Blog

De wederopstanding van de Turken waar de mensen zo van houden

De Turken zijn er weer bij. Als het Europees kampioenschap in Frankrijk volgende zomer van start gaat is dat precies 8 jaar geleden voor de voetbalgekke natie. Ze behaalde het startticket op een wijze zoals we die kennen van de Turken. In de dying seconds was er weer een dramatische ontknoping, zoals Evert ten Napel riep tijdens de ongekende comeback tegen de Tsjechen in 2008.

Na een mooie halve finale plek in Oostenrijk en Zwitserland wisten de Turken zich niet te kwalificeren voor het wereld kampioenschap in Zuid-Afrika. Het voetbal lot van het land werd toevertrouwd aan Guus Hiddink, de alleskunner. Guus kwam niet voor een appel en een ei naar Turkije maar voor een recordbedrag in de Turkse voetbalgeschiedenis. Guus was het waard, vonden de Turkse leidsmannen. Het was zo een exorbitant bedrag dat Hiddink nooit is begonnen met werken in Turkije. Toen hij eindelijk klaar was met het tellen van zijn miljoenensalaris hadden de Kroaten de Turken al kansloos uitgeschakeld voor deelname aan het EK van 2012 in Oekraïne.

Abdullah Avci was de nieuwe Messias. Na goede prestaties met het nietige Istanbul Buyuksehir Belediye (Tegenwoordig Medipol Basaksehir) en een dienstverband als jong Turkije trainer was hij klaar voor het grote werk volgens onze bond. Men dacht na de periode Hiddink de bodem gezien te hebben, het tegendeel was waar. Onder leiding van Avci bleef Turkije kelderen op de internationale voetbalkaart. Lege stadions bij interlands, dat had ik in mijn leven nog niet meegemaakt in Turkije. Geen heksenketel. Het volk was bezig met he clubvoetbal. Langer naar dit verkeersongeluk kijken kon niemand meer.

Is er in dat gigantische land echt maar één man die het beroep van bondscoach naar wens kan invullen? Het antwoord bleek gisteren, weer, ja. Fatih Terim. Voor het volk en vaderland keerde hij zijn eeuwige liefde Galatasaray de rug toe. Een groot offer met veel negatieve gevolgen voor zijn reputatie bij de vurige aanhang. Het icoon naar de misschien wel een grotere rivaal dan Fenerbahçe, de Turkse voetbalbond. Waar hij zelf overigens meer dan eens mee in de clinch lag.

Hij kreeg de onmogelijke en ondankbare taak om Turkije op miraculeuze wijze toch naar het wereld kampioenschap van Brazilië te krijgen. Mathematisch was het nog mogelijk, maar dan moest echt alles mee zitten. En de ploeg, die knock-out geslagen acteerde in de groep, moest zelf alles winnen. Hij gaf de ploeg een kickstart. Estland, Andorra en Roemenië werden verslagen. Stiekem zochten de ogen van het Turkse volk het nationale team weer. Om de play-offs te halen moest er van Oranje gewonnen worden, thuis. Onder leiding van, wie anders, Robben en Sneijder bleken de Nederlanders een maatje te groot. De bodem was gezien, de klim opwaarts was ingezet.

Fatih Terim is een trainer die heilig is overtuigd van zijn aanpak. Het duurde dan ook lang voor de norse oefenmeester door had dat het mondiale voetbal constant in beweging is en dat hij zich (iets) flexibeler moet opstellen. De meest recente campagne begon desastreus. Kansloos in IJsland verslagen. Thuis van de Tsjechen verloren. Tot slot een gelijkspel tegen de Letten. Het keerpunt kwam op 28 maart in de Amsterdam Arena. Er stond een modern Turkije, met een plan. Tot ver in blessuretijd wisten ze de voorsprong vast te houden tegen de nummer 3 van de wereld, de wedstrijd duurde net 2 minuten te lang. De punten werden gedeeld maar dit Turkije gaf hoop.

De laatste drie wedstrijden, 3-0 winst tegen Oranje, 0-2 winst bij de Tsjechen en een 1-0 overwinning op de IJslanders, waren een combinatie van het oude en het nieuwe Turkije. Met een plan van aanpak, met hartstocht gesteund door het eigen volk, voorzien van die eeuwige hoop en geloof. Gisteren in Konya viel alles op haar plek. Oranje gaf wederom niet thuis. De Kazachen bewezen Turkije een nooit te vergeten dienst door de Letten te verslaan en Turkije deed zelf wat het moest, op de meest typisch Turkse manier. In die zo geliefde dying seconds. Of het toeval was dat Selçuk de maker van dit tekenende doelpunt was? Een jongen wiens achternaam de betekenis “Geloof” draagt? Ik denk het niet.

