Blog

Rize het Waterloo van Cocu?

Zondagavond, Rize, Noord-Oost Turkije. Na een zwaar bevochten punt in de stadsderby met hulp voor de Nederlandse technische staf uit zeer verrassende hoek. De linksback Hasan Ali Kaldırım stond op en verrichte een klein mirakel met zijn spel. Goed om te weten dat Hasan Ali, liefkozend HAK genoemd, de minst favoriete spelers is van de supporters. In de slotfase van het teleurstellende duel, in de media veelvuldig de slechtste derby van het afgelopen decennium genoemd, begonnen de supporters de naam van voormalig trainer Ersun Yanal te scanderen. De spelers toonde veel inzet, een duidelijke signaal richting Cocu. Toch lijkt, buiten de selectie en staf, iedereen het er over eens, hoe eerder Cocu vertrekt, hoe beter.

Cocu moet tevreden geweest zijn over de inzet van de basisspelers afgelopen maandag. In Rize start hij met dezelfde elf spelers. Een kapitale fout van Cocu. Zoals gezegd kreeg het duel tegen Besiktas een zeer negatieve stempel. Fener behaalde het punt grotendeels door een zeer matige tegenstander. Een trainer behoort dit te kunnen constateren. Het lukt de Nederlandse staf niet om de zwaktes binnen de eigen selectie vast te stellen. De zwakke backs, het gewissel met de keeper, het totale gebrek aan voetbal op het middenveld en het blijven opstellen van Aatif. De Marokkaanse flankspeler die zich moeilijk staande zou houden in een duel onderin de Keuken Kampioen Divisie.

De eerste dertig minuten op het veld was het aftasten voor beide ploegen. Zonder een doelpoging. Ayew zorgde voor een opleving door een bal met zijn dijbeen van dichtbij op de paal te plaatsen. In plaats van een startsein voor een betere periode van de ploeg van Cocu, bleek dit het punt waarna Rizespor in ruim tien minuten gehakt maakte van de Turkse grootmacht. Een prachtige 1-0 van Muqiri, enkele minuten later stift Umar over keeper Harun en weer enkele minuten later gaf Samudio de genadeslag uit een corner. Bij alle drie de tegendoelpunten was het uitgerekend Hasan Ali Kaldırım die een negatieve hoofdrol opeiste.

Net als in de wedstrijd tegen Besiktas wacht Cocu lang met ingrijpen. Tot twee keer toe is het Aatif die het eerste het veld verlaat. Dit keer direct na rust. Je vraagt je af waarom een speler waar Cocu zelf blijkbaar ook over twijfelt in deze uiterst belangrijke periode mag blijven starten. Bij een terugkeer van Cocu in Nederland zullen de voetbal inhoudelijke vragen niet gesteld worden, helaas. Waren dit zijn beste elf spelers? Lopen er helemaal geen talentvolle voetballers rond? Dat Dick Advocaat geen talenten aan het licht bracht is voor niemand een verrassing. Dat het onder de vorige voorzitter onmogelijk was om je nek uit te steken voor jong talent weten wij ook. Ik twijfel niet over de intentie van Cocu en zijn staf. Een ontslagpremie is niet vervelend maar dat is nooit de inzet geweest dit avontuur. Als je dan begint aan een project waarom kies je er dan voor om ten onder te gaan met verveelde middelmaat op het veld?

In de laatste vijfenveertig minuten hield de gepromoveerde thuisploeg eenvoudig stand. De spelers toonde geen strijd meer. De kansen op de 4-0 waren groter dan op een eventuele aansluitingstreffer. Nog wel een veel zeggende wissel van Cocu in de tweede helft. Benzia is sinds zijn komst veruit de beste speler op het veld. Eljif Elmas is het grootste talent binnen de selectie. In plaats van nog een aanvallende poging te wagen en het defensieve blok op het middenveld op te breken beslist de Eindhovenaar om de twee aanvallende middenvelders voor elkaar te wisselen. Het blijft 3-0.

Nu is het taak aan de voorzitter om te beslissen. Blijft hij achter zijn keuze van afgelopen zomer staan of laat hij zijn oren hangen naar het volk en de media? Na zeven wedstrijden wist de trainer zeven punten te verzamelen. Fener staat op een veertiende plaatst. De punten zijn het probleem niet, maar het gebrek aan progressie.

