Blog

Waarom jij een wedstrijd van Kasımpaşa moet gaan kijken:

Kasımpaşa Spor Kulübü heeft op het eerste gezicht een aantal nadelen voor de amateur politiek volgers in Nederland. De club is gevestigd in het district Beyoğlu. Dat is de geboortegrond van de president van Turkije Recep Tayyip Erdoğan. Erdoğan is zelfs voormalig speler van Kasımpaşa en de naamgever van het huidige stadion. Omdat je niet uitgesproken raakt over het huidige politieke regime, maar tijdens je zoektocht naar een mooie zonvakantie het toch wel akelig lastig blijkt om een betere prijs-kwaliteit bestemming te vinden dan Turkije. En dus toch weer beslist vijftien dagen Belek te boeken, is het als principieel voetballiefhebber ook verstandig deze nogmaals opzij te schuiven. Kasımpaşa is namelijk sinds de komst van trainer Kemal Özdeş een verademing wat betreft plezier in het voetbal.

Gisterenmiddag stond Trabzonspor – Kasımpaşa op het programma evenals een kleine vijf maanden geleden (toen een 2-5 overwinning voor de club uit Istanbul) was het weer een groot feest voor de neutrale kijker. In de eerste helft leek het alsof de club van de Zwarte Zee niks had opgestoken van de oorwassing van afgelopen seizoen. Kasımpaşa begon furieus wat resulteerde in een vroege 0-2 voorsprong. Trabzon herstellende zich goed en wist de achterstand om te buigen in een 4-2 overwinning onder aanvoering van een ontketende Hugo Rodallega. Het open duel bracht de kijkers maar liefst 35 schoten in 90 minuten. Netjes verdeeld over beide teams. Een voetbalfeest dus.

Dit is het zevende achtereenvolgende seizoen van Kasımpaşa op het hoogste niveau. Voor een club uit de marge in Turkije een mooie reeks om trots op te zijn. De enige clubs die meer seizoenen actief zijn in de Süper Lig zijn namelijk Galatasaray, Besiktas, Fenerbahçe, Trabzonspor en Bursaspor. In het laatste seizoen van de club op het een naar hoogste niveau werd het gekocht door Turgay Ciner. Ciner is een Turkse miljardair, die zijn geld verdiende met zijn media groep en diverse energie en grondstof maatschappijen. De overname nam een aantal twijfels weg bij het volk over de al dan niet (financiële) hulp van de grote Turkse leider en clubman Erdoğan aan de club. De eigenaar en het door hem aangewezen bestuur wilde snel doorgroeien. Binnen de mogelijkheden die uit de lucht waren komen vallen deed de club wat het kon. Ryan Babel, Ryan Donk, Andreas Isaksson en Eren Derdiyok zijn enkele namen die de toenmalige trainers, Shota Arveladze als langstzittende, beschikbaar kregen. Door het uitblijven van systematisch succes besloot de leiding de kraan bijna geheel dicht te draaien, vrij rigoureus. Er werd serieus rekening gehouden met een degradatie na deze maatregelen.

De ervaren trainer Rıza Çalımbay wist de club voor het noodlot te behoeden. Ondanks dat het bestuur duidelijk was, kon Çalımbay het niet verkroppen dat het geld van de transfer van Eren Derdiyok naar Galatasaray niet geherinvesteerd kon worden. Na drie wedstrijden in het seizoen 2016-2017 leverde Çalımbay zijn contract in en de eigenaar haalde zijn schouders op en was stiekem zeer content dat het aanhoudende gezeur van de trainer nu was gestopt. Echter, wat nu? De gemiddelde Turkse trainers eisen veel geld en eisen nog meer investeringen op de transfermarkt. En juist daarin had de miljardair geen zin meer.

De oplossing voor de club die met minder middelen beter wilde gaan presteren kwam uit een opmerkelijke hoek. De clubloze Kemal Özdeş. De 46-jarige oefenmeester geboren en getogen in Manisa was op een zijspoor terechtgekomen. Op 34-jarige leeftijd gaf Hikmet Karaman bij Kayserispor Özdeş, de trainer met een niet noemenswaardige voetbalcarrière, zijn eerste kans als assistent trainer. Ondertussen was de grootste belofte van het Turkse trainersgilde faliekant gefaald bij de Turkse nationale ploeg. Ersun Yanal. De man die er voor zorgde dat we het vandaag de dag over laptop-trainers hebben. Yanal ging op zoek naar eerherstel en Manisaspor gaf hem een kans. Hij zocht een assistent met krediet bij de lokale bevolking en dat was Özdeş. De prestaties waren goed, Yanal nam Özdeş mee naar Trabzonspor en toen het daar na een goede start bergafwaarts ging was het tijd voor Özdeş om op eigen benen te staan. Dit verliep alles behalve soepel. Acht maanden alvorens Kasımpaşa hem benaderde voor de vacature was Özdeş na 11 dagen opgestapt bij Elazığspor. Met als reden, een gebrek aan financiële middelen. De club die genoeg had van het investeren in het voetbal zag heil in een trainer die elders zijn contract inleverde door het gebrek aan financiën.