LLHcqErw.jpg large

De familie is weer compleet. Terim de vader van de voetbal natie, zijn spelers de kinderen en het volk maakt de familie compleet. Deze familie heeft zin in de zomervakantie naar Frankrijk. Wat gaat het worden? Ik denk dat we met zijn alle weer gaan geloven dat we die beker kunnen winnen, waarom niet?

CROlOqWWIAACqFX

Blog

Deniz Çoban; mijn held van de week

Het maandagprogramma van deze week in Turkije had geen spectaculaire affiches. Toch werd het een avond om nooit te vergeten, het werd de avond van de 38-jarige scheidsrechter Deniz Çoban.

Deniz

Çoban was aangesteld om de wedstrijd tussen Kasimpasa en Çaykur Rizespor in goede banen te leiden. Deze doelstelling werd, zoals wel vaker in het voetbal, jammer genoeg niet gehaald. Ik had zelf andere verplichtingen, wat niet wil zeggen dat als ik thuis was geweest ik wel was gaan zitten voor deze wedstrijd, en zodanig had ik niks van deze partij meegekregen. Een alerte twitteraar toonde mij hetgeen wat vandaag het gesprek van de dag in Turkije zou worden en ver daarbuiten. Een hevig geëmotioneerde scheidsrechter die het perspraatje na de wedstrijd van de trainer van Kasimpasa, Riza Çalimbay onderbreekt om op live televisie aan heel meekijkend Turkije zijn oprechte excuses te maken. Ik werd er stil van. Was dit nieuw? In essentie niet, we hebben al zo vaak leidsmannen voor de camera zien verschijnen om eigen beslissingen te beoordelen. Echter meestal krijgen we een droge ‘sorry’ voorgeschoteld en een enkele keer blijft een scheids, tegen beter weten in, zijn eigen beslissing goedkeuren.

In Çoban’s geval was dit anders. Er stond een geslagen man, die niet wist wat voor gevolgen zijn actie zouden gaan krijgen. Hij mompelt dan ook zelf dat hij geen idee heeft of hij hier goed of slecht aan doet en dat hij thuis goed gaat nadenken over zijn toekomst als scheidsrechter. De trainer die hem een knuffel geeft en zegt dat fouten menselijk zijn en dat hij gewoon verder moet gaan word momenteel overal bejubeld. Iedereen maakt fouten en daar moeten we van leren om verder te geraken. Mooie maar vooral loze woorden. Want het zijn deze mensen die het vak scheidsrechter onmogelijk maken, zeker in Turkije.

Als reactie op de aanhoudende en steeds heftigere kritiek op de Turkse arbitrage heeft de Turkse voetbalbond besloten de scheidsrechter full-prof te maken. Betere lonen, meer aandacht voor het vak. De trainers, spelers en media denken daarom dat ze per heden de scheidsrechters hiermee constant om de oren mee mogen slaan. Ridicuul. We zijn zes speelrondes weg in Turkije, wat denken deze mensen nou? Dat dezelfde scheidsrechter de volgende dag anders fluit omdat hij een salarisverdubbeling heeft gehad en een spoed cursus van good old Jaap Uilenberg?

Ik was zo geraakt door het interview dat ik de beelden wel moest bekijken, waarom deze man zo een spijt had van zijn beslissingen. Wat blijkt? Dat hij tot vijf keer toe in de maling is genomen door de spelers op het veld. Schaamteloze valpartijen onder een leiding van een valse schreeuw, keer op keer. Daar staat de scheidsrechter voor. Nee, we slaan volledig door in deze smerige matennaaierij. Het spel gaat steeds sneller, de oude bazen houden technologische hulp tegen, het is lastig zat zonder amateurtoneel op de velden voor de mannen die niet zo goed konden voetballen maar zo gek op het spel zijn dat ze andere helpen om het wel uit te kunnen oefenen.

