Blog

De wederopstanding van de Turken waar de mensen zo van houden

De Turken zijn er weer bij. Als het Europees kampioenschap in Frankrijk volgende zomer van start gaat is dat precies 8 jaar geleden voor de voetbalgekke natie. Ze behaalde het startticket op een wijze zoals we die kennen van de Turken. In de dying seconds was er weer een dramatische ontknoping, zoals Evert ten Napel riep tijdens de ongekende comeback tegen de Tsjechen in 2008.

Na een mooie halve finale plek in Oostenrijk en Zwitserland wisten de Turken zich niet te kwalificeren voor het wereld kampioenschap in Zuid-Afrika. Het voetbal lot van het land werd toevertrouwd aan Guus Hiddink, de alleskunner. Guus kwam niet voor een appel en een ei naar Turkije maar voor een recordbedrag in de Turkse voetbalgeschiedenis. Guus was het waard, vonden de Turkse leidsmannen. Het was zo een exorbitant bedrag dat Hiddink nooit is begonnen met werken in Turkije. Toen hij eindelijk klaar was met het tellen van zijn miljoenensalaris hadden de Kroaten de Turken al kansloos uitgeschakeld voor deelname aan het EK van 2012 in Oekraïne.

Abdullah Avci was de nieuwe Messias. Na goede prestaties met het nietige Istanbul Buyuksehir Belediye (Tegenwoordig Medipol Basaksehir) en een dienstverband als jong Turkije trainer was hij klaar voor het grote werk volgens onze bond. Men dacht na de periode Hiddink de bodem gezien te hebben, het tegendeel was waar. Onder leiding van Avci bleef Turkije kelderen op de internationale voetbalkaart. Lege stadions bij interlands, dat had ik in mijn leven nog niet meegemaakt in Turkije. Geen heksenketel. Het volk was bezig met he clubvoetbal. Langer naar dit verkeersongeluk kijken kon niemand meer.

Is er in dat gigantische land echt maar één man die het beroep van bondscoach naar wens kan invullen? Het antwoord bleek gisteren, weer, ja. Fatih Terim. Voor het volk en vaderland keerde hij zijn eeuwige liefde Galatasaray de rug toe. Een groot offer met veel negatieve gevolgen voor zijn reputatie bij de vurige aanhang. Het icoon naar de misschien wel een grotere rivaal dan Fenerbahçe, de Turkse voetbalbond. Waar hij zelf overigens meer dan eens mee in de clinch lag.

Hij kreeg de onmogelijke en ondankbare taak om Turkije op miraculeuze wijze toch naar het wereld kampioenschap van Brazilië te krijgen. Mathematisch was het nog mogelijk, maar dan moest echt alles mee zitten. En de ploeg, die knock-out geslagen acteerde in de groep, moest zelf alles winnen. Hij gaf de ploeg een kickstart. Estland, Andorra en Roemenië werden verslagen. Stiekem zochten de ogen van het Turkse volk het nationale team weer. Om de play-offs te halen moest er van Oranje gewonnen worden, thuis. Onder leiding van, wie anders, Robben en Sneijder bleken de Nederlanders een maatje te groot. De bodem was gezien, de klim opwaarts was ingezet.

Fatih Terim is een trainer die heilig is overtuigd van zijn aanpak. Het duurde dan ook lang voor de norse oefenmeester door had dat het mondiale voetbal constant in beweging is en dat hij zich (iets) flexibeler moet opstellen. De meest recente campagne begon desastreus. Kansloos in IJsland verslagen. Thuis van de Tsjechen verloren. Tot slot een gelijkspel tegen de Letten. Het keerpunt kwam op 28 maart in de Amsterdam Arena. Er stond een modern Turkije, met een plan. Tot ver in blessuretijd wisten ze de voorsprong vast te houden tegen de nummer 3 van de wereld, de wedstrijd duurde net 2 minuten te lang. De punten werden gedeeld maar dit Turkije gaf hoop.

