Blog

Rize het Waterloo van Cocu?

Zondagavond, Rize, Noord-Oost Turkije. Na een zwaar bevochten punt in de stadsderby met hulp voor de Nederlandse technische staf uit zeer verrassende hoek. De linksback Hasan Ali Kaldırım stond op en verrichte een klein mirakel met zijn spel. Goed om te weten dat Hasan Ali, liefkozend HAK genoemd, de minst favoriete spelers is van de supporters. In de slotfase van het teleurstellende duel, in de media veelvuldig de slechtste derby van het afgelopen decennium genoemd, begonnen de supporters de naam van voormalig trainer Ersun Yanal te scanderen. De spelers toonde veel inzet, een duidelijke signaal richting Cocu. Toch lijkt, buiten de selectie en staf, iedereen het er over eens, hoe eerder Cocu vertrekt, hoe beter.

Cocu moet tevreden geweest zijn over de inzet van de basisspelers afgelopen maandag. In Rize start hij met dezelfde elf spelers. Een kapitale fout van Cocu. Zoals gezegd kreeg het duel tegen Besiktas een zeer negatieve stempel. Fener behaalde het punt grotendeels door een zeer matige tegenstander. Een trainer behoort dit te kunnen constateren. Het lukt de Nederlandse staf niet om de zwaktes binnen de eigen selectie vast te stellen. De zwakke backs, het gewissel met de keeper, het totale gebrek aan voetbal op het middenveld en het blijven opstellen van Aatif. De Marokkaanse flankspeler die zich moeilijk staande zou houden in een duel onderin de Keuken Kampioen Divisie.

De eerste dertig minuten op het veld was het aftasten voor beide ploegen. Zonder een doelpoging. Ayew zorgde voor een opleving door een bal met zijn dijbeen van dichtbij op de paal te plaatsen. In plaats van een startsein voor een betere periode van de ploeg van Cocu, bleek dit het punt waarna Rizespor in ruim tien minuten gehakt maakte van de Turkse grootmacht. Een prachtige 1-0 van Muqiri, enkele minuten later stift Umar over keeper Harun en weer enkele minuten later gaf Samudio de genadeslag uit een corner. Bij alle drie de tegendoelpunten was het uitgerekend Hasan Ali Kaldırım die een negatieve hoofdrol opeiste.

Net als in de wedstrijd tegen Besiktas wacht Cocu lang met ingrijpen. Tot twee keer toe is het Aatif die het eerste het veld verlaat. Dit keer direct na rust. Je vraagt je af waarom een speler waar Cocu zelf blijkbaar ook over twijfelt in deze uiterst belangrijke periode mag blijven starten. Bij een terugkeer van Cocu in Nederland zullen de voetbal inhoudelijke vragen niet gesteld worden, helaas. Waren dit zijn beste elf spelers? Lopen er helemaal geen talentvolle voetballers rond? Dat Dick Advocaat geen talenten aan het licht bracht is voor niemand een verrassing. Dat het onder de vorige voorzitter onmogelijk was om je nek uit te steken voor jong talent weten wij ook. Ik twijfel niet over de intentie van Cocu en zijn staf. Een ontslagpremie is niet vervelend maar dat is nooit de inzet geweest dit avontuur. Als je dan begint aan een project waarom kies je er dan voor om ten onder te gaan met verveelde middelmaat op het veld?

In de laatste vijfenveertig minuten hield de gepromoveerde thuisploeg eenvoudig stand. De spelers toonde geen strijd meer. De kansen op de 4-0 waren groter dan op een eventuele aansluitingstreffer. Nog wel een veel zeggende wissel van Cocu in de tweede helft. Benzia is sinds zijn komst veruit de beste speler op het veld. Eljif Elmas is het grootste talent binnen de selectie. In plaats van nog een aanvallende poging te wagen en het defensieve blok op het middenveld op te breken beslist de Eindhovenaar om de twee aanvallende middenvelders voor elkaar te wisselen. Het blijft 3-0.

Nu is het taak aan de voorzitter om te beslissen. Blijft hij achter zijn keuze van afgelopen zomer staan of laat hij zijn oren hangen naar het volk en de media? Na zeven wedstrijden wist de trainer zeven punten te verzamelen. Fener staat op een veertiende plaatst. De punten zijn het probleem niet, maar het gebrek aan progressie.

Blog

Waarom jij een wedstrijd van Kasımpaşa moet gaan kijken:

Kasımpaşa Spor Kulübü heeft op het eerste gezicht een aantal nadelen voor de amateur politiek volgers in Nederland. De club is gevestigd in het district Beyoğlu. Dat is de geboortegrond van de president van Turkije Recep Tayyip Erdoğan. Erdoğan is zelfs voormalig speler van Kasımpaşa en de naamgever van het huidige stadion. Omdat je niet uitgesproken raakt over het huidige politieke regime, maar tijdens je zoektocht naar een mooie zonvakantie het toch wel akelig lastig blijkt om een betere prijs-kwaliteit bestemming te vinden dan Turkije. En dus toch weer beslist vijftien dagen Belek te boeken, is het als principieel voetballiefhebber ook verstandig deze nogmaals opzij te schuiven. Kasımpaşa is namelijk sinds de komst van trainer Kemal Özdeş een verademing wat betreft plezier in het voetbal.

