Blog

Moet ik deze competitie de rug toe keren?

Net op het moment dat mijn lenzen het gingen begeven door het niveau van de derby tussen Galatasaray en Fenerbahçe belanden we midden in een toneelstuk wat zijn weerga niet kon. Gelukkig heb ik altijd een aantal niet-Turken thuis op de bank om de boel nog enigszins objectief te beoordelen, het was echt bizar.

Dat de keeper van Fenerbahçe en het Turkse elftal niet helemaal goed bij zijn hoofd is, was geen nieuws. Dat de scheidsrechter alles toeliet was wel nieuw. Volkan kreeg vrij spel voor zijn zelfverzonnen plan. Te bedenken dat een aantal weken geleden men hier ging twijfelen over het feit of de aanpak van Tim Krul wel ‘netjes’ was, hoop dat die niet voor de buis zaten gisteren. Bij alle vijf de penalty’s ging hij lekker naast het doel staan nadat de bal door de nemer op de stip was geplaatst. De scheidsrechter stond erbij en keek er naar. Het was hem allemaal nog niet gek genoeg. Felipe Melo schoot over, zie beelden:

Melo krijgt geel, écht waar. De scheids houdt de keeper tegen alsof het zijn aangeschoten gabber in de kroeg is, het gaat alle normen en waarden voorbij. Ja het is altijd een feest op schop en scheld gebied deze, in potentie prachtige, wedstrijd, maar dit gaat gewoon te ver. Ik hoef niet op te schrijven hoe er in andere landen, sporten met zoiets zou worden omgegaan.

Ik kan mijn gevoel van de na de wedstrijd maar moeilijk omschrijven, ik was woest, misselijk, triest, cynisch, schaamte en bereid om het Turkse voetbal te laten vallen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat het laatste praktisch onmogelijk is. Het voetbal in Turkije is op sterven na dood en er is niemand die wat (kan) doet(n). De nationale ploeg is niet meer dan een grap. Bij de UEFA zijn de clubs ‘die fixers’.

In eerdere stukken heb ik genoeg voorbeelden gegeven van discutabele gevallen in de Turkse competitie. Misschien denkt een enkele dat ik moeite heb met het verlies van gisteren, kom op het is de Super Cup, leuk maar ook niet meer. Ik heb moeite met het feit dat dit een voorspelling is van weer een jaar ellende, modder gooien, bedrog en leugens. Ik zit me op te vreten achter mijn TV en computer en de Turkse voetbalbond doet in de tussen tijd helemaal niks. Ondertussen mag ik vragen beantwoorden als “Waarom liggen er bij Trabzon – Fener sluipschutters op het dak?

Er is een supporters probleem in Turkije. Oh ja? Als je de link niet kan maken tussen het uitblijven van boetes voor de schuldige club en de oplopende problemen in de stadions moet je misschien even de bovenkamer laten bekijken door iemand die daarvoor gestudeerd heeft. Mijn grote vriend, het keepertje Volkan, doet alles om het bloed onder je nagels vandaan te halen, op een afstand van enkele meters. “Iedereen gooit altijd van alles naar me!” Gek he? Ga eens opzoeken wanneer hetzelfde de keeper van Galatasaray, Besiktas of Trabzonspor is overkomen. Niet namelijk Volkan, het is je gedrag. Net als dat schofterige aanvoerdertje van je. Als je een hond elke dag naar behandeld en uitdaagt kan je een keer gebeten worden. Dan moet je niet boos worden op die hond maar nadenken over je eigen gedrag.

Ik ben alles behalve neutraal, voordeel is in deze, dat hoeft ook niet. Ik vind het heerlijk om me 90+ minuten te ergeren aan de spelers van Fener die ik vanuit mijn tenen haat. Daar is rivaliteit toch voor? Ik doe er niemand kwaad mee. Ik ben bij genoeg verlies partijen geweest van Gala tegen de vijand dat ik het wel een plek kan geven mocht het weer eens voorkomen. Dit gaat niet over mijn haat richting Fener. Dit gaat over het kapot maken van de nummer één sport in een land.

De machteloosheid is gekmakend. Ik heb geen enkel vertrouwen meer in de beleidsbepalers. Er is echt geen sprankje hoop en dat zorgt voor dat onbegrijpelijke punt, moet ik deze competitie de rug toe keren? Ik wil het echt , maar ik kan het toch niet (denk ik).

Ik geef jullie hier op een, digitaal, briefje, dit gaat niet meer veranderen, goed komen. Die boetes, puntenaftrek, degradaties, gaan niet meer komen. Dat zal nooit worden vergeten/vergeven. Misschien als de machthebbers in het Turkse voetbal worden vervangen, misschien. Hoe realistisch is dat in een land waar de Premier en President aan stuivertje wisselen doen?