De zogenaamde held van een trainer, met zijn steuntje in de rug voor Çoban, is voor mij de schlemiel van de week, zo niet van het jaar. Hij werd namelijk onderbroken door de scheidsrechter op het moment dat hij stond te klagen over de gegeven penalty, die in zijn ogen niet terecht was, wat ironisch genoeg ook nog eens waar was. Dan vraag ik me af waar je het lef vandaan haalt als trainertje, die ook nog eens de beelden heeft gezien. Zijn Kasimpasa speelde namelijk vanaf de 38e minuut tegen een man minder en in de slotfase zelfs tegen twee man minder, door schandalige schwalbes van zijn pupillen. Met deze kennis in pacht moet je toch wel heel erg roekeloos zijn om te gaan klagen over een onterechte penalty?

Als de Turkse bond echt stappen wilt maken in dit proces moeten ze in eerste instantie alle bestuurders die wekelijks de meest waanzinnige dreigementen plaatsen omdat hun club een keer punt verlies lijdt, ja ik heb het tegen jou Mahmut Uslu, te verbannen uit het voetbal. Voor de trainers en spelers moeten er spiegels worden opgehangen. Als zij de leiding mogen confronteren met zogenaamde fouten waarom andersom niet dan? Laat de voorzitter van de scheidsrechters bond ook maar eens plaats nemen in één van de vele praatprogramma’s plaatsnemen en dit soort compilaties uitzenden:

Deniz Çoban, jij bent mijn held van de week, misschien wel van dit seizoen.

Blog

Wes & Fev over… Turkije – Nederland

Beste Yordi,

Naar welke wedstrijd heb je gisteravond eigenlijk gekeken? En heb je nog last van je ogen? Volgens mij was ook het voetbal van Turkije niet om aan te gluren. Schare troost, Turkije hoeft zich niet te houden aan een of andere ‘school’.

Wij mogen namelijk geen lange bal spelen (zelfs niet als we moeten winnen, want, kom op man? Dat is toch niet mooi?), wij moeten zo veel mogelijk passes geven om uiteindelijk bij het doel te komen en misschien wel de Hollandse school op zijn toppunt: Dominant (balbezit!!!) voetbal spelen is uiteindelijk belangrijker dan het resultaat. Daar komt nog bij dat wij gisteravond voorzetten aan het geven waren op een spits die er voor rust al uit ging, en na de rode kaart van Martins Indi (nuttige overtreding) per se met vier verdedigers tegenover twee IJslandse spitsen moesten blijven spelen.

Goed, voor mij was het een verloren avond met absurde wissels en een trainer die zijn eigen tactiek niet begreep. Voor wie juich jij trouwens aanstaande zondag? Voor Selcuk Inan of voor Vurnon Anita? Ik juich voor Hakan Calhanoglu (niet te verwarren met de Hakan waarvan jij groot fan was), wat een prachtige voetballer is dat.

Groeten,

Wes

tr1

Goedemiddag Wes,

 

Als iets de wedstrijden van gisteren goed omschrijft is het de huidige weersomstandigheden. De schade aan mijn ogen is beperkt gebleven. Ik stond gisteren zelf op het veld en kon zodanig enkel de tweede helft van Nederland zien.

Ik lees je, terechte, kritiek over de eisen binnen het Nederlandse voetbal. Weet je wat nu het gekke aan deze situatie is, Turkije en Nederland zijn tegenpolen en de één is jaloers op de ander in bittere tijden als deze. Hadden wij maar een Turkse school! Passie, strijd is mooi, voor zondag en tegen de grote der aarde, maar je moet toch een basis hebben om op terug te vallen tegen Letland, Kazachstan en al die andere wonder ploegen? Kromme tenen krijg je van dat welwillende voetbal tegen landen die als ze allemaal hun salaris op een stapel gooien geen fatsoenlijk huis in Amsterdam kunnen kopen. Bijscholing is trouwens het enige wat Turkije zou kunnen redden uit de al een poos ingezette neerwaartse spiraal. Ik kijk mijn hele leven al tegen dezelfde trainers aan in Turkije, dat kan toch nooit goed zijn, ik ben inmiddels bijna 29 hé Wes. Daarnaast zit het hele volk in tweestrijd. We haten massaal de beleidsbepalers, maar voetbal is onze sport en de Nationale ploeg onze trots. Ik was ouderwets hoopvol na de pot in de Arena tussen mijn twee landen. Kan me niet herinneren dat ik zo pessimistisch ben als voor het duel van aanstaande zondag. 