Blog

Robin van Persie; van de regen in de drup?

Sinds een aantal dagen zijn er wat geruchten over vermeende interesse van het grote Barcelona inr de nieuwbakken Fenerbahçe-spits Robin van Persie. Sinds het vertrek van Oranje ploeggenoot Sneijder naar Istanbul weet het Nederlandse publiek dat de Turkse sportmedia niet vies zijn van een transferleugentje. Toch besloot het Algemeen Dagblad gisteren groot uit te pakken met het bericht. Ook zij geloven blijkbaar in de interesse in de topscorer aller tijden van het Nederlands Elftal.

De geboren Rotterdammer heeft het zwaar. Dit wordt er niet minder op sinds de periode van start gegaan is in het seizoen 2013 – 2014. In het seizoen daarvoor had RvP besloten dat het tijd werd voor eremetaal in Engeland. Hij verliet na jaren trouwe dienst Arsenal, voor een grote rivaal, Manchester United. Bijna in zijn ééntje maakte hij de formatie uit Manchester in zijn eerste seizoen kampioen. In zijn tweede seizoen moest hij maar liefst 27 wedstrijden laten schieten (voornamelijk door fysieke klachten), in een verder teleurstellende seizoen van United.

Doorgaan met lezen “Robin van Persie; van de regen in de drup?”

Blog

Ceyhun Eriş, altijd nummer 14; de Turkse Cruijff fan.

Kaan Kavuşan: “Ceyhun Eriş is voor mij altijd een speciale voetballer geweest. Misschien omdat hij het magische nummer 14 droeg van mijn idool Cruijff, misschien om zijn keiharde schoten die geen grens qua afstand konden, misschien door zijn goede jaren bij Fenerbahçe.

Hij heeft een turbulente carriere gehad.. Ortega, Fenerbahçe, Galatasaray, 6-0, Trabzonspor, Şenol Güneş, Zuid-Korea, het Turkse elftal, Zweden… Veel momenten die ons zijn bijgebleven. Ik mocht vragen stellen Eriş ging ze beantwoorden.

161120140042321890167

Waar start jouw voetballeven?

Mijn vader zij altijd “Mocht ik een zoon krijgen, laat het een voetballer worden”. Vanaf het moment dat ik kon staan was er geen moment dat hij geen bal voor mijn voeten worp. In 1987 mocht ik het op de open dag van Galatasaray laten zien. Ik was te laat, desondanks wel aangenomen.

Was er een clubvoorkeur in het gezin?

Iedereen in onze familie is voor Fenerbahçe. Als kleine jongen was ik dan ook automatisch voor Fener.
Eigenlijk was je één van de grote talenten in de jeugdopleiding van Galatasaray. De kranten betitelde als grote ster van de toekomst…

Ik tekende mijn eerste professionele contract toen Graemme Sounness de leiding had. Na Souness kwam Fatih Terim. Die heeft mij een paar keer ingezet als centrale verdediger, dit tegen mijn zin in natuurlijk. In die tijd veranderen er nogal wat bij Galatasaray. Hagi kwam en met hem Popescu, Filipescu, Okan Buruk en Suat Kaya. Na drie verhuur periodes hebben ze me verkocht. Ik wilde helemaal niet weg, ik was er van overtuigd dat ik binnen één of twee seizoenen mijn kans zou krijgen en deze zou verzilveren. Alles gebeurd met een reden; ik was nu een speler van Siirt.

Door je prestaties bij Siirt werd je opgepikt door Fenerbahçe. Ik meen dat Mustafa Denizli toen de scepter zwaaide bij Fener?

Ondanks dat ik niet veel in de basis mocht starten heb ik een hele goede band met Denizli. Ik mocht vaak als eerste invallen, ik scoorde doelpunten. Ik weet nog dat journalisten Denizli vaak onder vuur namen “Waarom laat je die jongen nooit starten?”. Was hij maar langer gebleven, dan had het voor ons beide anders kunnen lopen.