Zijn debuut moest hij maken in een thuiswedstrijd tegen het grote Fenerbahçe, het werd 1-5. Zijn tweede wedstrijd was in en tegen Bursa, 1-0 verloren. Geen ideale start. Na deze valse start werd het snel zichtbaar dat Özdeş een duidelijke visie heeft en daar geen compromissen in sluit. De ploeg kreeg het broodnodige vertrouwen. In de resterende 41 duels dat seizoen werden er nog maar 12 verloren. In de winter werd zoals afgesproken niet geïnvesteerd, dit zonder gemor van de trainer. Die enkele spelers van het tweede elftal liet aansluiten en zelfs de halve finale van de Turkse beker wist te bereiken.

Kasımpaşa heeft een goed netwerk. Dat bleek goud waard in combinatie met deze trainer. In de zomer van zijn eerste volwaardige seizoen kwamen er voor minimale prijzen enkele fantastische spelers naar Beyoğlu in Istanbul. Jhon Murillo (Benfica), Trezeguet (RSC Anderlecht), Bernard Mensah (Atletico), Kenneth Omeru (Chelsea) & Syam Ben Youssef (Caen). Zo goed als hij alle aanwinsten wist in te passen, transfers op maat, was het misschien indrukwekkender hoeveel beter hij de reeds aanwezige spelers wist te maken. Keeper Ramazan Köse en verdediger Veysel Sarı bijvoorbeeld, spelers die je wekelijks op de lachspieren werkte bleken aan de hand van deze trainer ineens zeer evenwichtige spelers.

Met zeer beperkte uitgave had het bestuur eindelijk wat ze voor ogen hadden. Een stabiele club, Kasımpaşa eindigde vorig seizoen als achtste in de Süper Lig. Daarnaast was er een stijgende lijn in de bezoekersaantallen. Een unieke prestatie in het verzadigde Istanbul. Met concurrenten als Galatasaray, Bestikas en Fenerbahçe is het andere clubs in de metropool nooit gelukt supporters af te snoepen. Istanbulspor deed ooit een wilde poging met Beenhakker, van der Brom en van Vossen. Başakşehir speelt als jaren om de titel in een praktisch leeg stadion. Kasımpaşa is uitgegroeid tot de lieveling van heel Turkije, een ongekend fenomeen voor de fanatieke Turkse aanhang.

De eerste vier weken van het nieuwe seizoen was Kasımpaşa koploper. Op de vijfde speelronde stond Galatasaray-uit op het programma. En dat blijkt telkens een te hoge drempel voor Özdeş en zijn mannen. De traditionele topploegen. Waar Abdullah Avcı van Başakşehir deze drempel wel heeft weten te nemen door zijn ploeg constant aan te passen aan de tegenstanders, voor lief nemend dat het spelplezier in topduels enorm afneemt is Özdeş hier niet tot bereid. Het doet mij veelal denken aan de leuke maar zo naïeve Peter Bosz bij Heracles Almelo.  Of Quique Setién bij Betis. Dit zijn trainers die we met alles wat we hebben moeten verdedigen. In het belang van leuk voetbal. Een uitstervend soort voetbal.

Blog

Gençlerbirliği aan de rand van de afgrond

Het gaat slecht met Gençlerbirliği, de grootste club uit de hoofdstad van Turkije. Bij velen in Nederland momenteel bekend als de werkgever van Moestafa El Kabir (ex-NEC). Met dertien punten staan ze in de degradatiezone met maar drie punten meer dan de onderste twee, daarmee is het de slechtste eerste seizoenshelft sinds 2001/2002. Destijds was de dramatische start een keerpunt voor de club, maar de vraag is of de club nu nog te redden is. Misschien wel, als de grote man uit het verleden afstand neemt van de club.

Ilhan Cavcav
De grote man waar ik op doel bij dit opleidingsinstituut is de heer Cavcav. De 80-jarige voorzitter van de club, die al sinds 1977 met de scepter zwaait, maakt er momenteel een potje van. Dit seizoen heeft Gençlerbirliği de buitenlandse pers alleen maar met ridicule berichten weten te bereiken. En daar is de voorzitter verantwoordelijk voor. De club heeft er in de eerste seizoenshelft maar liefst drie trainers doorheen gejaagd, met de laatste twee als ultieme dieptepunt: de in Nederland bekende Fuat Çapa had een dienstverband van een aantal uur en zijn opvolger Yilmaz Vural van maar liefst zes dagen. Dit kan natuurlijk niet zo verder. Maar hoe krijg je iemand van de troon die al 38 jaar de dienst uit maakt, en in het verleden ook nog met veel succes?