Ik vind het een positieve instelling je vraag over het juichen, jij gaat er nog van uit dat één van beide wat te juichen heeft. Ik twitterde gisteren, de blinde tegen de lamme. (Ik weet dat het andersom is, maar wij spelen thuis en drinken niet). Veel pijnlijker kan je het niet duidelijker maken, gaan staan voor Selçuk of voor Anita, zo ver afgezakt zijn we allebei. Streep de ervaren jongens eens weg bij beide en streep je Memphis weg tegen ons vrijetrappen wonder Calhanoglu, povere ploegjes blijven er over hoor. Nu houdt het al niet over, maar wat te denken van de nabije toekomst…

Of zie jij wel enig toekomst perspectief bij Oranje? Stel Blind verliest zondag, eruit? Zo ja, wie nu weer?

Spreek je Wes

tr2

 

Ha Yordi!

Guus Hiddink als ‘voetbalfilosoof’ van de Turkse voetbalbond, is dat niet wat? Niet meer op het veld laten komen, gewoon intern lekker over voetbal laten lullen. Wat bijscholing voor in die heksenketel van jullie lijkt me geen gek idee, want leuke voetballers zijn er wel.

Dan je vraag over de toekomst van Blind bij het Nederlands elftal. Dat ik veel vertrouwen heb in Blind wil ik niet zeggen, maar Blind afrekenen op één wedstrijd vind ik ook zo gemakkelijk en een tikkeltje naïef. Hij mag het laten zien aanstaande zondag, ik ben in ieder geval erg benieuwd naar het verloop van de wedstrijd tussen twee teams die volledig uit vorm zijn. Welk land is het minst slecht? Wie heeft de meeste spelers die – ondanks het dramatische collectief-  in staat zijn om iets te kunnen creëren?

Nederland moet gewoon winnen, het maakt mij (inmiddels) niet zo gek veel meer uit hoe. Met de kanttekening dat we natuurlijk wel  veel meer balbezit moeten hebben, want het is buitengewoon voortreffelijk om te zien hoe wij 20 keer het spel van links naar rechts verplaatsen en vervolgens het middenveld niet weten te bereiken. Wij zijn balbezit volstrekt aan het misbruiken. Balbezit moet een hulpmiddel zijn voor het zogenaamde aanvallende voetbal, om via de snelste route in de zestien meter van de tegenstander te komen. Balbezit moet niet een speelstijl gaan worden, en daar lijkt het spel van Oranje momenteel op af te stevenen.

Hedwiges Maduro verwoorde het afgelopen vrijdag precies zoals ik er ook over denk: “Al is het met tien man achter de bal en uit een counter.” Maar ja, dat mag niet hè? Dat is niet volgens de Hollandse principes. En nog iets Yordi, onze defensie wankelt in een 4-3-3 systeem (én Klaassen op zes). Een kleine tip voor de Turken, gewoon lekker druk zetten op ‘Gregs’.

Van derde op een WK naar derde in een poule met onder andere Letland, IJsland en Kazachstan. Juichen voor een doelpunt van Letland en een paar dagen later hopen dat Turkije nóg slechter is dan Nederland. Het kan snel gaan in de voetballerij, succes zondag.

Groeten,

Wes

Vriend,

Je dacht Yordi zit nog niet diep genoeg in dat dal, ik noem even de naam van Hiddink. Je weet dat als Turken Guus ziendat ze hun portemonnee opbergen, uit angst dat hij weer geld komt jatten van ons? Nee Guus is een no-go zone voor de Turken na zijn gefaalde praktijken een aantal jaar geleden. Voor de redding van het Turkse voetbal heb ik mijn hoop gevestigd op Turkse voetballers die voornamelijk buiten Turkije actief zijn geweest, zoals Hamit Altintop, of andere hoogopgeleide Turken uit Europa met een passie voor het voetbal.

Bij geen enkel andere nieuwe bondscoach had ik je die vraag gesteld hoor, maar Blind moest al beginnen met een 1-0 achterstand bij het publiek en de analisten. Met zo een start en eventuele uitschakeling gaat het dan hard.

Creëren is niet zo zeer het punt voor Turkije, het afmaken wel. Ik zou het toejuichen om van Wes en KJH Turken te maken, geven wij jullie twee ervaren jongens voor achterin. Over zondag, ik heb werkelijk waar geen idee. Ik kan mij geen wedstrijd herinneren waarbij ik zo in het duister aan het tasten was. Dat maakt het ook wel weer extra leuk. Het kan weleens een hele slechte wedstrijd worden die vol zit met strijd. Hoewel de ervaring met dit type spel in het voordeel van Turkije spreekt, wie weet is dat wel de manier voor dit Oranje.