Je hebt, op trainers gebied, in Turkije met ‘de grote drie” gewerkt…

Een voor een geweldige trainers. Denizli heeft altijd een sterke band met zijn spelers, kan geweldig spreken. Terim is hard en zacht in één, een vaderlijk type. Hij kan iedereen motiveren. De voetbalkennis Şenol Güneş is fantastisch. Zijn aanpakken waren fascinerend.

En er was natuurlijk Werner Lorant…

Ik hou niet van modder gooien, maar als we heel eerlijk zijn was Lorant niet goed genoeg voor een grote club. Een selectie met zoveel talent, sterren en mondige spelers had een veel autoritairdere en ervaren trainer moeten bezitten.

Maar hij heeft wel “de 6-0” doen ervaren.

 

Er zijn nog steeds vrienden en kennissen die daar over met mij dollen. Mijn vrienden met een voorkeur voor Galatasaray, zeggen elf jaar na deze zeggen nog steeds, “Je had die vijfde niet moeten maken”. Deel uit maken van zo een historische dag vind ik erg leuk.
Ben jij verantwoordelijk voor het vertrek van Ortega?

Een andere opmerking van mijn vrienden is vaak “Hoe is het je toch geluk om Ortega weg te jagen?” Het is allemaal met een glimlach. Natuurlijk ben ik daar niet verantwoordelijk voor. Als ik zo goed was geweest had ik er zelf wel langer gespeeld. Ik weet nog goed dat we hoorde dat hij bij ons ging spelen, iedereen was opgewonden, alleen al bij het horen van zijn naam.
Klopt het dat Ortega een stil en in zichzelf gekeerd persoon was?

Hij was zeker in zichzelf gekeerd, hij kon niet aarden. Zijn grootste probleem was echter Werner Lorant. Ik zeg altijd dat Lorant niet de geschikte trainer was voor die selectie maar ik moet wel zeggen dat er in zijn periode Duitse discipline heerste. Er is maar een moment wat me altijd zal achtervolgen en ik graag anders had gezien in mijn periode bij Fenerbahçe. In het seizoen 2002-03 moesten wij een wedstrijd spelen tegen Samsunspor. Ik verdraaide mijn linker enkel. Die blessure kosten mij tien maanden. Dat Ortega en ik vertrokken had niet zoveel met elkaar te maken, maar dit was de reden voor mijn vertrek bij Fener. Ik zou heel graag willen weten hoe ver ik het had kunnen schoppen zonder die blessure.

 

Na dit incident is het stempel van “moeilijke vedette” ontstaan. Trabzonspor, Ankaragücü, een buitenlands avontuur… Nooit meer ergens twee seizoenen achterelkaar kunnen blijven.

Helaas is dat beeld ontstaan en heeft er ook voor gezorgd dat ik nergens meer lang kon verblijven. Het beeld van de trainers was ook veranderd. “Moeten we hier tijd in gaan stoppen?” was de gedachte. Of ik raakte weer geblesseerd of ik had geen klik met de trainer was die klik er een keer wel werd de trainer weer vroegtijdig ontslagen.

Denk je dat je volledige potentie hebt weten te bereiken? Ik alle lijsten over spelers die niet het alles uit heb carrière hebben weten te halen van de voetbaljournalisten neem jij plaats. Je eerste interland was ook erg laat…

Het is terecht dat ik in die lijsten voorkom. Ik had beter gekund. Ik werd Turks international op mijn 32ste. In mijn Fener tijd was Şenol Güneş de bondscoach. Hamdi Akin, toenmalig bestuurslid van Fenerbahçe, is hem weleens tegen het lijf gelopen en vroeg hem toen “Waarom selecteer je hem niet?”. Het antwoord, volgens Akin, was “EriŞ past niet in mijn systeem, momenteel.” “Het grappige van dit verhaal is, vijf jaar later, in 2007, werd Şenol Güneş trainer in Zuid-Korea, bij Seoul. Drie keer raden wie de trainer besloot te kopen?”

 

In Zuid-Korea kwam je maar tot vijf wedstrijden…

Ik werd daar al vrij snel ziek. Ik kreeg een last van mijn zenuwstelsel, voornamelijk bij mijn linker borst en de linkerzijde van mijn hoofd. Wat niet veel mensen weten van die periode is dat ik drie maanden absoluut niet mocht voetballen van de doctoren.

