Blog

Against Modern Propaganda!

Ik denk dat mijn twitter timeline, voor vreemden, een goede weerspiegeling is van mijn privé omgeving. Op IQ en EQ gebied. Toch krijg ik steeds meer de indruk dat de intelligentere laag van onze samenleving – die graag wat dieper in de materie duikt en na goed nadenken een mening vormt – in eenzelfde web van propaganda zit als de minder ontwikkelde groep mensen. En dat is een bijzonder kwalijke zaak.

Ik wil het graag dicht bij huis houden en zal Turkije als voorbeeld gebruiken. Echter bij kwesties als het Midden-Oosten en MH17 zie ik precies hetzelfde ‘probleem’.

Gisteren was het meest geReTweeded verhaal “Erdogan nu ook magiër, geneest vrouw met aanraking”. Apart verhaal, natuurlijk ontvingen ze mijn klik. Onder een bijzonder cynisch stuk tekst stond een filmpje van een bijeenkomst van de AK-partij in Istanbul. Niks van het verhaal is duidelijk in beeld. De beste man is bezig met een toespraak, knielt op het moment dat er een vrouw per brancard wordt afgevoerd, deze veert op en schreeuwt wat en hij reikt haar zijn hand. Dit is een schitterend voorbeeld omdat dit waarschijnlijk in beide kampen ‘bedacht is’. Ik zou niet verbaast zijn als #TeamErdogan dit in scene heeft gezet, vervelend maar waar. Echter weet ik één ding zeker, hij gaat nu met een lachwekkend verhaal de wereldpers langs, wat feitelijk onjuist is.

Vorige week was het helemaal raak met de quote van Bülent Arinç, die ging nog veel sneller de wereld rond “Vrouwen mogen niet meer lachen van Turkse politicus”. Na het nieuwsbericht te hebben gelezen moest ik even op mijn hoofd krabben. Bijzonder verhaal, geen enkele context. De volgende stap was, de voor mij onbekende naam, knippen en plakken op Youtube. Kijken of er iets te vinden was. Het betrof een lange speech van een AK-partij meeting in Bursa, op de dag van het suikerfeest. Het was een lang en, hoe gek het misschien klinkt, mooi betoog over zelfontwikkeling en normen en waarden. Helaas was daar toch die ene idiote zin/advies op het einde. Als ik daar in Bursa op een AK klapstoeltje had gezeten was ik er oprecht waarschijnlijk van af gevallen. Achter mijn computer hoorde in mijn hoofd de sexy stem van Tatjana Simic als Kees van Flodder roepen “Buurman wat doet u nu?!”.

Laat het voorop staan dat ik fel tegen dit advies van meneer Arinç ben. Het gaat mij hier om de berichtgeving. En de altijd terugkerende uitlacherige toon van deze berichten. Trots blijft een moeilijk uit te leggen begrip in Nederland. Dit soort dingen raken mijn trots. De hoofdschuldige blijft meneer Arinç, ik vind alleen dat het misbruik maken van de onwetendheid van de wereldbevolking net zo kwalijk is. Want laten we niet vergeten, dit is een persoonlijke mening en geen aankondiging van een nieuwe wet.

In Nederland is er maar één Turks geluid dat de nationale media weet te bereiken, en dit geluid is afkomstig van mensen die Turkije geen warm hart toedragen. Vandaag de dag is Erdogan en zijn partij de grootste oorzaak van hun kritiek. Echter was het bij zijn voorgangers niet anders. Er wordt altijd wel een reden gevonden. Mijn grote digitale vriend Özcan Akyol, fijne en sympathieke gozer. Zijn debuut roman Eus was een mooi verhaal, al had het soms een paar moeilijk te lezen passages voor iemand die houdt van Turkije. Feit is, er komt gewoon een afkeer tegen het Turkse naar voren. Bij groot nieuws uit Turkije zal snel om zijn mening worden gevraagd door diverse media. Logisch ook, er zal op de redacties geen rolodex nodig zijn voor de vlot babbelende (verstaanbare) BT’ers (Bekende Turken). Eus; ik geloof oprecht dat je alle opdrachten en uitnodigen naar eer en geweten doet, maar je zult nooit een situatie 100% blanco in kunnen gaan (dat denk ik op basis van wat ik gezien en gelezen heb).