B_7a19cf28bcbb9a8720a46e70d7fbb602

 De criminelen

Blog

Perché Mancini? Perché?

30 september 2013, daar was je ineens. Met je charisma, maar ook met een dikke stempel van defensief voetbal. Je nam de plek in van de onvervangbare Fatih Terim. Die voor de derde maal zijn club uit het slop had getrokken. Fatih Terim moest ineens de wankelende natie redden. Dat vonden wij allemaal prima, ondanks dat hij door deze bijbaan verbonden zou zijn aan de slechtste en het walgelijkste instituut van Turkije, de Turkse voetbal bond. Door Oranje, met een goal van Sneijder, was er een einde gekomen aan de WK-droom. Jammer, hij had het bijna weer geflikt, nu terug naar Cimbom. Dat vond de bond geen sterk plan en wilde dat hij minimaal beide jobs zou behouden. Na teleurstellende resultaten met zijn mannen in het rood-geel moest hij kiezen van onze voorzitter. Die het spuugzat was om de bond te helpen, die over duidelijk Galatasaray aan het tegenwerken was en nog steeds is.De club of het nationale elftal. Hij koos voor Turkije, onbegrijpelijk. De mensen die zijn club aan alle kanten proberen tegen te werken en nota bene hemzelf een gigantische schorsing gaven voor iets totaal onzinnigs.
Terug naar de man waar het hier om gaat, Roberto Mancini. Enkele uren nadat de handtekeningen waren gezet stond er het loodzware duel met Juventus in Turijn op het programma. Zijn hand was snel zichtbaar. Er stond een tactisch sterk elftal, dat haar momenten zorgvuldig koos. Er werd niet blind druk gezet, zoals we van Turken in hun goede dagen zijn gewend. Het resultaat was prima, de Italiaanse equivalent van Fenerbahce had een punt gestolen met een discutabele penalty. De toon was gezet, we gingen met z’n alle achter Mancini staan. In de competitie kwamen we snel tot de conclusie dat er wat geks was met het elftal onder leiding van de Italiaan. Thuis waren we weergaloos. Het ene spektakel na het anders, heel veel doelpunten, amper één tegen. Er stond een geoliede machine. Buiten het eigen stadion bleef er telkens niks van deze machine van Mancini over. Ze kwamen er niet doorheen, er werd amper gescoord en bijzonder veel onnodig puntverlies. Hoewel er genoeg woede uitbarstingen langs het veld waren is Mancini qua inzicht een rustige trainer. Lang afwachten, een spits voor een spits, geen grote risico’s. Met jarenlang Terim in het achterhoofd werd het onverdraagzaam om te zien. Feit is gewoon dat je meer vrede hebt met puntverlies als je elf man als dolle stieren de tegenstander hebt zien belagen dan als je kijkt naar hoe elf man rustig op het juiste moment wachten, wat nooit kwam.
De competitie was weggegeven, maar plek twee was van groot belang, deze werd bemachtigd. Chelsea bleek een maat te groot maar Europees hadden we overwinterd in een poule met Juventus en Real Madrid. De beker die al jaren niet was gewonnen werd ook nog even bemachtigd. Al met al geen slecht jaar. Met in het achterhoofd dat Roberto continu heeft medegedeeld dat het lastig werken was met een groep die je midden in het seizoen hebt overgenomen. Was ik benieuwd naar het elftal wat hij nu ging bouwen. Ik stond nog achter de gesjaalde Italiaan. Hij gaf de club tactische ontwikkeling zonder teveel afbreuk aan het onverwoestbare vecht imago te doen. Hij was inmiddels bekend met de riooljournalistiek in Turkije en met wat finetuning denk ik dat hij het uit-complex had kunnen wegwerken. Echter op 11 juni was het voorbij, in onderling overleg hadden beide partijen besloten uit elkaar te gaan. Het kwam als een donderslag bij een heldere hemel. De geluiden gingen alle kanten op wat nou de oorzaak van de goede breuk was, maar dat doet er niet toe, vind ik.
Er kwam een lange periode aan zonder nieuws, verschrikkelijk. Geen nieuwe trainer, geen aankopen. Gelukkig was aan de andere kant van de wereld Sneijder goed bezig met zijn Oranje vrienden en van Persie. Zo was er nog enige afleiding naast het hele dag F5’n op twitter voor nieuws uit Istanbul.
Het werd Cesare Prandelli. Symphatieke vent, met een mooie voetbal gedachte. Helemaal goed, we gaan er weer (opnieuw) tegen aan. Weinig mutaties in de groep, veel trainingen, louter positieve berichten.
Tot 25 juli jongstleden. Roberto ging ineens weer twitteren, net zoals zijn vetrek kwam zijn tweet binnen. Hij reageerde op een foto van ruim een maand geleden van onze aanvoerder Selçuk Inan, de getuige op de bruiloft van spits Burak Yilmaz.