Jij bent goed bekend met de Zuid-Koreaanse spelers. Is Zuid-Korea een interessante transfer markt voor Turkije? De prijs – kwaliteit verhouding lijkt goed…

Voor de Premier League is dit al het geval bijvoorbeeld. Turkije zou dit ook moeten doen. In de tijd dat ik bij Seoul speelde waren er elke wedstrijd zo een 15 – 20 scouts aanwezig van over de hele wereld, behalve uit Turkije. Ik heb nog nooit gehoord dat een Turkse scouts in Korea is gaan kijken naar een wedstrijd.

Je ging naar Zweden…

De eerste keer was een lastig verhaal. Op de laatste dag van het transfer window waren mijn papieren nog niet binnen. Ik heb gezegd “geld is niet belangerijk, ik wil gewoon voetballen en fit blijven.” Het tweede avontuur was heel anders. Ik stond op het punt om met voetbal te stoppen. Ik werd benaderd “Het gaat echt slecht” melde de club, “we gaan degraderen”. Ik ben naar ze toe gegaan, we moesten één duel winnen, dat deden we inclusief een doelpunt van mij. Ik had mijn missie volbracht.

Hoe ziet jou toekomst eruit?

Ik wil graag trainer worden. Ik bezit momenteel een UEFA B licentie. Zodra er een mooie gelegenheid zich voordoet ga ik aan mijn nieuwe carriere beginnen. Of ik het kan? Dat weet ik nog niet…
Op Twitter deel je zo nu en dan liedjes. Vertel ons over je muziekvoorkeuren…

Ik ben gek op muziek, ik luister van alles. Van klassiek tot hard rock, zelfs weleens metal. Vanaf een jaar of 16-17 ben ik fan van Queen. Ik ken 80 to 90% van hun repertoire. Led Zeppelin en Metallica luister ik ook graag, maar niet, zoals bij Queen, hen gehele repetoire. Pink Floyd heeft een apart plekje bij mij. Het is een hele extreme en aparte groep in mijn ogen. Enigma, heel wat anders, ook gek op. Turkse muziek, zoveel, dat is niet zo op te noemen, dan zijn we nog wel even bezig.

Weleens aan een autobiografie gedacht?

Nee, die zal ik zelf in ieder geval niet schrijven. Ik hou meer van lezen dan van schrijven.

Wat lees je zoal?
Heel veel. Ik probeer mijn kinderen ook zoveel mogelijk te laten lezen. Mijn interesses zijn breed, politiek, moord tot aan romans.

Ik ben bijvoorbeeld Carl Sagan fan.

Ik heb zo een drie á vier boeken gelezen over wetenschap en het heelal. Daar ben ik dan twee maanden na het boek nog over aan het nadenken. Ik hou erg van Dan Brown. Het boek wat het meeste heeft gedaan is een redelijk kort verhaal, De Alchemist.

Jij hebt altijd nummer 14 gedragen, wat is het verhaal hier achter? Is het om reden Cruijff?

Zeker. Ik zag Johan Cruijff voor het eerst op de Turkse televisie. In 1974 tijdens de verloren WK-finale. Bij zijn eerste balcontact was ik verkocht. Voor mij geen Maradonna of Pele discussie sinds. In de jeugd opleiding van Galatasaray wordt je veel uitgenodigd voor internationale toernooien. Altijd ging ik in het buitenland op zoek naar videobanden met wedstrijden van Cruijff. Er bestaat een grote kans dat ik één van zijn grootste fans ben. Dus inderdaad vandaar mijn voorkeur voor het nummer 14.Als kind was ik ook groot liefhebber van het Real Madrid van de jaren 80. Ik kan nog steeds het hele elftal om Butragueno heen opnoemen. Echter moest ik in 1988 Real de rug toe keren, want mijn Cruijff werd trainer van Barcelona…

Het originele Turkse interview treft u hier: http://www.aksam.com.tr/ekler/pazar/oglum-nasil-yedin-ortegayi/haber-354288

Met dank aan Kaan Kavuşan volg hem op Twitter.

 

Blog

De Infiltrant: Cesare P.