Gisterenmiddag stond Trabzonspor – Kasımpaşa op het programma evenals een kleine vijf maanden geleden (toen een 2-5 overwinning voor de club uit Istanbul) was het weer een groot feest voor de neutrale kijker. In de eerste helft leek het alsof de club van de Zwarte Zee niks had opgestoken van de oorwassing van afgelopen seizoen. Kasımpaşa begon furieus wat resulteerde in een vroege 0-2 voorsprong. Trabzon herstellende zich goed en wist de achterstand om te buigen in een 4-2 overwinning onder aanvoering van een ontketende Hugo Rodallega. Het open duel bracht de kijkers maar liefst 35 schoten in 90 minuten. Netjes verdeeld over beide teams. Een voetbalfeest dus.

Dit is het zevende achtereenvolgende seizoen van Kasımpaşa op het hoogste niveau. Voor een club uit de marge in Turkije een mooie reeks om trots op te zijn. De enige clubs die meer seizoenen actief zijn in de Süper Lig zijn namelijk Galatasaray, Besiktas, Fenerbahçe, Trabzonspor en Bursaspor. In het laatste seizoen van de club op het een naar hoogste niveau werd het gekocht door Turgay Ciner. Ciner is een Turkse miljardair, die zijn geld verdiende met zijn media groep en diverse energie en grondstof maatschappijen. De overname nam een aantal twijfels weg bij het volk over de al dan niet (financiële) hulp van de grote Turkse leider en clubman Erdoğan aan de club. De eigenaar en het door hem aangewezen bestuur wilde snel doorgroeien. Binnen de mogelijkheden die uit de lucht waren komen vallen deed de club wat het kon. Ryan Babel, Ryan Donk, Andreas Isaksson en Eren Derdiyok zijn enkele namen die de toenmalige trainers, Shota Arveladze als langstzittende, beschikbaar kregen. Door het uitblijven van systematisch succes besloot de leiding de kraan bijna geheel dicht te draaien, vrij rigoureus. Er werd serieus rekening gehouden met een degradatie na deze maatregelen.

De ervaren trainer Rıza Çalımbay wist de club voor het noodlot te behoeden. Ondanks dat het bestuur duidelijk was, kon Çalımbay het niet verkroppen dat het geld van de transfer van Eren Derdiyok naar Galatasaray niet geherinvesteerd kon worden. Na drie wedstrijden in het seizoen 2016-2017 leverde Çalımbay zijn contract in en de eigenaar haalde zijn schouders op en was stiekem zeer content dat het aanhoudende gezeur van de trainer nu was gestopt. Echter, wat nu? De gemiddelde Turkse trainers eisen veel geld en eisen nog meer investeringen op de transfermarkt. En juist daarin had de miljardair geen zin meer.

De oplossing voor de club die met minder middelen beter wilde gaan presteren kwam uit een opmerkelijke hoek. De clubloze Kemal Özdeş. De 46-jarige oefenmeester geboren en getogen in Manisa was op een zijspoor terechtgekomen. Op 34-jarige leeftijd gaf Hikmet Karaman bij Kayserispor Özdeş, de trainer met een niet noemenswaardige voetbalcarrière, zijn eerste kans als assistent trainer. Ondertussen was de grootste belofte van het Turkse trainersgilde faliekant gefaald bij de Turkse nationale ploeg. Ersun Yanal. De man die er voor zorgde dat we het vandaag de dag over laptop-trainers hebben. Yanal ging op zoek naar eerherstel en Manisaspor gaf hem een kans. Hij zocht een assistent met krediet bij de lokale bevolking en dat was Özdeş. De prestaties waren goed, Yanal nam Özdeş mee naar Trabzonspor en toen het daar na een goede start bergafwaarts ging was het tijd voor Özdeş om op eigen benen te staan. Dit verliep alles behalve soepel. Acht maanden alvorens Kasımpaşa hem benaderde voor de vacature was Özdeş na 11 dagen opgestapt bij Elazığspor. Met als reden, een gebrek aan financiële middelen. De club die genoeg had van het investeren in het voetbal zag heil in een trainer die elders zijn contract inleverde door het gebrek aan financiën.