Bedankt voor je tip, mag alleen hopen voor Nederland dat meneer van der Wiel de wedstrijd vanuit de dug-out bekijkt in Konya. Ik ben zenuwachtig voor een interland, dat is ook wel weer eens fijn. Jij ook succes zondag, niet te veel.

Spreek je binnenkort weer,

Yordi

tr3

Blog

Ceyhun Eriş, altijd nummer 14; de Turkse Cruijff fan.

Kaan Kavuşan: “Ceyhun Eriş is voor mij altijd een speciale voetballer geweest. Misschien omdat hij het magische nummer 14 droeg van mijn idool Cruijff, misschien om zijn keiharde schoten die geen grens qua afstand konden, misschien door zijn goede jaren bij Fenerbahçe.

Hij heeft een turbulente carriere gehad.. Ortega, Fenerbahçe, Galatasaray, 6-0, Trabzonspor, Şenol Güneş, Zuid-Korea, het Turkse elftal, Zweden… Veel momenten die ons zijn bijgebleven. Ik mocht vragen stellen Eriş ging ze beantwoorden.

161120140042321890167

Waar start jouw voetballeven?

Mijn vader zij altijd “Mocht ik een zoon krijgen, laat het een voetballer worden”. Vanaf het moment dat ik kon staan was er geen moment dat hij geen bal voor mijn voeten worp. In 1987 mocht ik het op de open dag van Galatasaray laten zien. Ik was te laat, desondanks wel aangenomen.

Was er een clubvoorkeur in het gezin?

Iedereen in onze familie is voor Fenerbahçe. Als kleine jongen was ik dan ook automatisch voor Fener.
Eigenlijk was je één van de grote talenten in de jeugdopleiding van Galatasaray. De kranten betitelde als grote ster van de toekomst…

Ik tekende mijn eerste professionele contract toen Graemme Sounness de leiding had. Na Souness kwam Fatih Terim. Die heeft mij een paar keer ingezet als centrale verdediger, dit tegen mijn zin in natuurlijk. In die tijd veranderen er nogal wat bij Galatasaray. Hagi kwam en met hem Popescu, Filipescu, Okan Buruk en Suat Kaya. Na drie verhuur periodes hebben ze me verkocht. Ik wilde helemaal niet weg, ik was er van overtuigd dat ik binnen één of twee seizoenen mijn kans zou krijgen en deze zou verzilveren. Alles gebeurd met een reden; ik was nu een speler van Siirt.

Door je prestaties bij Siirt werd je opgepikt door Fenerbahçe. Ik meen dat Mustafa Denizli toen de scepter zwaaide bij Fener?

Ondanks dat ik niet veel in de basis mocht starten heb ik een hele goede band met Denizli. Ik mocht vaak als eerste invallen, ik scoorde doelpunten. Ik weet nog dat journalisten Denizli vaak onder vuur namen “Waarom laat je die jongen nooit starten?”. Was hij maar langer gebleven, dan had het voor ons beide anders kunnen lopen.

Je hebt, op trainers gebied, in Turkije met ‘de grote drie” gewerkt…

Een voor een geweldige trainers. Denizli heeft altijd een sterke band met zijn spelers, kan geweldig spreken. Terim is hard en zacht in één, een vaderlijk type. Hij kan iedereen motiveren. De voetbalkennis Şenol Güneş is fantastisch. Zijn aanpakken waren fascinerend.

En er was natuurlijk Werner Lorant…

Ik hou niet van modder gooien, maar als we heel eerlijk zijn was Lorant niet goed genoeg voor een grote club. Een selectie met zoveel talent, sterren en mondige spelers had een veel autoritairdere en ervaren trainer moeten bezitten.

Maar hij heeft wel “de 6-0” doen ervaren.

 

Er zijn nog steeds vrienden en kennissen die daar over met mij dollen. Mijn vrienden met een voorkeur voor Galatasaray, zeggen elf jaar na deze zeggen nog steeds, “Je had die vijfde niet moeten maken”. Deel uit maken van zo een historische dag vind ik erg leuk.
Ben jij verantwoordelijk voor het vertrek van Ortega?