Ik ken maar weinig mensen die niet kunnen genieten van een goede spionage film. De koude oorlog is hét referentiekader voor het spionage tijdperk. Vandaag de dag is het nog steeds volop gaande natuurlijk, echter door alle daadwerkelijke oorlogen als gevolg wordt het niet meer zo geromantiseerd als in de periode van de kapitalisten versus de communisten.

Spionage is er in alle soorten en maten. Momenteel vindt er een gigantische act voor onze neus plaats, in de voetbalwereld. Velen hebben het alleen nog niet door. De opdrachtgever is ene Aziz Yildirim, de megalomane voorzitter van Fenerbahçe. De infiltrant is de Italiaan Cesare Claudio Prandelli, gewaardeerd voetbaltrainer, geboren en getogen in het kleine Orzinuovi in de provincie Brescia.

UEFA EURO 2012: ITALY NATIONAL TEAM; CESARE PRANDELLI PRESS CONFERENCE

Hoe dit tot stand is gekomen ga ik hier vandaag vertellen, ik weet het, klokkenluiders zijn niet geliefd, maar alles voor mijn Galatasaray.

Aziz Yildirim, een man met een missie. Na een korte periode als profvoetballer werd hij op zijn 29e al voorzitter van een voetbalclub, het nietige Üsküdar Anadolu Spor Kulübü. Dit was te klein voor de ambitieuze Aziz. In 1990 was het eindelijk zover, er was een vacature beschikbaar bij zijn Fenerbahçe, hij werd Technisch Directeur. Een functie met een baas boven zich is nooit wat geweest voor de bebrilde Yildirim, hij vertrok en werd weer voorzitter bij een kleine club, Düzcespor. Ondertussen wist meneer ook nog een bouw en constructie imperium op te zetten. Geld is macht. Zo werd hij steeds aantrekkelijker voor zijn jeugdliefde Fenerbahçe. 1998 was zijn jaar. Voorzitter van Fenerbahçe, met volle focus voor de club want om zijn zakenleven hoefde hij zich geen zorgen meer te maken.

Soms twijfel ik of Yildirim meer haat voor Galatasaray bezit dan liefde voor Fenerbahçe. Vanaf het moment dat hij met de scepter zwaait is de rivaliteit met de dag toegenomen. Tot ver over het kookpunt. Om al zijn strubbelingen met Galatasaray te gaan benoemen had ik voor een boek moeten kiezen in plaats van een artikel. Een groot voorbeeld van zijn levenslange strijd met Galatasaray is Emre Belözoğlu, ooit het kind van Galatasaray. Emre groeide uit tot één van de grootste Turkse talenten in de succesformatie van Fatih Terim aan het begin van deze eeuw. Na een degelijke periode in Italië en een gefrustreerde in Engeland werd de kleine man terug gehaald naar Turkije, door Aziz naar Fenerbahçe. Zijn glimlach onderdrukken lukte niet bij de presentatie. Was Emre nodig? Dat deed er niet toe, het ging om de steek richting zijn rivaal. Zijn nieuwe Emre moet Arda Turan worden, geld is macht, ik heb de bebaarde balvirtuoos hoog zitten, maar wie zal het zeggen?

Veel mensen die in, of die een connectie hebben met, Turkije zijn er van overtuigd dat Yildirim nauwe banden onderhoud met de Turkse Maffia. Tijdens het tikken van dit stuk zie ik zojuist een tweet voorbij komen, hij heeft high-tech apparatuur geschonken aan een lokaal ziekenhuis. Mooie geste, maar nu we het over georganiseerde criminaliteit hebben, waren de inwoners van Medellín ook niet dol gelukkig met Pablo Escobar?

Voor het aantal seizoenen dat Aziz de baas is bij de gele kanaries is de erelijst karig te noemen, zes kampioenschappen en twee Turkse bekers. Van alle rivaliserende voorzitters verscheen zijn grootste nachtmerrie op 14 mei 2011 op het strijdtoneel. Ünal Aysal, een miljardair en zakenman pur sang, met een visie. Hij voorzag Galatasaray direct van een kampioensploeg, behaald in het stadion van Aziz. Het tweede kampioenschap onder Ünal kwam er gelijk achteraan.  Sterren werden aangetrokken, Didier en Wesley waren de norm. De ene sponsordeal na de andere werd binnen gehengeld. Veel tijd om te koken van woede had Yildirim echter niet, zijn imperium brokkelde af. Match-fixing kwam aan het daglicht. Zijn liefde mocht van de UEFA niet meer mee doen in Europa en in Turkije ging hij van rechtszaal naar rechtszaal voor zijn strafbepaling. Voorlopig zit hij, ondanks de uitspraak van de rechter, nog niet in hechtenis. Ook hier zijn zat voorbeelden van in de maffia wereld. De grootste jongens komen maar moeilijk achter tralies.

