Blog

Umut

Het is moeilijk om dit stuk niet vol te knallen met clichés. Echt heel moeilijk, want het is echt of je naar een auto ongeluk kijkt, een gebed zonder einde, een gigantische hoos bui met geen teken van dan ook maar één straal zon. Het is een seizoen waarin ik voor het eerst alle hoop ben verloren.

Vrij recent is de aartsrivaal nog eens kampioen geworden. Minder dan tien jaar geleden stond de club op instorten. Toch is het deze keer anders. Turks bloed brengt emotie zich mee, als je verliefd op iemand bent, ben je dat (haast) voor het leven, lekker dramatisch. Elk teleurstellend resultaat brengt een paar hartverscheurende uren met zich mee. De keerzijde is dat je winst of heroïsche partijen ook vele malen intenser worden beleefd. Dat heeft zich bewezen goed in balans te houden.

In het voetbal ben ik niet van te ver vooruit kijken, genieten van het moment. Door het uitblijven van een voetbal gerelateerde lach keek ik af en toe stiekem vooruit. Het is niet goed voor mij geweest. Door die angstaanjagende toekomst kan ik het heden niet meer relativeren. Al negenendertig keer zat ik volledig in zak en in as dit seizoen. Als we even uitzoomen van het voetbalinhoudelijke aspect is het zo dat hetgeen wat het zijn van een Galatasaray supporter met zich meebrengt de eeuwige hoop is. Zo vaak ben je uit benarde situaties ontsnapt, heb je prestaties neergezet die op voorhand onmogelijk werden verklaard. Soms kwam je bedrogen uit, maar altijd was er een droomscenario gemaakt waar je met een glimlach aan terug kon denken. Er valt inmiddels geen partij meer zo te ervaren. Iemand die rood / geel bloed bezit en zegt dat hij vertrouwt op een mooi schouwspel, liegt.

Hoop, ironisch genoeg is dat in het Turks Umut. De verpersoonlijking van alle ellende in de mooiste stad van Europa, Istanbul. Umut is een oude spits, met puike prestaties in het verleden. Dit jaar kan hij de bal niet tussen de palen plaatsen. Van de één op de andere dag was hij het kwijt en waar kan hij naar uit kijken? Nergens meer naar, zijn loopbaan is bijna voorbij. Net als de club. Vroeger had Umut een kop vol haar, net als het vermogen van Galatasaray is dat niet meer. Die haren komen niet meer terug, mits kunstmatig. Net als de club. Een oude spits heeft nog weleens een getalenteerd kind rondlopen die het stokje van zijn vader zou kunnen overnemen, de kinderen van Umut zijn hier veel te jong voor, net als de potentiele jeugdspelers van de club. Het enige verschil, Umut stopt op een dag, de club zal nooit stoppen. De staat waarin hij als naamdrager van het ons op been houdende gevoel achterlaat is precies hoe je in het Turks zou zeggen “Umutsuz, Zonder Umut of beter gezegd Hopeloos”.

Blog

Het tijdperk Hamza Hamzaoğlu. 28 november 2014 – 18 november 2015.

Cesare Prandelli kwam met veel bombarie naar Istanbul, enkele maanden later en diverse traumatische verliespartijen later vertrok de Italiaanse oefenmeester met de staart tussen de benen uit Turkije. Galatasaray voorzitter Ünal Aysal had net het stokje overgedragen aan de tijdelijke voorzitter Duygun Yarsuvat. De assistenten van meneer Yarsuvat, Albayrak en Dürüst kwamen op de proppen met Hamza Hamzaoğlu. Na een succesvolle periode bij het kleine Akhisar Belediyespor en op dat moment assistent trainer van Fatih Terim bij het Turkse elfal. Een man van de club. De supporters hadden hun vraagtekens maar waren allang blij dat de Italiaan Prandelli ontslagen was.

Hamzaoğlu is de ultieme gentlemen. Geen kwaad woord uit zijn mond gedurende de periode dat hij de touwtjes in handen had. Waar kom je ze nog tegen? Geen kritiek op spelers, trainers van de tegenpartij en vooral nooit op de arbitrage. Een perfect uithangbord voor een club met status.

707979

Doorgaan met lezen “Het tijdperk Hamza Hamzaoğlu. 28 november 2014 – 18 november 2015.”

Blog

FC Astana – Galatasaray. Een dieptrieste cijferlijst voor CimBom, @WesBeuvink keek mee.