Mancini1
“I’m missing all of you” het voelde als een ongewenste nastoot van je ex geliefde, waar je nog heel veel van houd maar het net een plekje had gegeven. Verdomme waarom doet hij dit? Ik heb dit ook in mijn hele leven niet eerder meegemaakt,zowel niet bij Galatasaray als bij Ajax. In het voetbal kom je elkaar nog wel een keer tegen, dat is vaak prima. Zijn ze goed vertrokken geef je ze een applaus, waren ze slecht krijg je een net wat hardere ‘Boe’ voor je kiezen. Ik kreeg medelijden met Mancini en met mezelf. Ik wilde hem terug, terwijl ik niks tegen de kersverse trainer heb.

Mancini2

Mancini4

Mancini3
Twee dagen later was het helemaal raak. Hij was aanwezig bij het oefenduel tegen Honvéd in Budapest. Door de blikken van de spelers en die van hem ga ik steeds meer denken dat hij helemaal niet weg wilde, maar moest. Ik merk dat ik dat maar moeilijk kan verkroppen.
Toch wil ik je vragen om die pleister er nu gewoon in één keer af te rukken. Geen tweetjes, geen bezoekjes even helemaal niks Roberto. Wat de reden ook moge zijn, we kunnen niet meer verder samen. Jammer of niet, we moeten allebei verder. Waar je ook terecht zal komen, ik zal juichen voor je. Fenerbahçe lijkt me uitgesloten, want jij bent niet de verrader die Terim is gebleken. Na zo een korte romance steek ik liever mijn hand voor jou in het vuur met kans op een brandwondje dan voor Terim, met zijn verraad na tientallen jaren huwelijk met ons.

Het ga je goed!

TheFev

Update: Zijn zoon speelt bij Honvéd en Pietro Vierchowod is daar de trainer. Zijn aanwezigheid had andere redenen dan even zijn (ex-) liefde weer bewonderen. Dat soort dingen zijn natuurlijk normaal, door gemeenschappelijke vrienden kom je in de privésfeer ook nog weleens iemand tegen natuurlijk. Ik ben dan niet meer zo boos op je Roberto, maar mis je nog steeds natuurlijk!

Deze informatie werd gegeven door Jurriaan van Wessem, een absolute must in je twitter timeline als voetballiefhebber, volgen doe je hier

Blog

Een kleine kennismaking met Yıldırım Demirören

Yıldırım Demirören dus, in Nederland een grote onbekende. De 50-jarige ‘Gasboer’ (Tüpçü, zo wordt hij vaak denigrerend genoemd in Turkije, in verband met zijn Gasbedrijf) is sinds 2012 de voorzitter van de Turkse Voetbalbond (TFF). Dit deed hij met 8-jaar ervaring op zak als voorzitter van Besiktas. De clubs en supporters van alle andere ploegen in Turkije schrokken daar een beetje van. Demirören haalde dat gevoel meteen weg door te beloven dat hij zijn nieuwe functie naar eer en geweten zou invullen. Wie zijn wij om daar aan te twijfelen?

1286092828-yildirim demiroren (besiktas)

Gisteren nam hij plaatst in het programma ‘Derin Futbol’ op sensatiezender BeyazTV. Het is zo een zender die niemand serieus neemt en waarvan niemand op straat toegeeft dat hij er naar kijkt, maar ondertussen zowat alle kijkcijferrecords in handen heeft. De vaste aanwezige in de programma’s doen alles voor de kijkcijfers, geloof me daar zijn Gijp, Derksen en co niks bij. Mensen schofferen, wekelijks van standpunt veranderen en hier en daar een leugen gaan ze ook niet uit de weg. De ideale ingrediënten voor een leuke avond met de bondsvoorzitter.

Demirören voelde zich op zijn gemak en gaf de ene “krantenkop” na de andere weg. Zo had hij de mededeling dat zijn boezemvriend Cristiano Ronaldo (Ooit haalde hij de Portugees naar Turkije om een shopping mall te openen YoutubeFilmpje ) een avontuur bij Besiktas wel zag zitten. “Cristiano wilde naar Besiktas, zijn enige voorwaarde was mijn voorzitterschap”. Dat moet echt balen geweest zijn gisteren voor de aanhang van de derde club van Istanbul.