Ünal was niet te stoppen. Match-fixing was te link geworden. Wat nu? Piekerend op zijn jacht in de Egeïsche Zee werd het plan in zijn schoot geworpen. Kort na het eerste seizoen van Roberto Mancini bij CimBom besloten hij en Ünal uit elkaar te gaan. Een infiltrant, dat was het ultieme plan. Handenwrijvend dacht hij na over wie deze persoon moest gaan worden. De grootste vijver zat in het land waar de Maffia is geboren, Italië. En laat dat nu net de ingang zijn die beschikbaar was voor de gangster van Turkije. Het moest een vertrouwd persoon zijn met een grote naam. Zonder discutabel verleden, de Italiaanse vijver werd al kleiner. Brutaal dacht hij aan Cesare Prandelli. Zijn Siciliaans tussenpersoon slikte een aantal keer, enkele tellen later dacht de waaghals “Waarom niet?”.

Prandelli ontvangt een uitnodiging voor een groot voetbalgala in Bodrum. Het past keurig in zijn schema, het is tussen het laatste vriendschappelijk duel van Italië, ter voorbereiding van het aankomende wereld kampioenschap in Brazillië en de start van dat laatst genoemde kampioenschap. Niets vermoedend arriveert de sympathieke Italiaan op het opgegeven adres. Hij was gevraagd om eerst een hapje en een drankje te doen op een jacht die lag te dobberen voor de kust van Bodrum. Tot zijn verbazing zag hij geen bekende, geen voetballers, geen trainers. Strano

Hier was de eerste kennismaking tussen Cesare en Aziz. Beleefd als de Italiaanse oefenmeester is begroeten hij Yildirim en nam even plaats om aan te horen waarom deze vreemde actie was georganiseerd. Toen hij lucht kreeg van de bedoelingen wilde hij zich direct excuseren en vertrekken. Helaas dulden dit soort personen weinig tot geen tegenspraak, zitten was het devies.

Na een goed en lang gesprek schrok Prandelli van zichzelf. Hij begon oren te krijgen naar dit verhaal. 56 jaar lang was hij de brave burger geweest. Succesvol bij Fiorentina en een mooi avontuur op het EK met Italië. Geen materiaal om in de geschiedenis boeken terecht te komen. Een blijvende herinnering achter laten kan goedschiks maar natuurlijk ook kwaadschiks. En het zijn vaak de boevenverhalen die het volk stiekem indrukwekkender vindt dan de verhalen over helden.

Hoe gingen ze dat aanpakken in de praktijk? Cesare Prandelli een man die hoog aangeschreven staat en vaak mooi en aanvallend voetbal op de mat brengt. “Mario!” riep hij ineens euforisch. “Men is nog steeds overtuigd dat er een vorm van genialiteit schuilt in die gek. Hij gaat mijn zondebok worden, ik ga schuiven met de formatie en de invulling daarvan. Het deel van het volk wat allang niet meer gelooft in de kwaliteiten van Balo zal de publieke opinie zo beïnvloeden dat iedereen het mij kwalijk zal nemen dat ik hem heb gebruikt op het mooiste toernooi wat we hebben in het voetbal”.

Zo gezegd zo gedaan. Italië was onherkenbaar, Cesare oogde aangeslagen en in zijn, gespeelde, emotie nam hij afscheid van zijn imago als brave burger. Hij hield de eer aan zichzelf, echter niet zonder Mario Balotelli en publique de schuld van deze gefaalde missie in de schoenen te schuiven. De pers en later de mensen stonden te klapperen met hun oren. Die lieve man? Dat kan niet. Aziz Yildirim onder invloed van een goed glas raki, lachte zijn tanden bloot, het gaat beginnen.