Fernando Muslera| 5: Het is nog niet het seizoen van de Uruguayaan. Dat zijn ze niet meer gewend in Istanbul. De betrouwbare sluitpost laat voor het eerst sinds zijn beginperiode af en toe steken vallen. In het duel in en tegen Astana was hem niet veel aan te rekenen, echter oogde het bij vlaggen erg onzeker.

Jason Denayer| 7: Gelegenheidsrechtsback. Het enige lichtpunt dit seizoen. Door omstandigheden belande hij tijdens het eerste Champions League duel tegen Atletico op deze afwijkende positie voor hem. Treurig genoeg is hij zelfs op zijn nieuwe positie vele malen sterker dan zijn collega’s voor die plek in de selectie.

Semih Kaya| 4: Er lijkt een einde te zijn gekomen aan de oneindige krediet van de jonge blonde Turk. Hij is een kind van de club en in potentie een hele goede verdediger. Alleen gaat het te vaak, op cruciale momenten, mis. De aanhang sluit graag een oogje voor de trots van de club, maar met de stijgende druk binnen de vereniging zit er een plaats op de bank aan te komen.

Hakan Balta| 6: De ervaren alleskunner. Recent nog door het tactische wonder van een trainer misbruikt als verdedigende middenvelder. Hij is altijd kalm en stabiel, maar omring door onstabiele collega’s heeft hij het per week moeilijker. Ook gisteren moesten we Hakan betrappen op een grote onnodige fout.

Lionel Carole| 5: Te vaak zichtbaar dat hij overgekomen is van een club uit de Ligue 2. In een goed draaiend elftal heeft deze jongen de potentie om makkelijk mee te komen. Gisteren werd wel weer pijnlijk duidelijk dat we met het vertrek van Alex Telles er een stuk op achteruit zijn gegaan op de linksback positie.

Selcuk Inan| 4: De alibi aanvoerder. Je ziet hem rennen maar je twijfelt of hij daadwerkelijk de bal ook wilt afpakken van zijn tegenstander. Levert gelukkig inmiddels de bal vaak in bij Sneijder. Hij mist Melo achter zich. Omdat er geen vervanging is gekomen moet hij meer in die rol fungeren en dit gaat helemaal fout.

Bilal Kisa| 5: Wat kan je hem kwalijk nemen? Maakt zijn debuut in het miljoenen bal, scoort een mooie goal. Doet zijn best, maar hij kan er niks aan doen dat de trainer niet ziet dat dit niveau onvoldoende is. Wat je hem wel mag en zelfs moet aanrekenen is zijn inzet. Het is onacceptabel hoe nonchalant hij over het veld dartelde. Uiteindelijk kan je zijn goal wegstrepen omdat zijn persoonlijke fout een tegendoelpunt opleverde.

Lukas Podolski| 3: Als de Duitser net zoveel inzet toonde op het veld als hij doet op instagram zouden we er misschien nog wat aan kunnen hebben. Voor de zoveelste keer onzichtbaar. Miskoop, geen onbekende status voor het kind van Keulen.

Yasin Öztekin| 5: Wederom kan de vraag gesteld worden, wat je Yasin kan kwalijk nemen. Een grote factor in de drie bekers van vorig seizoen. Beland op de bank bij de start van het nieuwe seizoen. Heeft de vorm niet meer. Is ongelukkig in zijn acties. Zijn snelheid zorgt altijd voor dreiging maar tegen het nietige Astana kon hij niet één keer een vervolg geven aan zijn loopacties.

Wesley Sneijder| 6: Doet wat hij kan om de ploeg te helpen. De supporters maken zich meer dan ooit zorgen over zijn gelukspeil. Sneijder is een winnaar, omringt door middelmaat. Hoe lang gaat hij dit nog volhouden?

Umut Bulut| 1: Tegen Astana was het niet anders dan de wedstrijden waar hij aan deel mocht nemen in het afgelopen jaar. Umut kan niks meer. Rent als een dolle stier overal achteraan. Zorgt niet voor rust, neemt niks aan, staat nooit op de goede plek, scoort niet. Dit worden nog hele lange weken zonder Burak Yilmaz.

Wissels:

José Rodriguez| 5: De jonge Spaanse middenvelder heeft een veelbelovende start gemaakt. Echter blijft het voor hem net zo moeilijk als voor de andere middenvelders voetballen zonder slot achter zich. Deze jongen heeft net zo weinig verdedigende kwaliteiten als Inan, maar ook hij heeft geen andere keuze dan achter zijn tegenstander aanrennen.

