Blog, Tea Time

Tea Time: Comedy old school vs new

Beste Yordi,

Elba als Bond, dat is zoiets als Steven Gerrard bij Manchester United, alles is mogelijk maar het gaat nooit gebeuren. En als we het dan toch over James Bond en opvallende types hebben, ik herken een bruggenbouwer als ik er één zie, laten we het dan eens over John Cleese hebben. De Engelsman waar ik veruit de meeste lachuren aan heb besteed. Cleese dook immers eind jaren negentig ook ineens op in een tweetal Bondfilms en evenzoveel videogames. Niet dat ik dat erg grappig vond overigens.

Wist jij dat John Cleese, zonder dat ik het wist, volgens dezelfde werkwijze zijn comedy bedenkt als ik mijn content en artikelen? Afgelopen jaar was hij te gast bij Twan Huys in College Tour. Aldaar legde hij doodleuk uit hoe hij aan zijn beste ideeën komt, hij sluit zich op zijn manier af compleet af van de buitenwereld en gaat dan gewoon zitten wachten tot de ideeën tot hem komen. Meestal duurt dat een minuut of twintig. Het was jammer dat de vragensteller van dienst niet doorvroeg over deze materie. Ik vroeg me namelijk gelijk af hoe gedetailleerd bijvoorbeeld het Briantype uit Monthy Python tot hem kwam in zo’n sessie en hoeveel ‘nazorg’ het nodig had. Bij mij komen namelijk meestal niet meer dan headlines en onderwerpen binnen, het is mijn vaste ritueel op de zondagnamiddag, als Feyenoord heeft gespeeld.

Doorgaan met lezen “Tea Time: Comedy old school vs new”

Blog, Tea Time

Tea Time: British Actors

Beste Yordi,

Laten we de vaste lezers niet voor de gek houden. Ook buiten deze briefwisseling om hebben wij wel eens contact. Ik vertelde je dan ook direct hoe blij ik was dat je eindigde met Idris Elba. Dus bij deze begin ik het lang verwachte Tea Time Idris Elba relaas.

Om te beginnen met jouw specifieke vraag van vorige week, wat is mijn mening betreffende Luther? Als ik heel eerlijk ben vind ik niet zoveel van die televisie-serie. Ik heb simpelweg te weinig gezien om een oordeel te geven. Daar zit echter een oordeel op zich in opgesloten, ik heb er immers bewust voor gekozen om niet te kijken. Om jouw woorden te gebruiken, het is inderdaad een soort Engelse Baantjer. Wat dat betreft zijn politieseries met de ‘outlaw’ rechercheur in elke taal hetzelfde, of je nu Luther, Baantjer, Boks of Catani heet.

Doorgaan met lezen “Tea Time: British Actors”

Blog, Tea Time

Tea Time: Rugby? Bowls!

Hoi Yordi,

De aftrap is in ieder geval hoopgevend. Ik ben benieuwd of je nog meer ontboezemingen durft te doen. Denkende aan een kleine Yordi die vol trots een Spice Girls album opzet deed mij dat zeker even glimlachen.

Het programma Three (of Four) in a bed waarover je sprak deed geen bellen bij mij rinkelen. Misschien heb ik het wel eens gezien maar ben ik het me niet bewust geweest. Mijn ouders kijken veel Britse televisie en daar krijg ik soms wel eens iets van mee. Ik heb geen idee hoe de programma’s heten maar het gaat altijd over oude huizen of oude spullen. Zoals ik je al zei heeft mijn gevoel voor Engeland echter juist niet veel met die tradities en oubolligheid te maken maar meer met hedendaagse sport en popcultuur.

Doorgaan met lezen “Tea Time: Rugby? Bowls!”

Tea Time

Tea Time: de introductie

Beste Yordi,

Hoewel jij allang weet waar deze briefwisseling over gaat nemen we voor het gemak even aan dat dit niet het geval is. Hoe gaan we namelijk anders aan het miljoenenpubliek dat wij met dit crossblogproject gaan opbouwen uitleggen wat de bedoeling is?

De kiem van dit project werd gelegd tijdens een nachtelijke slow chat op Twitter over het oeuvre van Danny Dyer, de man die heel bushokjes slopend Europa en Zuid-Amerika tot een gezellig avondje thuis op de bank wist te overtuigen met zijn vertolking van Jimmy Johnson in de film The Football factory. Al snel bleek dat wij een gedeelde liefde voor Britse cinematografie (of beter gezegd, televisie kijken in het algemeen) delen.

Doorgaan met lezen “Tea Time: de introductie”