93612_aziz-yildirim_1

De volgende opdracht was simpel, de interesse wekken bij Galatasaray. Dat ging via wat bevriende zakenwaarnemers. Ünal Aysal ging er met boter en suiker in. Niet gek, want Cesare Prandelli was een prachtige grote naam voor het project van de voorzitter om Gala de Turkse competitie te laten ontstijgen. Op de achtergrond werd Prandelli geremd door zijn bazen. Zo laat mogelijk beginnen, dat geeft het meest gebruikte en geldige excuus voor tegenvallende prestaties, tijd. “Ik ben onbekend met het Turkse voetbal, ik heb nog wat tijd nodig om mijn tactiek over te dragen op de ploeg”. Het volgende plan was de voorzitter te overtuigen van het belang van de twintigste landstitel en dus de vierde ster. Ook dit lukte. Ondertussen had Aziz met zijn vriend Yildirim Demirören (voorzitter van de Turkse voetbalbond) een nieuwe regel bedacht om Galatasaray extra te dwarsbomen, minder buitenlanders op het veld. Op het niveau van Roberto Benigni acteert Cesare Prandelli vanaf dag één “de zoekende trainer”. Mooie foto’s verschijnen er van de peinzende trainer op het trainingsveld. Elke wedstrijd start hij in een andere formatie en in een andere samenstelling. In de Champions League speelt hij met jongens die in de competitie niet aan de bak komen in verband met de nieuwe regelgeving. Een meesterzet van de complot bedenkers was de overwinning van Galatasaray op Fenerbahçe afgelopen weekend. Met de ineenstorting van Galatasaray in de nabije toekomst kon deze pot verloren worden. Het grootste compliment gaat wederom naar Prandelli, die zelfs de spelers heeft overtuigd van het belang van de competitie. Na de horrorvoorstelling gisteren tegen Dortmund verscheen hij ‘realistisch’ voor de camera “ik heb de jongens verteld hun rug recht te houden, het gaat dit jaar om de vierde ster, dat is onze missie”. Schuimbekkend lagen de supporters voor de televisies wereldwijd. Is hij helemaal gek geworden? De Champions League is alles waar het om gaat in het voetbal. Die troep competitie met wedstrijd kopers kan ons sinds 2011 gestolen worden, je moet hem winnen voor een deelname aan het miljoenenbal, dat is onze enige motivatie. Zo delen de supporters al jaren de onrealistische, maar oprechte wens, om in een andere competitie deel te nemen. Uiteindelijk dachten de supporters, dat hij misschien was bezweken onder de druk, misschien is hij echt een hele slechte trainer. Toen kwamen de spelers aan het woord, Wes, Hamit, Burak allemaal deelde ze de mening van de oefenmeester.

Ik heb te doen met alle supporters van Galatasaray die dit niet doorhebben. De fanatiekste groep UltrAslan, heeft in vier dagen tijd twee gigantische sfeeracties gerealiseerd. De mannen hebben zonder slaap aan één stuk lopen zwoegen, puur uit clubliefde. Voor die mensen is dit verschrikkelijk. Toch kan ik niet anders dan Aziz Yildirim complimenteren. Dit is, voor mij in ieder geval, ongeëvenaard in de voetbalwereld. Hier gaan een heleboel boeken over geschreven worden. Tegenwoordig noemen we alle klikverhalen “De … Tapes”. Ik wil jullie nu al adviseren om de nog niet bestaande “Prandelli Tapes” te gaan kopen. Een maffia verhaal om je vingers bij af te likken. Daarnaast wil ik jullie ook verzoeken niet te vergeten waar jullie dit voor het eerst hebben gelezen.

Blog

Moet ik deze competitie de rug toe keren?

Net op het moment dat mijn lenzen het gingen begeven door het niveau van de derby tussen Galatasaray en Fenerbahçe belanden we midden in een toneelstuk wat zijn weerga niet kon. Gelukkig heb ik altijd een aantal niet-Turken thuis op de bank om de boel nog enigszins objectief te beoordelen, het was echt bizar.