Er was nog veel meer, over de sinds dit seizoen ingevoerde buitenlanderslimiet regel “Zodra wij 18 handtekeningen ontvangen van de 18 voorzitters zullen wij actie ondernemen”. (Hij heeft een document met 17 handtekeningen, alleen Fenerbahçe doet niet mee). Over het lopende match-fixing proces “Voor ons is deze zaak gesloten, de clubs hebben een straf gekregen van de UEFA. Wij gaan de clubs niet meer straffen, maar de lopende zaken tegen enkele individuen gaan wel door”. (De UEFA en in hoger beroep het CAS tribunaal hebben Fenerbahçe en Besiktas schuldig verklaard van match fixing tijdens wedstrijden in Turkije, maar het heeft geen gevolgen vanuit de Turkse Voetbalbond?) Over zijn vermeende afkeer tegen Galatasaray “Onzin, ik heb Fatih Terim aangesteld als bondscoach, we weten allemaal dat Terim een kind van Galatasaray is. Bovendien heeft de club onder mijn bewind 4 prijzen gewonnen”. (saillant detail, juist die prijsuitreikingen zijn het ‘bewijsmateriaal” voor de Galatasaray aanhang. Met een gezicht op onweer kregen ze twee seizoen geleden de titel uit zijn handen, bij de volgende titel kwam hij niet eens opdagen, terwijl Demirören nog net niet stond mee te hossen tijdens het uitreiken van de Turkse beker aan Fenerbahçe. #ConspiracyTheory)

Oh ja, zijn favoriete buitenlandse speler in de Turkse Süper Lig? Dirk Kuyt! Een voetballiefhebber is hij dus ook al niet.

Dit allemaal is nog maar het puntje van de ijsberg van de dingen die zijn tegenstanders tegen hem hebben. Het is vanaf dag één van zijn voorzitterschap een aaneenschakeling van vreemde en dubieuze zaken. Voorlopig heeft Fenerbahçe de beste band met hem, dat had niemand op voorhand kunnen voorspellen. Ik word er vooral moedeloos van. Mensen willen voetbal zien, voetbal waarin ze kunnen geloven. Verliezen hoort ook bij voetbal alleen sinds het bewind van Demirören wil niemand meer geloven dat zijn of haar ploeg heeft verloren door een gebrek aan kwaliteit, “het is de bond!” Dat kan je men ook niet kwalijk nemen als er nooit duidelijkheid verschaft wordt over de match-fix kwestie.

De moedeloosheid slaat vaak om in een ellendige lach bij mij. Hoe kwalijk bovengenoemde zaken ook zijn, het waren niet de punten waar ik me echt woedend over heb gemaakt. Die (twijfelachtige) eer ging naar dit punt; er werd de bondsvoorzitter gevraagd wat hij van Felipe Melo’s reactie vond, naar aanleiding van de rode kaart van Emre Belözoğlu. “De reactie van Felipe Melo vond ik erg triest. Ik koppel het aan het feit dat hij de show mannetje is. Helaas (Let op dit woord!) kunnen wij hem als voetbalbond niet schorsen. We kunnen hem hoogstens aanklagen bij de bond van de gedragsregels.” Helaas?! Zonder hier een tirade over te beginnen, ik neem aan dat u begrijpt waar mijn reactie vandaan komt. Hij was nog niet klaar, “Als ik het voor het zeggen had bij Galatasaray zou ik afstand doen van de Braziliaan.” Hij ging verder met onderbouwen “In mijn tijd bij Besiktas heb ik dit ook meegemaakt. Publiekslieveling Pascal Nouma deed zijn hand in zijn broek en keek richting het supportersvak van Fenerbahçe om zo zijn doelpunt te vieren. Ik kon niet anders dan zijn contract ontbinden.” Degelijk punt zou je kunnen zeggen, tenminste standvastig over de jaren heen én het is maar een persoonlijke mening.

nouma

Nou ga ik er niet van uit dat Demirören heel goed is met computers, maar het feit dat alles op dit mooie wereldwijde web wordt opgeslagen wist hij ook al niet. Er zijn wat speurhonden aan het werk gegaan en die kwamen met het volgende bericht:

nouma_ice

Voor de lezers die geen Turks hadden in hun talenpakket. In de kwestie van Pascal Nouma is er destijds een stemming gehouden “Houden we Nouma of sturen we hem weg?” De uitslag was 10-3 in het nadeel van Nouma zodoende moest de zo geliefde Fransman vertrekken. Weet u wie 1 van de 3 stemmers was die de Fransman wilde behouden?

Juist ja, die.

Nog één voorbeeld van zijn staat van dienst dan. Hij wilde Didier Drogba en Emanuel Eboue schorsen voor het dragen van een eerbetoon aan de toen net overleden Nelson Mandela.