Sinan Gümüs| 7: De hoop in deze donkere dagen. Krijgt belachelijk weinig speelminuten van de trainer. Altijd als hij invalt is hij direct gevaarlijk. Ik riep naar de TV gisteren “Beloon jezelf nou eens!” Hij had een paar minuten nodig om zijn miljoenenploeg op voorsprong te zetten. Echter moesten zijn ploeggenoten het alsnog weggeven.

Sabri Sarioglu| 5: Invalbeurt was te kort om te beoordelen. Zijn plek als rechtsback verloren aan een centrale verdediger.

Astana2

De Trainer:

Hamza Hamzaoglu| 1: Het krediet is op voor de sympathieke trainer. Zonder Europese afleiding en met een gedreven ploeg heeft hij vorig seizoen alle lokale prijzen gewonnen. Een mirakel. Sinds de zomer heeft hij de ene bizarre na de andere beslissing genomen. Al die niet onder druk van het nieuwe bestuur. Hij heeft altijd de steun van het publiek gehad, omdat ook die weten dat het moeilijker werken is met dit armoedige bestuur. Echter heeft het bestuur geen invloed op de tactische keuzes. Als hij daadwerkelijk achter deze keuzes staat is hij gewoon gek. Als hij zich laat misbruiken als spreekpop voor het bestuur heb ik geen medelijden met zijn naderende ontslag. Bruma mocht vertrekken zodat Sinan meer speelminuten kon maken, gebeurd niet. We hadden geen spits nodig, Burak geblesseerd en we spelen nu wekelijks met tien man. Sabri kreeg een gigantische salarisverhoging, plek kwijtgeraakt aan een tiener die een andere positie bekleed. Ik kan nog even doorgaan, maar ik denk dat de essentie duidelijk is. Not good enough.

Astana1

 

De outsider, Wes Beuvink over wat hij gisteren zag:

Vooral in defensief opzicht vond ik Galatasaray gisteren erg zwak. De controlerende middenvelders (voor zover je die nog controlerend mag noemen) veroorzaken grote gaten tussen de twee cv’s en die kunnen dat simpelweg niet aan. Selcuk Inan fungeert in een rol waarin hij niet kan fungeren en de beste centrale verdediger staat opgesteld als rechtsachter, namelijk Denayer. Overigens denk ik dat dit meer zegt over de rest van de defensie dan over Denayer, die gisteren een prima wedstrijd speelde als rechtsback. Aan de bal was het spel véél te traag en zo wist de bus van Astana zich gemakkelijk te parkeren. Sneijder kan je naar mijn mening niets kwalijk nemen aangezien hij de bal nog beter een keer op goal kan schieten dan de bal eeuwig naar Bulut of Podolski (echt heel matig..) te blijven passen. Daarom snap ik het verkopen van Bruma ook niet, hij leek me de enige die van deze aanvallers iets individueel kan creëren. Ook Felipe Melo mis je enorm, zowel voor de defensieve organisatie als voor het winnen van je duels op het middenveld. Misschien Nigel de Jong een keertje benaderen?

Blog

Dear @_felipemeloo_ #hayir #abi #DOS3

Once upon a time there was a brave man born by the name of Felipe Melo de Carvalho. When the leading voice of his life drove him to Turkey, he arrived incredibly bitter. He had dozens of reasons to be angry at life: 2010 was a miserable year for Felipe. He was made a scapegoat by the weak national team coach Dunga, and this after being the bearer of the Brazilian national team during the confederations cup in 2009. The struggling coach blamed the loss against the Dutch during the World Cup quarterfinals in South Africa wholly on the midfielder. Somehow, the dozens of missed chances and the deficiencies of a goalkeeper named Cesar, easily forgiven after a handful of tears on national television, were forgotten.

Whilst Melo’s great performances in 2009 saw him rewarded with a transfer to Italian powerhouse Juventus, it would be a disaster for all parties involved. For a man whose honour is his pride, it was a heartbreaking time. Hate and rejection from his country coupled with harsh criticism from the Italian press for his performances. Was there anyone willing to give the hard working midfielder a second chance?

There was, a club called Galatasaray, who had just endured a terrible season herself.

