Blog

FC Astana – Galatasaray. Een dieptrieste cijferlijst voor CimBom, @WesBeuvink keek mee.

Fernando Muslera| 5: Het is nog niet het seizoen van de Uruguayaan. Dat zijn ze niet meer gewend in Istanbul. De betrouwbare sluitpost laat voor het eerst sinds zijn beginperiode af en toe steken vallen. In het duel in en tegen Astana was hem niet veel aan te rekenen, echter oogde het bij vlaggen erg onzeker.

Jason Denayer| 7: Gelegenheidsrechtsback. Het enige lichtpunt dit seizoen. Door omstandigheden belande hij tijdens het eerste Champions League duel tegen Atletico op deze afwijkende positie voor hem. Treurig genoeg is hij zelfs op zijn nieuwe positie vele malen sterker dan zijn collega’s voor die plek in de selectie.

Semih Kaya| 4: Er lijkt een einde te zijn gekomen aan de oneindige krediet van de jonge blonde Turk. Hij is een kind van de club en in potentie een hele goede verdediger. Alleen gaat het te vaak, op cruciale momenten, mis. De aanhang sluit graag een oogje voor de trots van de club, maar met de stijgende druk binnen de vereniging zit er een plaats op de bank aan te komen.

Hakan Balta| 6: De ervaren alleskunner. Recent nog door het tactische wonder van een trainer misbruikt als verdedigende middenvelder. Hij is altijd kalm en stabiel, maar omring door onstabiele collega’s heeft hij het per week moeilijker. Ook gisteren moesten we Hakan betrappen op een grote onnodige fout.

Lionel Carole| 5: Te vaak zichtbaar dat hij overgekomen is van een club uit de Ligue 2. In een goed draaiend elftal heeft deze jongen de potentie om makkelijk mee te komen. Gisteren werd wel weer pijnlijk duidelijk dat we met het vertrek van Alex Telles er een stuk op achteruit zijn gegaan op de linksback positie.

Selcuk Inan| 4: De alibi aanvoerder. Je ziet hem rennen maar je twijfelt of hij daadwerkelijk de bal ook wilt afpakken van zijn tegenstander. Levert gelukkig inmiddels de bal vaak in bij Sneijder. Hij mist Melo achter zich. Omdat er geen vervanging is gekomen moet hij meer in die rol fungeren en dit gaat helemaal fout.

Bilal Kisa| 5: Wat kan je hem kwalijk nemen? Maakt zijn debuut in het miljoenen bal, scoort een mooie goal. Doet zijn best, maar hij kan er niks aan doen dat de trainer niet ziet dat dit niveau onvoldoende is. Wat je hem wel mag en zelfs moet aanrekenen is zijn inzet. Het is onacceptabel hoe nonchalant hij over het veld dartelde. Uiteindelijk kan je zijn goal wegstrepen omdat zijn persoonlijke fout een tegendoelpunt opleverde.

Lukas Podolski| 3: Als de Duitser net zoveel inzet toonde op het veld als hij doet op instagram zouden we er misschien nog wat aan kunnen hebben. Voor de zoveelste keer onzichtbaar. Miskoop, geen onbekende status voor het kind van Keulen.

Yasin Öztekin| 5: Wederom kan de vraag gesteld worden, wat je Yasin kan kwalijk nemen. Een grote factor in de drie bekers van vorig seizoen. Beland op de bank bij de start van het nieuwe seizoen. Heeft de vorm niet meer. Is ongelukkig in zijn acties. Zijn snelheid zorgt altijd voor dreiging maar tegen het nietige Astana kon hij niet één keer een vervolg geven aan zijn loopacties.

Wesley Sneijder| 6: Doet wat hij kan om de ploeg te helpen. De supporters maken zich meer dan ooit zorgen over zijn gelukspeil. Sneijder is een winnaar, omringt door middelmaat. Hoe lang gaat hij dit nog volhouden?

Umut Bulut| 1: Tegen Astana was het niet anders dan de wedstrijden waar hij aan deel mocht nemen in het afgelopen jaar. Umut kan niks meer. Rent als een dolle stier overal achteraan. Zorgt niet voor rust, neemt niks aan, staat nooit op de goede plek, scoort niet. Dit worden nog hele lange weken zonder Burak Yilmaz.

Wissels:

José Rodriguez| 5: De jonge Spaanse middenvelder heeft een veelbelovende start gemaakt. Echter blijft het voor hem net zo moeilijk als voor de andere middenvelders voetballen zonder slot achter zich. Deze jongen heeft net zo weinig verdedigende kwaliteiten als Inan, maar ook hij heeft geen andere keuze dan achter zijn tegenstander aanrennen.