Dat de keeper van Fenerbahçe en het Turkse elftal niet helemaal goed bij zijn hoofd is, was geen nieuws. Dat de scheidsrechter alles toeliet was wel nieuw. Volkan kreeg vrij spel voor zijn zelfverzonnen plan. Te bedenken dat een aantal weken geleden men hier ging twijfelen over het feit of de aanpak van Tim Krul wel ‘netjes’ was, hoop dat die niet voor de buis zaten gisteren. Bij alle vijf de penalty’s ging hij lekker naast het doel staan nadat de bal door de nemer op de stip was geplaatst. De scheidsrechter stond erbij en keek er naar. Het was hem allemaal nog niet gek genoeg. Felipe Melo schoot over, zie beelden:

Melo krijgt geel, écht waar. De scheids houdt de keeper tegen alsof het zijn aangeschoten gabber in de kroeg is, het gaat alle normen en waarden voorbij. Ja het is altijd een feest op schop en scheld gebied deze, in potentie prachtige, wedstrijd, maar dit gaat gewoon te ver. Ik hoef niet op te schrijven hoe er in andere landen, sporten met zoiets zou worden omgegaan.

Ik kan mijn gevoel van de na de wedstrijd maar moeilijk omschrijven, ik was woest, misselijk, triest, cynisch, schaamte en bereid om het Turkse voetbal te laten vallen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat het laatste praktisch onmogelijk is. Het voetbal in Turkije is op sterven na dood en er is niemand die wat (kan) doet(n). De nationale ploeg is niet meer dan een grap. Bij de UEFA zijn de clubs ‘die fixers’.

In eerdere stukken heb ik genoeg voorbeelden gegeven van discutabele gevallen in de Turkse competitie. Misschien denkt een enkele dat ik moeite heb met het verlies van gisteren, kom op het is de Super Cup, leuk maar ook niet meer. Ik heb moeite met het feit dat dit een voorspelling is van weer een jaar ellende, modder gooien, bedrog en leugens. Ik zit me op te vreten achter mijn TV en computer en de Turkse voetbalbond doet in de tussen tijd helemaal niks. Ondertussen mag ik vragen beantwoorden als “Waarom liggen er bij Trabzon – Fener sluipschutters op het dak?

Er is een supporters probleem in Turkije. Oh ja? Als je de link niet kan maken tussen het uitblijven van boetes voor de schuldige club en de oplopende problemen in de stadions moet je misschien even de bovenkamer laten bekijken door iemand die daarvoor gestudeerd heeft. Mijn grote vriend, het keepertje Volkan, doet alles om het bloed onder je nagels vandaan te halen, op een afstand van enkele meters. “Iedereen gooit altijd van alles naar me!” Gek he? Ga eens opzoeken wanneer hetzelfde de keeper van Galatasaray, Besiktas of Trabzonspor is overkomen. Niet namelijk Volkan, het is je gedrag. Net als dat schofterige aanvoerdertje van je. Als je een hond elke dag naar behandeld en uitdaagt kan je een keer gebeten worden. Dan moet je niet boos worden op die hond maar nadenken over je eigen gedrag.

Ik ben alles behalve neutraal, voordeel is in deze, dat hoeft ook niet. Ik vind het heerlijk om me 90+ minuten te ergeren aan de spelers van Fener die ik vanuit mijn tenen haat. Daar is rivaliteit toch voor? Ik doe er niemand kwaad mee. Ik ben bij genoeg verlies partijen geweest van Gala tegen de vijand dat ik het wel een plek kan geven mocht het weer eens voorkomen. Dit gaat niet over mijn haat richting Fener. Dit gaat over het kapot maken van de nummer één sport in een land.

De machteloosheid is gekmakend. Ik heb geen enkel vertrouwen meer in de beleidsbepalers. Er is echt geen sprankje hoop en dat zorgt voor dat onbegrijpelijke punt, moet ik deze competitie de rug toe keren? Ik wil het echt , maar ik kan het toch niet (denk ik).

Ik geef jullie hier op een, digitaal, briefje, dit gaat niet meer veranderen, goed komen. Die boetes, puntenaftrek, degradaties, gaan niet meer komen. Dat zal nooit worden vergeten/vergeven. Misschien als de machthebbers in het Turkse voetbal worden vervangen, misschien. Hoe realistisch is dat in een land waar de Premier en President aan stuivertje wisselen doen?

B_7a19cf28bcbb9a8720a46e70d7fbb602

 De criminelen