Melo3

In Turkey nobody really cares about your last performance, only the highlights you once made. So followed the usual scenes at the airport in Istanbul, with crowds of people chanting his name and putting scarves around his neck. I truly believe it was love at first sight between us. Felipe is a person of stong belief, a religious man, who looked upon the sky and thanked his leader in life for once again putting him around people who loved him. The Turks are a devoted people, and so we loved his whole family and friends too: his amazing, and maybe even more fanatic, wife Roberta, and his adorable childern.

I heavily doubt footballers who kiss the badge too soon, or who try to interact with the fans from the start. But I never, not once, doubted Felipe. And he did both. I will never forget his impassioned reaction after a well made tackle in the box in his first game. Some fans, like me, will never stop dreaming of somehow one day playing a game for Galatasaray, the love of our life. Felipe Melo played like we all think we should play. Around the world we ask for passion and combat on the pitch from the players. He would deliver every single game. Whilst it’s hard to not only brag about his commitment, however, what I didn’t know at the time is that he is a true Brazilian, blessed with amazing technique and great passing, a total midfielder.

Melo2

I don’t want to sum up all the great things he did during his time with us: the ones who made this journey with him will cherish those memories, for life. I will tell my future children everything again and again, with tears in my eyes, about that amazing era, untill they grow bored of me. Felipe Melo is irreplaceable. And once again we stand on our own. He always protected us from this feeling: whenever we would be angry at something he spoke about it, giving us the faith that our voices are heard. In this troubled time under a terrible board, the fact he won’t be there for us will make it unbearable.

I just saw pictures of his arrival in Milano, and he feigns happiness. He is as hurt as we are. But I don’t blame him. I would like to compare this as a break up with your loved one. Sometimes things just don’t work anymore, even when both hearts still inmensely love one another. He’s the one that made the hard decisions, and so he gets more blame in the begining. But as long as the club is not run by the right people, we have to stand united against them so that one day our loved ones won’t be taken from us and we can bring back the ones we cared for the most.

I wish you all the best Pitbull, we will always love you and are thankful everyday for our time together. Take care of little Telles and salut Mancini!

Melo

Blog

Galatasaray – Real Madrid: Een terug- en vooruitblik met @JurrVanWessem

Galatasaray – Real is het affiche waarmee de aanhang van de Turkse grootmacht graag koketteert. Waar de rivalen soms door een loting in de beker een Turkse tegenstander meer dan twee maal treffen in één seizoen, zien de Galatasaray supporters de grootste club ter wereld soms vier keer als tegenstander voorbij komen in één kalender jaar.

Real-Madrid-vs-Galatasaray-810x426

Morgen om 22:30 staat het 9e onderlinge duel op het programma tussen Real Madrid en Galatasaray. Tijdens de Trofeo Santiago Bernabéu. In 2011 werd Galatasaray voor het eerst uitgenodigd. Zou jij wat kunnen vertellen over deze ere wedstrijd? Op welke basis worden ploegen uitgenodigd?

Het is een vorm van vriendschap en erkenning voor de tegenstander. Soms is zo’n wedstrijd ook gelieerd aan een transfer maar in het algemeen is de tegenstander vooral een leuke bijzit bij de seizoenspresentatie van Real Madrid want zo moet je de wedstrijd wel zien. Het is ook niet de bedoeling dat de tegenstander Real op zijn nummer zet, al mag de gast natuurlijk wel winnen. Vorige week won AS Roma bij Valencia en dat was toch wel een domper voor de fans van die club. Het is nu wel speciaal want de eerste wedstrijd zonder Casillas en de eerste met Rafa Benitez. Daarvoor komt het publiek. Dat bij Galatasaray Sneijder meedoet is vooral voor hem een leuke bijkomstigheid. Het Madrileense publiek gunt hem hooguit een applaus.

Als liefhebber van het Zuid-Europese voetbal zal je geregeld Galatasaray voorbij hebben zien komen in je carrière, wat vind jij van de Turkse grootmacht?

De Turkse competitie valt eerlijk gezegd net buiten mijn gezichtsveld, maar Galatasaray ken ik vooral van de Europese wedstrijden en wat flitsen van de toppers in eigen land. Het is natuurlijk de eerste Turkse club die een Europese hoofdprijs won en daarom de vaandeldrager van het Turkse voetbal. In mijn jeugd (jaren 60/70) was Fenerbahçe dat (ook vanwege legendarische wedstrijden tegen Ajax) maar sinds ruim twintig jaar is dat wel anders. Natuurlijk spreekt Gala tot de verbeelding vanwege goede spelers. Sneijder past zeker in een traditie met Taffarel, Popescu, Hagi, Jardel en recent nog Drogba.   

