niet vreemd met een vergaande interesse voor het voetbal in het binnen en buitenland dat je vaker tegen een teleurstellende wedstrijd aanloopt dan de gemiddelde kijker. Alleen zie ik de aantallen ontzettend toenemen. Komt dit door mijzelf? Ik voel jullie nu gewoon heftig ja knikken. Of is het echt een schaarste aan het worden hoeveel mensen er nog rondlopen met de wetenschap dat het een spel is? Dat resultaat een prachtige bijkomstigheid is van goed en mooi spel, of wel vermaak.

Het recente succes van AS Roma is zo een voorbeeld. Zij veroorzaakte een shock in de voetbalwereld door Barcelona te verslaan op het hoogste moderne podium. Met een man aan het roer die meer lijkt op een dokter dan een voetbaltrainer. Die aanpak, dat heftige contrast tussen Barcelona thuis of Bologna uit, vind ik echt een probleem. Het eeuwige rouleren. Met de beste elf is Roma dit seizoen een attractief team, maar die beste elf krijg je misschien gedurende het seizoen bij een derde van de wedstrijden compleet voorgeschoteld. De interesse in Nederland voor het buitenlandse voetbal neemt in rap tempo af. Door het niet op de voet volgen van de Serie A en het wel kijken naar de Champions League kan dus voor een zeer scheef beeld zorgen.

De alles kijkers, waardoor eigenlijk niks kijkers, leven op samenvattingen en goede wedstrijdverslagen. En natuurlijk de constante stroom aan korte momenten op de sociale media kanalen. Geloof mij, ik kan het weten. Ik heb een hekel aan deze beleving, maar ook voor mij zit er niks anders op. Een weekend heeft maar zoveel minuten en er zijn nu eenmaal meer wedstrijden dan beschikbare tijd. Op de Turkse competitie na, was het in de andere grote Europese competities dit seizoen veel te snel duidelijk welke ploegen er kampioen zouden worden. Een aspect wat al tijden aan de gang is en eigenlijk overal meer toeneemt dan afneemt. Nu moeten we ons richten op ploegen die strijden om een Europees ticket, of de degradatiestrijd. Die laatste strijd ben ik wel gek op, alleen liggen deze ploegen weer zo dicht bij elkaar van begin tot eind, meestal op de echte nummer laatst na, dat er tot aan de laatste twee speelrondes geen zinnig woord over te zeggen is.

In de tien dagen dat ik nu in Turkije ben heb ik twee wedstrijden gezien. Genclerbirligi – Galatasaray en Galatasaray – Basaksehir. Galatasaray en Ajax zijn natuurlijk de uitzonderingen op de regel. Clubs waar je je stem voor schor schreeuwt weten je altijd genoeg te prikkelen om je zowel positief als negatief te vermaken. Al moet ik toegeven dat Ajax het lukt om mij nu al enige tijd dusdanig te irriteren dat ik de moeite, die ik normaliter zeker had genomen, niet eens heb genomen om PSV uit te aanschouwen. Ik heb besloten om vanuit het Amsterdamse dit seizoen wat meer in stilte te lijden. Er vinden zaken plaatst die heel erg ver van mijn persoon af staan. In het bijzonder natuurlijk de gang van zaken rondom Hakim Ziyech. Bij de eerste lauwe kritiek en fluitjes kon ik nog mijn schouders ophalen. Alleen hoe sommige supporters en journalisten handelen en wat ze uit hun strot en vingers krijgen verafschuw ik. Jaren terug maakte Youp van ’t Hek al grappen over dat hij mensen om zich heen niet kon verstaan in de ArenA. De enige redenen die ik kan bedenken voor dit absoluut idiote gedrag heeft daar dan ook mee te maken. De motieven van de tegenstanders van Hakim zijn meer dan duidelijk en geen enkele Amsterdammer zou deze motieven onderschrijven, nooit.

Ziyech is nogal een hekel punt bij mij, zoals jullie kunnen lezen. Ik had het over het totale gebrek aan voetbal deze afgelopen periode. Ik heb niks meegekregen van het Champions League geweld, of de titels van Bayern, PSG en City. En het was helemaal prima.

Door allerlei onvoorspelbare omstandigheden was het wereld kampioenschap in Brazilië ronduit geweldig. Een zeer welkome verrassing. Ik hoop van harte dat ze dit in Rusland kunnen evenaren, al heb ik er een hard hoofd in. Er zijn een paar deelnemers simpelweg te sterk, ben ik bang. Toch heb ik heel veel zin in deze zomer en gaan we er hopelijk weer op diverse leuke manieren met z’n alle een feest van maken.