Ilhan Cavcav
Ilhan Cavcav

De twee slechtste seizoenen in de recente historie lijken qua start nogal op elkaar. Dit seizoen begon de Brit Stuart Baxter vol goede moed aan zijn avontuur in Ankara, in 2001 was het de Belg Walter Meeuws die zin had in een langdurig dienstverband in de Turkse hoofdstad. Beide trainers kwamen bedrogen uit, al speelde de voorzitter veertien jaar geleden geen paniekvoetbal. Erdogan Arica nam destijds de geplaagde ploeg van de Belgische oefenmeester over en herstelde goed na een stroeve start. Hij eindigde uiteindelijk op een nette achtste positie in de competitie. Opportunistisch als de voetbalwereld is, was de verwachting dat de club verder zou gaan met Arica. De voorzitter was toen echter nog een visionair en had de opvolger al lang en breed op de radar: Ersun Yanal, het Turkse wonder’kind’ in de selecte groep die het in Turkije tot trainer op het hoogste niveau had weten te schoppen.

 

Ersun Yanal
Ersun Yanal

Ersun Yanal
Yanal is een oefenmeester zonder voetbalverleden op het hoogste niveau, wat een unicum is in Turkije. Op 31-jarige leeftijd werd hem het tweede elftal van Denizilspor toevertrouwd. Via het tweede, periodes als assistent en ad interim kreeg hij op 37-jarige leeftijd de kans om als hoofdtrainer aan de slag te gaan bij Denizlispor. Dit deed hij voortreffelijk. Ankaragüçü zag het helemaal zitten in deze trainer van de toekomst. Een trainer die openstond voor andere aspecten dan de traditionele facetten in het voetbal. Hij tekende een voorcontract bij de hoofdstedelingen, tevens de aartsrivaal van Gençlerbirliği, dat kostte hem zijn baan bij het op dat moment goed draaiende Denizlispor. Bij Ankaragüçü verrichtte hij kleine mirakels. De club die met hangen en wurgen op het hoogste niveau was gebleven werd onder zijn bewind zesde in het eerste seizoen en in het tweede seizoen vierde. Ilhan Cavcav had het gezien, zijn toekomst lag bij aartsrivaal Gençlerbirliği.

Doorgaan met lezen “Gençlerbirliği aan de rand van de afgrond”

Blog

Een interview met een megalomane gek!

Dit interview tussen de voorzitter van Fenerbahçe en een grootmacht in het Turkse media landschap Şansal Büyüka stond vanochtend in de krant Milliyet:

De voorzitter van Fenerbahçe Aziz Yildirim belde… “Ersun Yanal heeft gesproken en jij geschreven”zei hij. “Voorzitter als jij gaat praten, schrijf ik dat ook op”.. “Schrijf maar op dan” was het startsein voor een bombardement over de vertrokken trainer:

“Ersun Yanal heeft geen aandeel in dit kampioenschap…”

“Wie heeft dit elftal kampioen gemaakt dan” was mijn vraag…

“Mijn voetballers met hun leeuwen moed. Nogmaals de trainer Ersun Yanal heeft geen aandeel gehad”…

Laten we de spelers van Fenerbahçe nogmaals feliciteren. “Maar voorzitter, de voetballers zitten toch midden in dit gebeuren?”

“Nee” was zijn vastberaden antwoord en voegde nog het volgende interessante toe;

“Niet een speler heeft gezegd dat Yanal moest vertrekken. Ze hebben een aantal kritiek punten aangegeven, alleen dat klopt. Caner, Alper roept nu iedereen, ook die hadden klachten maar hebben niet om een ontslag gevraagd. De vertrokken Salih heeft ook geklaagd…”

Toen de voorzitter de naam van Salih noemde ging werd zijn stem harder “Hij heeft hem gewoon niet laten spelen” zei hij. “Misschien was hij fysiek nog niet goed genoeg” beaamt hij “In mijn ogen als jij de trainer bent en je vind dat, doe je daar wat aan. Blijkbaar heeft hij die taak ook niet kunnen uitvoeren” rond hij af.

“Die van ons vind het maar niks, maar Roma wil er € 15M voor betalen. Ersun Yanal heeft blijkbaar de wijsheid in pacht en de trainer van Roma snapt er niks van…” verteld hij cynisch.