Een andere opmerking van mijn vrienden is vaak “Hoe is het je toch geluk om Ortega weg te jagen?” Het is allemaal met een glimlach. Natuurlijk ben ik daar niet verantwoordelijk voor. Als ik zo goed was geweest had ik er zelf wel langer gespeeld. Ik weet nog goed dat we hoorde dat hij bij ons ging spelen, iedereen was opgewonden, alleen al bij het horen van zijn naam.
Klopt het dat Ortega een stil en in zichzelf gekeerd persoon was?

Hij was zeker in zichzelf gekeerd, hij kon niet aarden. Zijn grootste probleem was echter Werner Lorant. Ik zeg altijd dat Lorant niet de geschikte trainer was voor die selectie maar ik moet wel zeggen dat er in zijn periode Duitse discipline heerste. Er is maar een moment wat me altijd zal achtervolgen en ik graag anders had gezien in mijn periode bij Fenerbahçe. In het seizoen 2002-03 moesten wij een wedstrijd spelen tegen Samsunspor. Ik verdraaide mijn linker enkel. Die blessure kosten mij tien maanden. Dat Ortega en ik vertrokken had niet zoveel met elkaar te maken, maar dit was de reden voor mijn vertrek bij Fener. Ik zou heel graag willen weten hoe ver ik het had kunnen schoppen zonder die blessure.

 

Na dit incident is het stempel van “moeilijke vedette” ontstaan. Trabzonspor, Ankaragücü, een buitenlands avontuur… Nooit meer ergens twee seizoenen achterelkaar kunnen blijven.

Helaas is dat beeld ontstaan en heeft er ook voor gezorgd dat ik nergens meer lang kon verblijven. Het beeld van de trainers was ook veranderd. “Moeten we hier tijd in gaan stoppen?” was de gedachte. Of ik raakte weer geblesseerd of ik had geen klik met de trainer was die klik er een keer wel werd de trainer weer vroegtijdig ontslagen.

Denk je dat je volledige potentie hebt weten te bereiken? Ik alle lijsten over spelers die niet het alles uit heb carrière hebben weten te halen van de voetbaljournalisten neem jij plaats. Je eerste interland was ook erg laat…

Het is terecht dat ik in die lijsten voorkom. Ik had beter gekund. Ik werd Turks international op mijn 32ste. In mijn Fener tijd was Şenol Güneş de bondscoach. Hamdi Akin, toenmalig bestuurslid van Fenerbahçe, is hem weleens tegen het lijf gelopen en vroeg hem toen “Waarom selecteer je hem niet?”. Het antwoord, volgens Akin, was “EriŞ past niet in mijn systeem, momenteel.” “Het grappige van dit verhaal is, vijf jaar later, in 2007, werd Şenol Güneş trainer in Zuid-Korea, bij Seoul. Drie keer raden wie de trainer besloot te kopen?”

 

In Zuid-Korea kwam je maar tot vijf wedstrijden…

Ik werd daar al vrij snel ziek. Ik kreeg een last van mijn zenuwstelsel, voornamelijk bij mijn linker borst en de linkerzijde van mijn hoofd. Wat niet veel mensen weten van die periode is dat ik drie maanden absoluut niet mocht voetballen van de doctoren.

Jij bent goed bekend met de Zuid-Koreaanse spelers. Is Zuid-Korea een interessante transfer markt voor Turkije? De prijs – kwaliteit verhouding lijkt goed…

Voor de Premier League is dit al het geval bijvoorbeeld. Turkije zou dit ook moeten doen. In de tijd dat ik bij Seoul speelde waren er elke wedstrijd zo een 15 – 20 scouts aanwezig van over de hele wereld, behalve uit Turkije. Ik heb nog nooit gehoord dat een Turkse scouts in Korea is gaan kijken naar een wedstrijd.

Je ging naar Zweden…

De eerste keer was een lastig verhaal. Op de laatste dag van het transfer window waren mijn papieren nog niet binnen. Ik heb gezegd “geld is niet belangerijk, ik wil gewoon voetballen en fit blijven.” Het tweede avontuur was heel anders. Ik stond op het punt om met voetbal te stoppen. Ik werd benaderd “Het gaat echt slecht” melde de club, “we gaan degraderen”. Ik ben naar ze toe gegaan, we moesten één duel winnen, dat deden we inclusief een doelpunt van mij. Ik had mijn missie volbracht.

Hoe ziet jou toekomst eruit?