Toch kan ik niet anders concluderen – al blijft mijn wens voor een breder geluid uit de Turkse samenleving in Nederland – dat Özcan een verademing is naast de Nederlandse politici met Turkse roots. De politici zullen alles aangrijpen (tijd zat als ‘slechte’ ambtenaar natuurlijk) om Turkije de grond in te trappen en ‘de Nederlander’ te vertellen wat voor een slecht en achterlijk land het wel niet is. Als er verkiezingen zijn zullen ze op allerlei manieren de Turkse stemmers ronselen met priet praat. Eenmaal binnen, wetend dat de Turkse mensen waar ze stemmen hebben gehaald hen niet op de voet zullen volgen, is het bereik weer vergroot om te strijden tegen Turkije. Ze eten van twee walletjes en maken hier opzichtig misbruik van, dat is een kwalijke zaak. Nog kwalijker dan hun laster campagne tegen het land van herkomst.

Weet ik in dit verhaal nog ergens voetbal toe te passen? Natuurlijk. Fred Rutten. Het bewijs dat men geen bijzonder grote interesse heeft in Turkije. Gisteren liet hij optekenen: ‘Je moet niet vergeten dat dit Besiktas niet het Besiktas is van tien jaar terug’. Veel grotere onzin kan ik mij even niet voor de geest halen. Al zal iedereen dit voor waarheid aannemen van Fred. Dat is spijtig. Mede door deze desinteresse en eeuwige onderschatting is het Champions League seizoen voor Feyenoord na vanavond al weer afgelopen.

Conclusie: Heb je interesse in wereldnieuws, blijf je verdiepen, inlezen en vragen stellen. Vorm je eigen mening. Zowel mede- als tegenstanders hebben allemaal een eigen agenda. De grote kwesties op deze aardbol zijn nooit zwart of wit. Het is één grijs gebied.

w460

Blog

Een kleine kennismaking met Yıldırım Demirören

Yıldırım Demirören dus, in Nederland een grote onbekende. De 50-jarige ‘Gasboer’ (Tüpçü, zo wordt hij vaak denigrerend genoemd in Turkije, in verband met zijn Gasbedrijf) is sinds 2012 de voorzitter van de Turkse Voetbalbond (TFF). Dit deed hij met 8-jaar ervaring op zak als voorzitter van Besiktas. De clubs en supporters van alle andere ploegen in Turkije schrokken daar een beetje van. Demirören haalde dat gevoel meteen weg door te beloven dat hij zijn nieuwe functie naar eer en geweten zou invullen. Wie zijn wij om daar aan te twijfelen?

1286092828-yildirim demiroren (besiktas)

Gisteren nam hij plaatst in het programma ‘Derin Futbol’ op sensatiezender BeyazTV. Het is zo een zender die niemand serieus neemt en waarvan niemand op straat toegeeft dat hij er naar kijkt, maar ondertussen zowat alle kijkcijferrecords in handen heeft. De vaste aanwezige in de programma’s doen alles voor de kijkcijfers, geloof me daar zijn Gijp, Derksen en co niks bij. Mensen schofferen, wekelijks van standpunt veranderen en hier en daar een leugen gaan ze ook niet uit de weg. De ideale ingrediënten voor een leuke avond met de bondsvoorzitter.

Demirören voelde zich op zijn gemak en gaf de ene “krantenkop” na de andere weg. Zo had hij de mededeling dat zijn boezemvriend Cristiano Ronaldo (Ooit haalde hij de Portugees naar Turkije om een shopping mall te openen YoutubeFilmpje ) een avontuur bij Besiktas wel zag zitten. “Cristiano wilde naar Besiktas, zijn enige voorwaarde was mijn voorzitterschap”. Dat moet echt balen geweest zijn gisteren voor de aanhang van de derde club van Istanbul.

