Blog

Perché Mancini? Perché?

30 september 2013, daar was je ineens. Met je charisma, maar ook met een dikke stempel van defensief voetbal. Je nam de plek in van de onvervangbare Fatih Terim. Die voor de derde maal zijn club uit het slop had getrokken. Fatih Terim moest ineens de wankelende natie redden. Dat vonden wij allemaal prima, ondanks dat hij door deze bijbaan verbonden zou zijn aan de slechtste en het walgelijkste instituut van Turkije, de Turkse voetbal bond. Door Oranje, met een goal van Sneijder, was er een einde gekomen aan de WK-droom. Jammer, hij had het bijna weer geflikt, nu terug naar Cimbom. Dat vond de bond geen sterk plan en wilde dat hij minimaal beide jobs zou behouden. Na teleurstellende resultaten met zijn mannen in het rood-geel moest hij kiezen van onze voorzitter. Die het spuugzat was om de bond te helpen, die over duidelijk Galatasaray aan het tegenwerken was en nog steeds is.De club of het nationale elftal. Hij koos voor Turkije, onbegrijpelijk. De mensen die zijn club aan alle kanten proberen tegen te werken en nota bene hemzelf een gigantische schorsing gaven voor iets totaal onzinnigs.
Terug naar de man waar het hier om gaat, Roberto Mancini. Enkele uren nadat de handtekeningen waren gezet stond er het loodzware duel met Juventus in Turijn op het programma. Zijn hand was snel zichtbaar. Er stond een tactisch sterk elftal, dat haar momenten zorgvuldig koos. Er werd niet blind druk gezet, zoals we van Turken in hun goede dagen zijn gewend. Het resultaat was prima, de Italiaanse equivalent van Fenerbahce had een punt gestolen met een discutabele penalty. De toon was gezet, we gingen met z’n alle achter Mancini staan. In de competitie kwamen we snel tot de conclusie dat er wat geks was met het elftal onder leiding van de Italiaan. Thuis waren we weergaloos. Het ene spektakel na het anders, heel veel doelpunten, amper één tegen. Er stond een geoliede machine. Buiten het eigen stadion bleef er telkens niks van deze machine van Mancini over. Ze kwamen er niet doorheen, er werd amper gescoord en bijzonder veel onnodig puntverlies. Hoewel er genoeg woede uitbarstingen langs het veld waren is Mancini qua inzicht een rustige trainer. Lang afwachten, een spits voor een spits, geen grote risico’s. Met jarenlang Terim in het achterhoofd werd het onverdraagzaam om te zien. Feit is gewoon dat je meer vrede hebt met puntverlies als je elf man als dolle stieren de tegenstander hebt zien belagen dan als je kijkt naar hoe elf man rustig op het juiste moment wachten, wat nooit kwam.
De competitie was weggegeven, maar plek twee was van groot belang, deze werd bemachtigd. Chelsea bleek een maat te groot maar Europees hadden we overwinterd in een poule met Juventus en Real Madrid. De beker die al jaren niet was gewonnen werd ook nog even bemachtigd. Al met al geen slecht jaar. Met in het achterhoofd dat Roberto continu heeft medegedeeld dat het lastig werken was met een groep die je midden in het seizoen hebt overgenomen. Was ik benieuwd naar het elftal wat hij nu ging bouwen. Ik stond nog achter de gesjaalde Italiaan. Hij gaf de club tactische ontwikkeling zonder teveel afbreuk aan het onverwoestbare vecht imago te doen. Hij was inmiddels bekend met de riooljournalistiek in Turkije en met wat finetuning denk ik dat hij het uit-complex had kunnen wegwerken. Echter op 11 juni was het voorbij, in onderling overleg hadden beide partijen besloten uit elkaar te gaan. Het kwam als een donderslag bij een heldere hemel. De geluiden gingen alle kanten op wat nou de oorzaak van de goede breuk was, maar dat doet er niet toe, vind ik.
Er kwam een lange periode aan zonder nieuws, verschrikkelijk. Geen nieuwe trainer, geen aankopen. Gelukkig was aan de andere kant van de wereld Sneijder goed bezig met zijn Oranje vrienden en van Persie. Zo was er nog enige afleiding naast het hele dag F5’n op twitter voor nieuws uit Istanbul.
Het werd Cesare Prandelli. Symphatieke vent, met een mooie voetbal gedachte. Helemaal goed, we gaan er weer (opnieuw) tegen aan. Weinig mutaties in de groep, veel trainingen, louter positieve berichten.
Tot 25 juli jongstleden. Roberto ging ineens weer twitteren, net zoals zijn vetrek kwam zijn tweet binnen. Hij reageerde op een foto van ruim een maand geleden van onze aanvoerder Selçuk Inan, de getuige op de bruiloft van spits Burak Yilmaz.

Mancini1
“I’m missing all of you” het voelde als een ongewenste nastoot van je ex geliefde, waar je nog heel veel van houd maar het net een plekje had gegeven. Verdomme waarom doet hij dit? Ik heb dit ook in mijn hele leven niet eerder meegemaakt,zowel niet bij Galatasaray als bij Ajax. In het voetbal kom je elkaar nog wel een keer tegen, dat is vaak prima. Zijn ze goed vertrokken geef je ze een applaus, waren ze slecht krijg je een net wat hardere ‘Boe’ voor je kiezen. Ik kreeg medelijden met Mancini en met mezelf. Ik wilde hem terug, terwijl ik niks tegen de kersverse trainer heb.