De laatste drie wedstrijden, 3-0 winst tegen Oranje, 0-2 winst bij de Tsjechen en een 1-0 overwinning op de IJslanders, waren een combinatie van het oude en het nieuwe Turkije. Met een plan van aanpak, met hartstocht gesteund door het eigen volk, voorzien van die eeuwige hoop en geloof. Gisteren in Konya viel alles op haar plek. Oranje gaf wederom niet thuis. De Kazachen bewezen Turkije een nooit te vergeten dienst door de Letten te verslaan en Turkije deed zelf wat het moest, op de meest typisch Turkse manier. In die zo geliefde dying seconds. Of het toeval was dat Selçuk de maker van dit tekenende doelpunt was? Een jongen wiens achternaam de betekenis “Geloof” draagt? Ik denk het niet.

LLHcqErw.jpg large

De familie is weer compleet. Terim de vader van de voetbal natie, zijn spelers de kinderen en het volk maakt de familie compleet. Deze familie heeft zin in de zomervakantie naar Frankrijk. Wat gaat het worden? Ik denk dat we met zijn alle weer gaan geloven dat we die beker kunnen winnen, waarom niet?

CROlOqWWIAACqFX

Blog

Perché Mancini? Perché?

30 september 2013, daar was je ineens. Met je charisma, maar ook met een dikke stempel van defensief voetbal. Je nam de plek in van de onvervangbare Fatih Terim. Die voor de derde maal zijn club uit het slop had getrokken. Fatih Terim moest ineens de wankelende natie redden. Dat vonden wij allemaal prima, ondanks dat hij door deze bijbaan verbonden zou zijn aan de slechtste en het walgelijkste instituut van Turkije, de Turkse voetbal bond. Door Oranje, met een goal van Sneijder, was er een einde gekomen aan de WK-droom. Jammer, hij had het bijna weer geflikt, nu terug naar Cimbom. Dat vond de bond geen sterk plan en wilde dat hij minimaal beide jobs zou behouden. Na teleurstellende resultaten met zijn mannen in het rood-geel moest hij kiezen van onze voorzitter. Die het spuugzat was om de bond te helpen, die over duidelijk Galatasaray aan het tegenwerken was en nog steeds is.De club of het nationale elftal. Hij koos voor Turkije, onbegrijpelijk. De mensen die zijn club aan alle kanten proberen tegen te werken en nota bene hemzelf een gigantische schorsing gaven voor iets totaal onzinnigs.
Terug naar de man waar het hier om gaat, Roberto Mancini. Enkele uren nadat de handtekeningen waren gezet stond er het loodzware duel met Juventus in Turijn op het programma. Zijn hand was snel zichtbaar. Er stond een tactisch sterk elftal, dat haar momenten zorgvuldig koos. Er werd niet blind druk gezet, zoals we van Turken in hun goede dagen zijn gewend. Het resultaat was prima, de Italiaanse equivalent van Fenerbahce had een punt gestolen met een discutabele penalty. De toon was gezet, we gingen met z’n alle achter Mancini staan. In de competitie kwamen we snel tot de conclusie dat er wat geks was met het elftal onder leiding van de Italiaan. Thuis waren we weergaloos. Het ene spektakel na het anders, heel veel doelpunten, amper één tegen. Er stond een geoliede machine. Buiten het eigen stadion bleef er telkens niks van deze machine van Mancini over. Ze kwamen er niet doorheen, er werd amper gescoord en bijzonder veel onnodig puntverlies. Hoewel er genoeg woede uitbarstingen langs het veld waren is Mancini qua inzicht een rustige trainer. Lang afwachten, een spits voor een spits, geen grote risico’s. Met jarenlang Terim in het achterhoofd werd het onverdraagzaam om te zien. Feit is gewoon dat je meer vrede hebt met puntverlies als je elf man als dolle stieren de tegenstander hebt zien belagen dan als je kijkt naar hoe elf man rustig op het juiste moment wachten, wat nooit kwam.
De competitie was weggegeven, maar plek twee was van groot belang, deze werd bemachtigd. Chelsea bleek een maat te groot maar Europees hadden we overwinterd in een poule met Juventus en Real Madrid. De beker die al jaren niet was gewonnen werd ook nog even bemachtigd. Al met al geen slecht jaar. Met in het achterhoofd dat Roberto continu heeft medegedeeld dat het lastig werken was met een groep die je midden in het seizoen hebt overgenomen. Was ik benieuwd naar het elftal wat hij nu ging bouwen. Ik stond nog achter de gesjaalde Italiaan. Hij gaf de club tactische ontwikkeling zonder teveel afbreuk aan het onverwoestbare vecht imago te doen. Hij was inmiddels bekend met de riooljournalistiek in Turkije en met wat finetuning denk ik dat hij het uit-complex had kunnen wegwerken. Echter op 11 juni was het voorbij, in onderling overleg hadden beide partijen besloten uit elkaar te gaan. Het kwam als een donderslag bij een heldere hemel. De geluiden gingen alle kanten op wat nou de oorzaak van de goede breuk was, maar dat doet er niet toe, vind ik.
Er kwam een lange periode aan zonder nieuws, verschrikkelijk. Geen nieuwe trainer, geen aankopen. Gelukkig was aan de andere kant van de wereld Sneijder goed bezig met zijn Oranje vrienden en van Persie. Zo was er nog enige afleiding naast het hele dag F5’n op twitter voor nieuws uit Istanbul.
Het werd Cesare Prandelli. Symphatieke vent, met een mooie voetbal gedachte. Helemaal goed, we gaan er weer (opnieuw) tegen aan. Weinig mutaties in de groep, veel trainingen, louter positieve berichten.
Tot 25 juli jongstleden. Roberto ging ineens weer twitteren, net zoals zijn vetrek kwam zijn tweet binnen. Hij reageerde op een foto van ruim een maand geleden van onze aanvoerder Selçuk Inan, de getuige op de bruiloft van spits Burak Yilmaz.