Ik wil graag trainer worden. Ik bezit momenteel een UEFA B licentie. Zodra er een mooie gelegenheid zich voordoet ga ik aan mijn nieuwe carriere beginnen. Of ik het kan? Dat weet ik nog niet…
Op Twitter deel je zo nu en dan liedjes. Vertel ons over je muziekvoorkeuren…

Ik ben gek op muziek, ik luister van alles. Van klassiek tot hard rock, zelfs weleens metal. Vanaf een jaar of 16-17 ben ik fan van Queen. Ik ken 80 to 90% van hun repertoire. Led Zeppelin en Metallica luister ik ook graag, maar niet, zoals bij Queen, hen gehele repetoire. Pink Floyd heeft een apart plekje bij mij. Het is een hele extreme en aparte groep in mijn ogen. Enigma, heel wat anders, ook gek op. Turkse muziek, zoveel, dat is niet zo op te noemen, dan zijn we nog wel even bezig.

Weleens aan een autobiografie gedacht?

Nee, die zal ik zelf in ieder geval niet schrijven. Ik hou meer van lezen dan van schrijven.

Wat lees je zoal?
Heel veel. Ik probeer mijn kinderen ook zoveel mogelijk te laten lezen. Mijn interesses zijn breed, politiek, moord tot aan romans.

Ik ben bijvoorbeeld Carl Sagan fan.

Ik heb zo een drie á vier boeken gelezen over wetenschap en het heelal. Daar ben ik dan twee maanden na het boek nog over aan het nadenken. Ik hou erg van Dan Brown. Het boek wat het meeste heeft gedaan is een redelijk kort verhaal, De Alchemist.

Jij hebt altijd nummer 14 gedragen, wat is het verhaal hier achter? Is het om reden Cruijff?

Zeker. Ik zag Johan Cruijff voor het eerst op de Turkse televisie. In 1974 tijdens de verloren WK-finale. Bij zijn eerste balcontact was ik verkocht. Voor mij geen Maradonna of Pele discussie sinds. In de jeugd opleiding van Galatasaray wordt je veel uitgenodigd voor internationale toernooien. Altijd ging ik in het buitenland op zoek naar videobanden met wedstrijden van Cruijff. Er bestaat een grote kans dat ik één van zijn grootste fans ben. Dus inderdaad vandaar mijn voorkeur voor het nummer 14.Als kind was ik ook groot liefhebber van het Real Madrid van de jaren 80. Ik kan nog steeds het hele elftal om Butragueno heen opnoemen. Echter moest ik in 1988 Real de rug toe keren, want mijn Cruijff werd trainer van Barcelona…

Het originele Turkse interview treft u hier: http://www.aksam.com.tr/ekler/pazar/oglum-nasil-yedin-ortegayi/haber-354288

Met dank aan Kaan Kavuşan volg hem op Twitter.

 

Blog

Against Modern Propaganda!

Ik denk dat mijn twitter timeline, voor vreemden, een goede weerspiegeling is van mijn privé omgeving. Op IQ en EQ gebied. Toch krijg ik steeds meer de indruk dat de intelligentere laag van onze samenleving – die graag wat dieper in de materie duikt en na goed nadenken een mening vormt – in eenzelfde web van propaganda zit als de minder ontwikkelde groep mensen. En dat is een bijzonder kwalijke zaak.

Ik wil het graag dicht bij huis houden en zal Turkije als voorbeeld gebruiken. Echter bij kwesties als het Midden-Oosten en MH17 zie ik precies hetzelfde ‘probleem’.

Gisteren was het meest geReTweeded verhaal “Erdogan nu ook magiër, geneest vrouw met aanraking”. Apart verhaal, natuurlijk ontvingen ze mijn klik. Onder een bijzonder cynisch stuk tekst stond een filmpje van een bijeenkomst van de AK-partij in Istanbul. Niks van het verhaal is duidelijk in beeld. De beste man is bezig met een toespraak, knielt op het moment dat er een vrouw per brancard wordt afgevoerd, deze veert op en schreeuwt wat en hij reikt haar zijn hand. Dit is een schitterend voorbeeld omdat dit waarschijnlijk in beide kampen ‘bedacht is’. Ik zou niet verbaast zijn als #TeamErdogan dit in scene heeft gezet, vervelend maar waar. Echter weet ik één ding zeker, hij gaat nu met een lachwekkend verhaal de wereldpers langs, wat feitelijk onjuist is.