Mancini2

Mancini4

Mancini3
Twee dagen later was het helemaal raak. Hij was aanwezig bij het oefenduel tegen Honvéd in Budapest. Door de blikken van de spelers en die van hem ga ik steeds meer denken dat hij helemaal niet weg wilde, maar moest. Ik merk dat ik dat maar moeilijk kan verkroppen.
Toch wil ik je vragen om die pleister er nu gewoon in één keer af te rukken. Geen tweetjes, geen bezoekjes even helemaal niks Roberto. Wat de reden ook moge zijn, we kunnen niet meer verder samen. Jammer of niet, we moeten allebei verder. Waar je ook terecht zal komen, ik zal juichen voor je. Fenerbahçe lijkt me uitgesloten, want jij bent niet de verrader die Terim is gebleken. Na zo een korte romance steek ik liever mijn hand voor jou in het vuur met kans op een brandwondje dan voor Terim, met zijn verraad na tientallen jaren huwelijk met ons.

Het ga je goed!

TheFev

Update: Zijn zoon speelt bij Honvéd en Pietro Vierchowod is daar de trainer. Zijn aanwezigheid had andere redenen dan even zijn (ex-) liefde weer bewonderen. Dat soort dingen zijn natuurlijk normaal, door gemeenschappelijke vrienden kom je in de privésfeer ook nog weleens iemand tegen natuurlijk. Ik ben dan niet meer zo boos op je Roberto, maar mis je nog steeds natuurlijk!

Deze informatie werd gegeven door Jurriaan van Wessem, een absolute must in je twitter timeline als voetballiefhebber, volgen doe je hier

Blog

Voor niks…

gaat de zon op, en wint Galatasaray dit seizoen. We schrijven 27 juni 2011 het begin van een nieuw Galatasaray-Tijdperk. Het was echter van veel kortere duur dan we allemaal voor ogen hadden. Onder leiding van onze Imparator Fatih Terim was de start nog wel zoals verwacht. Besiktas en Fenerbahce hadden grote problemen door het matchfixing-schandaal en Galatasaray ging freewheelend van het ene kampioenschap naar het andere. In Europa ging het meer dan goed en de grote baas was bezig met een groot voetbalbolwerk op poten te zetten. Er ging haast geen dag voorbij zonder dat er weer een grote sponsor was binnengehaald. Sterren met grote namen kwamen de selectie nog dat extra zetje geven om een vaste speler te worden op het hoogste internationale niveau. Dit zou de hoogtijdagen van de eind jaren negentig begin jaren tweeduizend weleens kunnen gaan overtreffen.

Nu blijkt het dat er op een verkeerde manier is gebouwd. Want op één of andere manier is het allemaal ingestort als een kaartenpakhuis. Een schuldige aanwijzen? Onmogelijk, het zijn er te veel. De spelers die niet thuis geven. De voorzitter die zijn trost niet opzij kon zetten. Fatih Terim door het in zee gaan met de Turkse Voetbal(Maffia)Bond. Roberto Mancini die ooit tegen zichzelf heeft gezegd, “Roberto, nooit twee keer met dezelfde opstelling spelen!”. De supporters die nooit geduld tonen. De media die na twee seizoenen Galatasaray aan de macht het wel welletjes vonden en zijn gestart met het dagelijks verspreiden van leugens in ruil voor onrust bij de grootmacht.

Voor mij was het in ieder geval een verschrikkelijk seizoen. Een seizoen waarin het alleen maar over randzaken gaat. Er is geen week voorbij gegaan zonder schandaal, al dan niet waar. Het is vermoeiend. Ik wil ze gewoon zien voetballen én winnen. Je kan er onmogelijk niet af en toe in meegaan. Het is natuurlijk een schande dat er nog steeds geen straf is uitgedeeld aan de schuldig bevonden clubs. Door dit soort zaken verlies je het plezier.

Ik denk dat ik dit seizoen het beste kan omschrijven als een “blauwe ballen seizoen”. De flirt met de Champions League begon verschrikkelijk. Real Madrid speelde behoorlijk hard to get. Op wonderbaarlijke wijze mocht je dankzij het gewillige Juventus toch voor de second-base gaan. Een ferme tik van Chelsea op die grijpgrage handjes was het einde van de illusie. De aanwezige toeristen zijn altijd een mooie bonus, want er zijn altijd nog de mooie Turkse dames zelf. Bij ons thuis was het telkens meer dan gezellig maar als we bij hun thuis kwamen maakte we geen schijn van kans. In de 28e week kwam hét grietje langs. Als dit zou lukken kwam het misschien toch allemaal wel weer goed. Wesley nam het voortouw en legde haar over de knie. Een week later ging het ondanks alles toch weer mis en was ook het Turkse avontuur afgelopen. Je hebt altijd nog dat ene niet zo knappe meisje achter de hand, we noemen haar even de Turkse beker voor het gemak. Voor het zelfvertrouwen kon je daar steeds op terugvallen. Wat blijkt, zij kreeg lucht van haar status en in Bursa heb je moeten lullen als Brugman om niet ook dat te verpesten. Ze heeft gezegd dat het er op 7 mei dan eindelijk van gaat ‘komen’. Laat het haar niet horen maar het voelt als niks, na alles wat je bent misgelopen.

GS-Bursa1

Ik hoop dat onze steunpilaren in Istanbul blijven. Ik hoop dat onze snelle Italiaan Mancini nog een kans krijgt, vanaf het begin van het seizoen. En ik hoop dat we afstand kunnen doen van al die verschrikkelijke randzaken.

Vanavond is Besiktas – Fenerbahce. Als Dollar Dirk en co winnen zijn ze kampioen. Het is beter voor ons als ze winnen, maar daar zal ik nooit op hopen. Zet hem op Zwart-Wit! Als je haar goed onder druk zit zal ze altijd voor je gaan liggen…