Zijn debuut moest hij maken in een thuiswedstrijd tegen het grote Fenerbahçe, het werd 1-5. Zijn tweede wedstrijd was in en tegen Bursa, 1-0 verloren. Geen ideale start. Na deze valse start werd het snel zichtbaar dat Özdeş een duidelijke visie heeft en daar geen compromissen in sluit. De ploeg kreeg het broodnodige vertrouwen. In de resterende 41 duels dat seizoen werden er nog maar 12 verloren. In de winter werd zoals afgesproken niet geïnvesteerd, dit zonder gemor van de trainer. Die enkele spelers van het tweede elftal liet aansluiten en zelfs de halve finale van de Turkse beker wist te bereiken.

Kasımpaşa heeft een goed netwerk. Dat bleek goud waard in combinatie met deze trainer. In de zomer van zijn eerste volwaardige seizoen kwamen er voor minimale prijzen enkele fantastische spelers naar Beyoğlu in Istanbul. Jhon Murillo (Benfica), Trezeguet (RSC Anderlecht), Bernard Mensah (Atletico), Kenneth Omeru (Chelsea) & Syam Ben Youssef (Caen). Zo goed als hij alle aanwinsten wist in te passen, transfers op maat, was het misschien indrukwekkender hoeveel beter hij de reeds aanwezige spelers wist te maken. Keeper Ramazan Köse en verdediger Veysel Sarı bijvoorbeeld, spelers die je wekelijks op de lachspieren werkte bleken aan de hand van deze trainer ineens zeer evenwichtige spelers.

Met zeer beperkte uitgave had het bestuur eindelijk wat ze voor ogen hadden. Een stabiele club, Kasımpaşa eindigde vorig seizoen als achtste in de Süper Lig. Daarnaast was er een stijgende lijn in de bezoekersaantallen. Een unieke prestatie in het verzadigde Istanbul. Met concurrenten als Galatasaray, Bestikas en Fenerbahçe is het andere clubs in de metropool nooit gelukt supporters af te snoepen. Istanbulspor deed ooit een wilde poging met Beenhakker, van der Brom en van Vossen. Başakşehir speelt als jaren om de titel in een praktisch leeg stadion. Kasımpaşa is uitgegroeid tot de lieveling van heel Turkije, een ongekend fenomeen voor de fanatieke Turkse aanhang.

De eerste vier weken van het nieuwe seizoen was Kasımpaşa koploper. Op de vijfde speelronde stond Galatasaray-uit op het programma. En dat blijkt telkens een te hoge drempel voor Özdeş en zijn mannen. De traditionele topploegen. Waar Abdullah Avcı van Başakşehir deze drempel wel heeft weten te nemen door zijn ploeg constant aan te passen aan de tegenstanders, voor lief nemend dat het spelplezier in topduels enorm afneemt is Özdeş hier niet tot bereid. Het doet mij veelal denken aan de leuke maar zo naïeve Peter Bosz bij Heracles Almelo.  Of Quique Setién bij Betis. Dit zijn trainers die we met alles wat we hebben moeten verdedigen. In het belang van leuk voetbal. Een uitstervend soort voetbal.

Blog

Gençlerbirliği aan de rand van de afgrond

Het gaat slecht met Gençlerbirliği, de grootste club uit de hoofdstad van Turkije. Bij velen in Nederland momenteel bekend als de werkgever van Moestafa El Kabir (ex-NEC). Met dertien punten staan ze in de degradatiezone met maar drie punten meer dan de onderste twee, daarmee is het de slechtste eerste seizoenshelft sinds 2001/2002. Destijds was de dramatische start een keerpunt voor de club, maar de vraag is of de club nu nog te redden is. Misschien wel, als de grote man uit het verleden afstand neemt van de club.

Ilhan Cavcav
De grote man waar ik op doel bij dit opleidingsinstituut is de heer Cavcav. De 80-jarige voorzitter van de club, die al sinds 1977 met de scepter zwaait, maakt er momenteel een potje van. Dit seizoen heeft Gençlerbirliği de buitenlandse pers alleen maar met ridicule berichten weten te bereiken. En daar is de voorzitter verantwoordelijk voor. De club heeft er in de eerste seizoenshelft maar liefst drie trainers doorheen gejaagd, met de laatste twee als ultieme dieptepunt: de in Nederland bekende Fuat Çapa had een dienstverband van een aantal uur en zijn opvolger Yilmaz Vural van maar liefst zes dagen. Dit kan natuurlijk niet zo verder. Maar hoe krijg je iemand van de troon die al 38 jaar de dienst uit maakt, en in het verleden ook nog met veel succes?