Rest mij twee vragen aan jullie. Is dit mijn eigen gevecht tegen het voetbal, worden jullie wel nog ruimschoots vermaakt?
En de clubs die in je hart zitten daargelaten, waar kijken jullie naar uit na het wereld kampioenschap deze zomer? Een competitie? Een club? #Transferdeadlineday?

Blog

Ons Oranje?

Wat willen wij nou eigenlijk?

Meteen twijfel ik of ik met deze zin moet openen, want een wij is er al heel lang niet meer in Nederland. Laat ik mijzelf dan maar een klein beetje voor de gek houden en dat wij als voetballiefhebbers nog wel een wij kunnen vormen.

Sinds de neerwaartse spiraal is ingezet bij Oranje is er zo ontelbaar veel gezegd en geschreven, ook door mijzelf. Ik ben niet snel overtuigd van mijn eigen ongelijk, je hebt het dan niet altijd bij het juiste eind maar er zit in ieder geval nog een klein beetje lijn in het geen wat je zo nu en dan de wereld in blijft slingeren. Over het algemeen geen populair model bij de mensen met een veel groter bereik. Het kan zomaar voorkomen dat je iemand onwijs cynisch Hakim Ziyech ziet wegzetten als een blaag, “graag of niet” en enkele maanden later kan vinden dat er in Zeist koppen moeten rollen voor de nalatigheid bij het winnen van Hakim voor Oranje.

De introverte spelers zijn grijze muizen, de kleurrijke spelers worden kapot geschreven. Telkens kan ik alleen maar denken, wat willen wij nou eigenlijk? Is het echt enkel en alleen de tegenvallende prestaties of zijn we gewoon niet meer in staat om vriendelijk of verdraagzaam te zijn? Goed nieuws is geen nieuws. Ik weet niet zeker hoe belangrijk het is. Na een generatie die vaak en langdurig bejubeld is staat er na deze kwalificatiereeks een ploeg die nog nooit langdurig gesteund is door het land waarvan verwacht word dat ze het shirt met trots dragen. In Brazilië stond een ploeg, onder leiding van een uitmuntende trainer, op het veld met genoeg sleutelfiguren die de nieuwe jongens konden motiveren om hun sportieve wraak te nemen op de laagdunkende opinie die Nederland had aangenomen. Het is deze verschrikkelijke campagne goed duidelijk geworden dat laatste der Mohikanen er alles aan moesten doen om zelf op de been te blijven, de rest van de ploeg op sleeptouw nemen zat er simpelweg niet meer in. Het enige wat ze nog konden was praten. Binnenkort is ook dit aspect niet meer aanwezig.

De kans is zeer aanwezig dat er bij de eerst volgende competitieve wedstrijd van Oranje elf spelers aan de aftrap verschijnen die allemaal ooit (langdurig) onder vuur hebben gestaan bij het volk en de pers, dat hebben onze beste internationals ook gestaan, maar deze jongens kennen de keerzijde niet. Niet goed genoeg bevonden, genegeerd, saai genoemd of als ongeschikt beoordeeld op basis van kleding keuze. En als we het gevoel hebben dat we klaar zijn met het grote Oranje vinden we wel twee fragmenten van een jeugdige international die niet meteen omschakelt.

De suggesties dat deze jongens alleen maar om hun bankrekening geven is al zo vaak gezegd en geschreven dat het voor vele als waarheid word beschouwd. Soms hoop ik het voor ze. De romantici blijven redenen zoeken, meestal met het verleden teveel over de schouder meekijkend. De realisten vertellen altijd achteraf haarfijn wat er fout is gegaan.

De totale instorting van Oranje heeft maar één tastbare oorzaak, het bolwerk Zeist. Elke fout die wij met zijn alle concluderen vindt haar oorsprong bij de KNVB. Ik hoop dat de pennen en tongen zich snel en continu blijven richten in de juiste richting. Tekenend voor het probleem was de heksenjacht op een persoon bij de voetbal bond die niet veel vrienden heeft. Nooit was de voetbalpers harder en strenger. Grotendeels terecht maar het werk is nog lang niet klaar, toch lijkt de ergste storm te zijn gaan liggen. Vreemd, want de KNVB is op dit moment nog hopelozer dan in tijden van Hans van Breukelen.

Zonder plan, geen toekomst. Zie het meest recente voorval met Sofyan Amrabat. Wie is er verantwoordelijk voor het lakse gedrag om deze jongen voor Oranje uit te kunnen laten komen? De hooghartigheid om niet met de zelfde strijd en passie als in dit geval Marokko te knokken voor talenten is onacceptabel. Stel dit aan de kaart bij een media optreden in plaats te discussiëren of deze jongen Oranje materiaal is. Daar komen we waarschijnlijk, met pijn in het hart, op het aanstaande Wereldkampioenschap achter.