Sinan Gümüs| 7: De hoop in deze donkere dagen. Krijgt belachelijk weinig speelminuten van de trainer. Altijd als hij invalt is hij direct gevaarlijk. Ik riep naar de TV gisteren “Beloon jezelf nou eens!” Hij had een paar minuten nodig om zijn miljoenenploeg op voorsprong te zetten. Echter moesten zijn ploeggenoten het alsnog weggeven.

Sabri Sarioglu| 5: Invalbeurt was te kort om te beoordelen. Zijn plek als rechtsback verloren aan een centrale verdediger.

Astana2

De Trainer:

Hamza Hamzaoglu| 1: Het krediet is op voor de sympathieke trainer. Zonder Europese afleiding en met een gedreven ploeg heeft hij vorig seizoen alle lokale prijzen gewonnen. Een mirakel. Sinds de zomer heeft hij de ene bizarre na de andere beslissing genomen. Al die niet onder druk van het nieuwe bestuur. Hij heeft altijd de steun van het publiek gehad, omdat ook die weten dat het moeilijker werken is met dit armoedige bestuur. Echter heeft het bestuur geen invloed op de tactische keuzes. Als hij daadwerkelijk achter deze keuzes staat is hij gewoon gek. Als hij zich laat misbruiken als spreekpop voor het bestuur heb ik geen medelijden met zijn naderende ontslag. Bruma mocht vertrekken zodat Sinan meer speelminuten kon maken, gebeurd niet. We hadden geen spits nodig, Burak geblesseerd en we spelen nu wekelijks met tien man. Sabri kreeg een gigantische salarisverhoging, plek kwijtgeraakt aan een tiener die een andere positie bekleed. Ik kan nog even doorgaan, maar ik denk dat de essentie duidelijk is. Not good enough.

Astana1

 

De outsider, Wes Beuvink over wat hij gisteren zag:

Vooral in defensief opzicht vond ik Galatasaray gisteren erg zwak. De controlerende middenvelders (voor zover je die nog controlerend mag noemen) veroorzaken grote gaten tussen de twee cv’s en die kunnen dat simpelweg niet aan. Selcuk Inan fungeert in een rol waarin hij niet kan fungeren en de beste centrale verdediger staat opgesteld als rechtsachter, namelijk Denayer. Overigens denk ik dat dit meer zegt over de rest van de defensie dan over Denayer, die gisteren een prima wedstrijd speelde als rechtsback. Aan de bal was het spel véél te traag en zo wist de bus van Astana zich gemakkelijk te parkeren. Sneijder kan je naar mijn mening niets kwalijk nemen aangezien hij de bal nog beter een keer op goal kan schieten dan de bal eeuwig naar Bulut of Podolski (echt heel matig..) te blijven passen. Daarom snap ik het verkopen van Bruma ook niet, hij leek me de enige die van deze aanvallers iets individueel kan creëren. Ook Felipe Melo mis je enorm, zowel voor de defensieve organisatie als voor het winnen van je duels op het middenveld. Misschien Nigel de Jong een keertje benaderen?

Blog

Against Modern Propaganda!

Ik denk dat mijn twitter timeline, voor vreemden, een goede weerspiegeling is van mijn privé omgeving. Op IQ en EQ gebied. Toch krijg ik steeds meer de indruk dat de intelligentere laag van onze samenleving – die graag wat dieper in de materie duikt en na goed nadenken een mening vormt – in eenzelfde web van propaganda zit als de minder ontwikkelde groep mensen. En dat is een bijzonder kwalijke zaak.

Ik wil het graag dicht bij huis houden en zal Turkije als voorbeeld gebruiken. Echter bij kwesties als het Midden-Oosten en MH17 zie ik precies hetzelfde ‘probleem’.

Gisteren was het meest geReTweeded verhaal “Erdogan nu ook magiër, geneest vrouw met aanraking”. Apart verhaal, natuurlijk ontvingen ze mijn klik. Onder een bijzonder cynisch stuk tekst stond een filmpje van een bijeenkomst van de AK-partij in Istanbul. Niks van het verhaal is duidelijk in beeld. De beste man is bezig met een toespraak, knielt op het moment dat er een vrouw per brancard wordt afgevoerd, deze veert op en schreeuwt wat en hij reikt haar zijn hand. Dit is een schitterend voorbeeld omdat dit waarschijnlijk in beide kampen ‘bedacht is’. Ik zou niet verbaast zijn als #TeamErdogan dit in scene heeft gezet, vervelend maar waar. Echter weet ik één ding zeker, hij gaat nu met een lachwekkend verhaal de wereldpers langs, wat feitelijk onjuist is.