In 2000 begon de afscheidstournee van de aller grootste die er heeft gespeeld  bij Galatasaray met de wedstrijd om de Super Cup tegen de Koninklijke, Gheorge Hagi had een speelse avond. De grote man was de nieuwe spits, Mario Jardel, die was gekocht met de volledige prijzenpot die was gegenereerd met het winnen van UEFA Cup, wat staat jou nog bij van dit duel?

Het was een bijzondere wedstrijd om verschillende redenen. Allereerst speelde Galatasaray heel gedurfd en was het op het veld geen outsider. Bij Real deed Figo voor het eerst mee. Het was stampvol en ik keek voor de wedstrijd vooral op de eretribune naar onwaarschijnlijk veel mooie vrouwen die Galatasaray achterna waren gereisd. Ik geloof dat we onze cameraman nog vroegen om extra shots van de tribune te maken. Dat was ongekend, een beetje als de Bavaria-babes in 2010. Ik had (ten onrechte) gedacht dat er vooral mannen uit Istanbul waren overgekomen. De wedstrijd ging in golfbewegingen maar Galatasaray was uiteindelijk de bovenliggende partij dankzij Jardel, die in de verlenging een knappe, opportunistische goal maakte. Het hele stadion ontplofte. Het was overigens al het vierde jaar dat de CL-winnaar naast de Supercup greep, dus eigenlijk was dat geen verrassing. Lucescu was zeer trots en liep juichend het veld in.

032002

Ik was eerlijk gezegd vergeten dat beide goals in de officiële speeltijd uit strafschoppen kwamen. En Hagi kon geen stempel op de wedstrijd drukken en werd gewisseld. Een paar maanden ervoor was hij nog op het EK tegen Italië van het veld gezonden. Maar Jardel heb ik van die wedstrijd wel onthouden (ik maakte in 1995 een portret van hem in aanloop naar Ajax-Grêmio, dus had ik een zwak voor hem).

Mircea Lucescu had het stokje overgenomen van Fatih Terim en was bezig met Terim te overtreffen, de kwartfinale van de Champions League werd een half jaar na de winst in de Europese Super Cup bereikt. Wederom de Koninklijke als tegenstander, die dit seizoen echt waren begonnen aan het bouwen aan de droom van Perez de Galácticos. In Istanbul werd het een memorabele avond, helaas in Madrid niet, wat kun je ons vertellen over dit tweeluik?

Eerder speelde Galatasaray tegen Monaco in de groep. Monaco verloor in Istanbul na een onfortuinlijke wedstrijd maar won daarna in een zinderende wedstrijd thuis, met negen tegen elf. Toch ging Galatasaray door naar de volgende ronde en vervolgens kwam het ook door de tweede groepsronde. Galatasaray speelde Real helemaal zoek in de tweede helft. Maar uiteindelijk werd het 3-2 en in Madrid was Real wel een maatje te groot. Volgens mij waren die wedstrijden tegelijkertijd met Bayern-Man United en heb ik beide duels in samenvatting gezien.

jardel

Terug naar het nu, beide ploegen zijn voor altijd verbonden aan aartsrivalen, hoe schat jij voor beide ploegen de kansen op nationaal en internationaal succes?

Real Madrid is ook onder Rafa Benitez een kanshebber voor alle prijzen (al blijft alles afhankelijk van de vorm van Messi). Ik verwacht dat Real nog meer op de kwaliteiten van Cristiano zal teren en dat de defensie hechter wordt, maar er zijn nog veel vraagtekens. De transfer van Kovacic kan ik niet plaatsen en als Illarramendi en Isco moeten vertrekken blijft er weinig Spaans over.

Galatasaray is te klein voor het tafellaken maar de groepsronde overleven kan het natuurlijk wel, als de loting niet al te zwaar is. Vorig seizoen was het prut, het jaar ervoor was het goed. Bij een eventueel vervolg in de Europa League kan de ploeg net als in 2000 ver komen.

Jurriaan van Wessem, Dutch correspondent in the mediterranean world, and of international football; Doriano di cuore, fieru di esse monegascu, i fidel valencianista.

Jurriaan volgen op twitter doe je hier!