Vorige week was het helemaal raak met de quote van Bülent Arinç, die ging nog veel sneller de wereld rond “Vrouwen mogen niet meer lachen van Turkse politicus”. Na het nieuwsbericht te hebben gelezen moest ik even op mijn hoofd krabben. Bijzonder verhaal, geen enkele context. De volgende stap was, de voor mij onbekende naam, knippen en plakken op Youtube. Kijken of er iets te vinden was. Het betrof een lange speech van een AK-partij meeting in Bursa, op de dag van het suikerfeest. Het was een lang en, hoe gek het misschien klinkt, mooi betoog over zelfontwikkeling en normen en waarden. Helaas was daar toch die ene idiote zin/advies op het einde. Als ik daar in Bursa op een AK klapstoeltje had gezeten was ik er oprecht waarschijnlijk van af gevallen. Achter mijn computer hoorde in mijn hoofd de sexy stem van Tatjana Simic als Kees van Flodder roepen “Buurman wat doet u nu?!”.

Laat het voorop staan dat ik fel tegen dit advies van meneer Arinç ben. Het gaat mij hier om de berichtgeving. En de altijd terugkerende uitlacherige toon van deze berichten. Trots blijft een moeilijk uit te leggen begrip in Nederland. Dit soort dingen raken mijn trots. De hoofdschuldige blijft meneer Arinç, ik vind alleen dat het misbruik maken van de onwetendheid van de wereldbevolking net zo kwalijk is. Want laten we niet vergeten, dit is een persoonlijke mening en geen aankondiging van een nieuwe wet.

In Nederland is er maar één Turks geluid dat de nationale media weet te bereiken, en dit geluid is afkomstig van mensen die Turkije geen warm hart toedragen. Vandaag de dag is Erdogan en zijn partij de grootste oorzaak van hun kritiek. Echter was het bij zijn voorgangers niet anders. Er wordt altijd wel een reden gevonden. Mijn grote digitale vriend Özcan Akyol, fijne en sympathieke gozer. Zijn debuut roman Eus was een mooi verhaal, al had het soms een paar moeilijk te lezen passages voor iemand die houdt van Turkije. Feit is, er komt gewoon een afkeer tegen het Turkse naar voren. Bij groot nieuws uit Turkije zal snel om zijn mening worden gevraagd door diverse media. Logisch ook, er zal op de redacties geen rolodex nodig zijn voor de vlot babbelende (verstaanbare) BT’ers (Bekende Turken). Eus; ik geloof oprecht dat je alle opdrachten en uitnodigen naar eer en geweten doet, maar je zult nooit een situatie 100% blanco in kunnen gaan (dat denk ik op basis van wat ik gezien en gelezen heb).

Toch kan ik niet anders concluderen – al blijft mijn wens voor een breder geluid uit de Turkse samenleving in Nederland – dat Özcan een verademing is naast de Nederlandse politici met Turkse roots. De politici zullen alles aangrijpen (tijd zat als ‘slechte’ ambtenaar natuurlijk) om Turkije de grond in te trappen en ‘de Nederlander’ te vertellen wat voor een slecht en achterlijk land het wel niet is. Als er verkiezingen zijn zullen ze op allerlei manieren de Turkse stemmers ronselen met priet praat. Eenmaal binnen, wetend dat de Turkse mensen waar ze stemmen hebben gehaald hen niet op de voet zullen volgen, is het bereik weer vergroot om te strijden tegen Turkije. Ze eten van twee walletjes en maken hier opzichtig misbruik van, dat is een kwalijke zaak. Nog kwalijker dan hun laster campagne tegen het land van herkomst.

Weet ik in dit verhaal nog ergens voetbal toe te passen? Natuurlijk. Fred Rutten. Het bewijs dat men geen bijzonder grote interesse heeft in Turkije. Gisteren liet hij optekenen: ‘Je moet niet vergeten dat dit Besiktas niet het Besiktas is van tien jaar terug’. Veel grotere onzin kan ik mij even niet voor de geest halen. Al zal iedereen dit voor waarheid aannemen van Fred. Dat is spijtig. Mede door deze desinteresse en eeuwige onderschatting is het Champions League seizoen voor Feyenoord na vanavond al weer afgelopen.

Conclusie: Heb je interesse in wereldnieuws, blijf je verdiepen, inlezen en vragen stellen. Vorm je eigen mening. Zowel mede- als tegenstanders hebben allemaal een eigen agenda. De grote kwesties op deze aardbol zijn nooit zwart of wit. Het is één grijs gebied.

w460