Er was nog veel meer, over de sinds dit seizoen ingevoerde buitenlanderslimiet regel “Zodra wij 18 handtekeningen ontvangen van de 18 voorzitters zullen wij actie ondernemen”. (Hij heeft een document met 17 handtekeningen, alleen Fenerbahçe doet niet mee). Over het lopende match-fixing proces “Voor ons is deze zaak gesloten, de clubs hebben een straf gekregen van de UEFA. Wij gaan de clubs niet meer straffen, maar de lopende zaken tegen enkele individuen gaan wel door”. (De UEFA en in hoger beroep het CAS tribunaal hebben Fenerbahçe en Besiktas schuldig verklaard van match fixing tijdens wedstrijden in Turkije, maar het heeft geen gevolgen vanuit de Turkse Voetbalbond?) Over zijn vermeende afkeer tegen Galatasaray “Onzin, ik heb Fatih Terim aangesteld als bondscoach, we weten allemaal dat Terim een kind van Galatasaray is. Bovendien heeft de club onder mijn bewind 4 prijzen gewonnen”. (saillant detail, juist die prijsuitreikingen zijn het ‘bewijsmateriaal” voor de Galatasaray aanhang. Met een gezicht op onweer kregen ze twee seizoen geleden de titel uit zijn handen, bij de volgende titel kwam hij niet eens opdagen, terwijl Demirören nog net niet stond mee te hossen tijdens het uitreiken van de Turkse beker aan Fenerbahçe. #ConspiracyTheory)

Oh ja, zijn favoriete buitenlandse speler in de Turkse Süper Lig? Dirk Kuyt! Een voetballiefhebber is hij dus ook al niet.

Dit allemaal is nog maar het puntje van de ijsberg van de dingen die zijn tegenstanders tegen hem hebben. Het is vanaf dag één van zijn voorzitterschap een aaneenschakeling van vreemde en dubieuze zaken. Voorlopig heeft Fenerbahçe de beste band met hem, dat had niemand op voorhand kunnen voorspellen. Ik word er vooral moedeloos van. Mensen willen voetbal zien, voetbal waarin ze kunnen geloven. Verliezen hoort ook bij voetbal alleen sinds het bewind van Demirören wil niemand meer geloven dat zijn of haar ploeg heeft verloren door een gebrek aan kwaliteit, “het is de bond!” Dat kan je men ook niet kwalijk nemen als er nooit duidelijkheid verschaft wordt over de match-fix kwestie.

De moedeloosheid slaat vaak om in een ellendige lach bij mij. Hoe kwalijk bovengenoemde zaken ook zijn, het waren niet de punten waar ik me echt woedend over heb gemaakt. Die (twijfelachtige) eer ging naar dit punt; er werd de bondsvoorzitter gevraagd wat hij van Felipe Melo’s reactie vond, naar aanleiding van de rode kaart van Emre Belözoğlu. “De reactie van Felipe Melo vond ik erg triest. Ik koppel het aan het feit dat hij de show mannetje is. Helaas (Let op dit woord!) kunnen wij hem als voetbalbond niet schorsen. We kunnen hem hoogstens aanklagen bij de bond van de gedragsregels.” Helaas?! Zonder hier een tirade over te beginnen, ik neem aan dat u begrijpt waar mijn reactie vandaan komt. Hij was nog niet klaar, “Als ik het voor het zeggen had bij Galatasaray zou ik afstand doen van de Braziliaan.” Hij ging verder met onderbouwen “In mijn tijd bij Besiktas heb ik dit ook meegemaakt. Publiekslieveling Pascal Nouma deed zijn hand in zijn broek en keek richting het supportersvak van Fenerbahçe om zo zijn doelpunt te vieren. Ik kon niet anders dan zijn contract ontbinden.” Degelijk punt zou je kunnen zeggen, tenminste standvastig over de jaren heen én het is maar een persoonlijke mening.

nouma

Nou ga ik er niet van uit dat Demirören heel goed is met computers, maar het feit dat alles op dit mooie wereldwijde web wordt opgeslagen wist hij ook al niet. Er zijn wat speurhonden aan het werk gegaan en die kwamen met het volgende bericht:

nouma_ice

Voor de lezers die geen Turks hadden in hun talenpakket. In de kwestie van Pascal Nouma is er destijds een stemming gehouden “Houden we Nouma of sturen we hem weg?” De uitslag was 10-3 in het nadeel van Nouma zodoende moest de zo geliefde Fransman vertrekken. Weet u wie 1 van de 3 stemmers was die de Fransman wilde behouden?

Juist ja, die.

Nog één voorbeeld van zijn staat van dienst dan. Hij wilde Didier Drogba en Emanuel Eboue schorsen voor het dragen van een eerbetoon aan de toen net overleden Nelson Mandela.