Hierna ging de voorzitter verder over het transferbeleid:

“Hij wilde Veysel hebben, die speelt bij Galatasaray de ene week wel de andere week niet… Erkan was ook een kandidaat, wie moet hij uit de basis spelen dan? Over Kampl hebben wij het nooit met elkaar gehad en zijn wens voor Valbuena heb ik uit de kranten…”

De voorzitter was nog niet klaar:

“We kunnen Diego binnen halen, doen?” Het is niet mijn speler was zijn antwoord. “Nog iets, Mevlüt was geen verzoek van de trainer, wij hebben hem aan de trainer aangeboden… Hij verteld de waarheid niet” (Ik heb een degelijke versie van de daadwerkelijke conversatie opgeschreven op dit punt in verband met de gebruikte woorden van de voorzitter).

Het volgende punt wat de voorzitter wilde aanstippen was het privé leven… ook hier vielen weer een aantal heftige woorden… “Voorzitter dit kan ik echt niet opschrijven” moest ik zeggen. Het feit blijft dat Ersun Yanal tot aan ons gesprek gisteren alle klachten/opmerkingen over zijn privé leven blijft ontkennen. Ik heb het persoonlijk nog één keer gevraagd, zijn antwoord was duidelijk “nee” met een vervolg “ze proberen mij nu zwart te maken, ik ben toch niet gek?”

De voorzitter stond erop dat ik een tegengeluid zou opschrijven:

“Ik was samen met een ex-politicus aanwezig op de Topuk Yaylasi (een Hotel/trainingscomplex van Fenerbahçe) daar hebben wij het samen gezien. .. Zijn vriendinnen zaten gewoon op de tribune. Ik heb het gezien, ik”. In een moordend tempo ging hij door “Hij maakt zijn trainingsprogramma’s op basis van zijn hoeren… Eigenlijk kan hij helemaal geen training geven…”

Er was tijd voor een vraag mijnerzijds “Je was één week in Bodrum (Yanal was hier ook op vakantie), maar jullie hebben niet een keer een kopje koffie samen gedronken”

“Ik ben zijn voorzitter. Iedereen is langsgekomen, heeft gezeten met mij, bij mij; Ik heb wel gevraagd wat hij uitspookte, hij is de zee op waren de antwoorden… Had hij niet langs moeten komen? Even gedag zeggen?”

Over de problemen met het vaststellen van de begindatum voor de voorbereiding:

“Hij wilde op 25 juni beginnen, de voetballers waren hier, terecht, op tegen… Ik heb tegen de trainer gezegd, mochten we toch Europa in mogen dan roepen we ze wel tijdig bij elkaar, daarna hebben we besloten om 14 juli als startdatum te nemen… Als ik hem had willen ontslaan had ik dan aan het begin van dit seizoen hem voor twee jaar laten bij tekenen?.. Hij heeft problemen gehad met Sow (Moussa), problemen met Emenike altijd heb ik hem gesteund… De gewonnen wedstrijd van Galatasaray? Die hadden we ook gewonnen als de voetballer zelf de leiding hadden…”

De voorzitter haalde Kuyt even aan: “Kuyt is vandaag(gisteren) terug gekomen… Toen hij hoorde dat de trainer was vertrokken zei hij goed gedaan voorzitter…”

Mijn vraag “Als Ersun Yanal zo slecht is, wat nou als jullie het aankomend seizoen niet bereiken wat hij heeft bereik, het grote puntenverschil met de andere ploegen?..” “Mijn spelers zullen hetzelfde presteren. Stel dat dit anders uitpakt. Is er één verantwoordelijk, dat ben ik” was zijn antwoord…
Het laatste wat hij over de trainer wilde zeggen: “Niet de trainer, maar de spelers en een slecht seizoen van Galatasaray heeft ons het kampioenschap gebracht…”

Na Yalan wilde hij nog het eea kwijt over zijn voorgangers… “Begin alsjeblieft niet over Aykut Kocaman” ging hij door; “Hij heeft precies vijf keer zijn ontslag ingediend, elke keer weer hebben we er alles aangedaan om dit ongedaan te maken… Ook bij Aykut stond ik altijd achter hem…” Hij hielp ons even herinneren aan de problemen met ster speler Alex: “Een vol stadion floot Alex uit, in mijn eentje stond ik op, ik heb die tribunes stil gekregen. Waarom zou een voorzitter die dat doet dezelfde speler wegsturen? Aykut wilde hem niet meer, daarom heb ik hem van de hand gedaan…”

Tot slot: “Over Zico zeiden ze dat is pas een grote trainer, op zijn derde werkdag kwam Alex al naar me toe, voorzitter dit is helemaal geen trainer, met hem worden we nooit kampioen…”

1121112-18486446-1600-900