Mancini1
“I’m missing all of you” het voelde als een ongewenste nastoot van je ex geliefde, waar je nog heel veel van houd maar het net een plekje had gegeven. Verdomme waarom doet hij dit? Ik heb dit ook in mijn hele leven niet eerder meegemaakt,zowel niet bij Galatasaray als bij Ajax. In het voetbal kom je elkaar nog wel een keer tegen, dat is vaak prima. Zijn ze goed vertrokken geef je ze een applaus, waren ze slecht krijg je een net wat hardere ‘Boe’ voor je kiezen. Ik kreeg medelijden met Mancini en met mezelf. Ik wilde hem terug, terwijl ik niks tegen de kersverse trainer heb.

Mancini2

Mancini4

Mancini3
Twee dagen later was het helemaal raak. Hij was aanwezig bij het oefenduel tegen Honvéd in Budapest. Door de blikken van de spelers en die van hem ga ik steeds meer denken dat hij helemaal niet weg wilde, maar moest. Ik merk dat ik dat maar moeilijk kan verkroppen.
Toch wil ik je vragen om die pleister er nu gewoon in één keer af te rukken. Geen tweetjes, geen bezoekjes even helemaal niks Roberto. Wat de reden ook moge zijn, we kunnen niet meer verder samen. Jammer of niet, we moeten allebei verder. Waar je ook terecht zal komen, ik zal juichen voor je. Fenerbahçe lijkt me uitgesloten, want jij bent niet de verrader die Terim is gebleken. Na zo een korte romance steek ik liever mijn hand voor jou in het vuur met kans op een brandwondje dan voor Terim, met zijn verraad na tientallen jaren huwelijk met ons.

Het ga je goed!

TheFev

Update: Zijn zoon speelt bij Honvéd en Pietro Vierchowod is daar de trainer. Zijn aanwezigheid had andere redenen dan even zijn (ex-) liefde weer bewonderen. Dat soort dingen zijn natuurlijk normaal, door gemeenschappelijke vrienden kom je in de privésfeer ook nog weleens iemand tegen natuurlijk. Ik ben dan niet meer zo boos op je Roberto, maar mis je nog steeds natuurlijk!

Deze informatie werd gegeven door Jurriaan van Wessem, een absolute must in je twitter timeline als voetballiefhebber, volgen doe je hier