Vorige week was het helemaal raak met de quote van Bülent Arinç, die ging nog veel sneller de wereld rond “Vrouwen mogen niet meer lachen van Turkse politicus”. Na het nieuwsbericht te hebben gelezen moest ik even op mijn hoofd krabben. Bijzonder verhaal, geen enkele context. De volgende stap was, de voor mij onbekende naam, knippen en plakken op Youtube. Kijken of er iets te vinden was. Het betrof een lange speech van een AK-partij meeting in Bursa, op de dag van het suikerfeest. Het was een lang en, hoe gek het misschien klinkt, mooi betoog over zelfontwikkeling en normen en waarden. Helaas was daar toch die ene idiote zin/advies op het einde. Als ik daar in Bursa op een AK klapstoeltje had gezeten was ik er oprecht waarschijnlijk van af gevallen. Achter mijn computer hoorde in mijn hoofd de sexy stem van Tatjana Simic als Kees van Flodder roepen “Buurman wat doet u nu?!”.

Laat het voorop staan dat ik fel tegen dit advies van meneer Arinç ben. Het gaat mij hier om de berichtgeving. En de altijd terugkerende uitlacherige toon van deze berichten. Trots blijft een moeilijk uit te leggen begrip in Nederland. Dit soort dingen raken mijn trots. De hoofdschuldige blijft meneer Arinç, ik vind alleen dat het misbruik maken van de onwetendheid van de wereldbevolking net zo kwalijk is. Want laten we niet vergeten, dit is een persoonlijke mening en geen aankondiging van een nieuwe wet.

In Nederland is er maar één Turks geluid dat de nationale media weet te bereiken, en dit geluid is afkomstig van mensen die Turkije geen warm hart toedragen. Vandaag de dag is Erdogan en zijn partij de grootste oorzaak van hun kritiek. Echter was het bij zijn voorgangers niet anders. Er wordt altijd wel een reden gevonden. Mijn grote digitale vriend Özcan Akyol, fijne en sympathieke gozer. Zijn debuut roman Eus was een mooi verhaal, al had het soms een paar moeilijk te lezen passages voor iemand die houdt van Turkije. Feit is, er komt gewoon een afkeer tegen het Turkse naar voren. Bij groot nieuws uit Turkije zal snel om zijn mening worden gevraagd door diverse media. Logisch ook, er zal op de redacties geen rolodex nodig zijn voor de vlot babbelende (verstaanbare) BT’ers (Bekende Turken). Eus; ik geloof oprecht dat je alle opdrachten en uitnodigen naar eer en geweten doet, maar je zult nooit een situatie 100% blanco in kunnen gaan (dat denk ik op basis van wat ik gezien en gelezen heb).

Toch kan ik niet anders concluderen – al blijft mijn wens voor een breder geluid uit de Turkse samenleving in Nederland – dat Özcan een verademing is naast de Nederlandse politici met Turkse roots. De politici zullen alles aangrijpen (tijd zat als ‘slechte’ ambtenaar natuurlijk) om Turkije de grond in te trappen en ‘de Nederlander’ te vertellen wat voor een slecht en achterlijk land het wel niet is. Als er verkiezingen zijn zullen ze op allerlei manieren de Turkse stemmers ronselen met priet praat. Eenmaal binnen, wetend dat de Turkse mensen waar ze stemmen hebben gehaald hen niet op de voet zullen volgen, is het bereik weer vergroot om te strijden tegen Turkije. Ze eten van twee walletjes en maken hier opzichtig misbruik van, dat is een kwalijke zaak. Nog kwalijker dan hun laster campagne tegen het land van herkomst.

Weet ik in dit verhaal nog ergens voetbal toe te passen? Natuurlijk. Fred Rutten. Het bewijs dat men geen bijzonder grote interesse heeft in Turkije. Gisteren liet hij optekenen: ‘Je moet niet vergeten dat dit Besiktas niet het Besiktas is van tien jaar terug’. Veel grotere onzin kan ik mij even niet voor de geest halen. Al zal iedereen dit voor waarheid aannemen van Fred. Dat is spijtig. Mede door deze desinteresse en eeuwige onderschatting is het Champions League seizoen voor Feyenoord na vanavond al weer afgelopen.

Conclusie: Heb je interesse in wereldnieuws, blijf je verdiepen, inlezen en vragen stellen. Vorm je eigen mening. Zowel mede- als tegenstanders hebben allemaal een eigen agenda. De grote kwesties op deze aardbol zijn nooit zwart of wit. Het is één grijs gebied.

w460