Ilhan Cavcav
Ilhan Cavcav

De twee slechtste seizoenen in de recente historie lijken qua start nogal op elkaar. Dit seizoen begon de Brit Stuart Baxter vol goede moed aan zijn avontuur in Ankara, in 2001 was het de Belg Walter Meeuws die zin had in een langdurig dienstverband in de Turkse hoofdstad. Beide trainers kwamen bedrogen uit, al speelde de voorzitter veertien jaar geleden geen paniekvoetbal. Erdogan Arica nam destijds de geplaagde ploeg van de Belgische oefenmeester over en herstelde goed na een stroeve start. Hij eindigde uiteindelijk op een nette achtste positie in de competitie. Opportunistisch als de voetbalwereld is, was de verwachting dat de club verder zou gaan met Arica. De voorzitter was toen echter nog een visionair en had de opvolger al lang en breed op de radar: Ersun Yanal, het Turkse wonder’kind’ in de selecte groep die het in Turkije tot trainer op het hoogste niveau had weten te schoppen.

 

Ersun Yanal
Ersun Yanal

Ersun Yanal
Yanal is een oefenmeester zonder voetbalverleden op het hoogste niveau, wat een unicum is in Turkije. Op 31-jarige leeftijd werd hem het tweede elftal van Denizilspor toevertrouwd. Via het tweede, periodes als assistent en ad interim kreeg hij op 37-jarige leeftijd de kans om als hoofdtrainer aan de slag te gaan bij Denizlispor. Dit deed hij voortreffelijk. Ankaragüçü zag het helemaal zitten in deze trainer van de toekomst. Een trainer die openstond voor andere aspecten dan de traditionele facetten in het voetbal. Hij tekende een voorcontract bij de hoofdstedelingen, tevens de aartsrivaal van Gençlerbirliği, dat kostte hem zijn baan bij het op dat moment goed draaiende Denizlispor. Bij Ankaragüçü verrichtte hij kleine mirakels. De club die met hangen en wurgen op het hoogste niveau was gebleven werd onder zijn bewind zesde in het eerste seizoen en in het tweede seizoen vierde. Ilhan Cavcav had het gezien, zijn toekomst lag bij aartsrivaal Gençlerbirliği.

Doorgaan met lezen “Gençlerbirliği aan de rand van de afgrond”

Blog

De wederopstanding van de Turken waar de mensen zo van houden

De Turken zijn er weer bij. Als het Europees kampioenschap in Frankrijk volgende zomer van start gaat is dat precies 8 jaar geleden voor de voetbalgekke natie. Ze behaalde het startticket op een wijze zoals we die kennen van de Turken. In de dying seconds was er weer een dramatische ontknoping, zoals Evert ten Napel riep tijdens de ongekende comeback tegen de Tsjechen in 2008.

Na een mooie halve finale plek in Oostenrijk en Zwitserland wisten de Turken zich niet te kwalificeren voor het wereld kampioenschap in Zuid-Afrika. Het voetbal lot van het land werd toevertrouwd aan Guus Hiddink, de alleskunner. Guus kwam niet voor een appel en een ei naar Turkije maar voor een recordbedrag in de Turkse voetbalgeschiedenis. Guus was het waard, vonden de Turkse leidsmannen. Het was zo een exorbitant bedrag dat Hiddink nooit is begonnen met werken in Turkije. Toen hij eindelijk klaar was met het tellen van zijn miljoenensalaris hadden de Kroaten de Turken al kansloos uitgeschakeld voor deelname aan het EK van 2012 in Oekraïne.

Abdullah Avci was de nieuwe Messias. Na goede prestaties met het nietige Istanbul Buyuksehir Belediye (Tegenwoordig Medipol Basaksehir) en een dienstverband als jong Turkije trainer was hij klaar voor het grote werk volgens onze bond. Men dacht na de periode Hiddink de bodem gezien te hebben, het tegendeel was waar. Onder leiding van Avci bleef Turkije kelderen op de internationale voetbalkaart. Lege stadions bij interlands, dat had ik in mijn leven nog niet meegemaakt in Turkije. Geen heksenketel. Het volk was bezig met he clubvoetbal. Langer naar dit verkeersongeluk kijken kon niemand meer.

Is er in dat gigantische land echt maar één man die het beroep van bondscoach naar wens kan invullen? Het antwoord bleek gisteren, weer, ja. Fatih Terim. Voor het volk en vaderland keerde hij zijn eeuwige liefde Galatasaray de rug toe. Een groot offer met veel negatieve gevolgen voor zijn reputatie bij de vurige aanhang. Het icoon naar de misschien wel een grotere rivaal dan Fenerbahçe, de Turkse voetbalbond. Waar hij zelf overigens meer dan eens mee in de clinch lag.

Hij kreeg de onmogelijke en ondankbare taak om Turkije op miraculeuze wijze toch naar het wereld kampioenschap van Brazilië te krijgen. Mathematisch was het nog mogelijk, maar dan moest echt alles mee zitten. En de ploeg, die knock-out geslagen acteerde in de groep, moest zelf alles winnen. Hij gaf de ploeg een kickstart. Estland, Andorra en Roemenië werden verslagen. Stiekem zochten de ogen van het Turkse volk het nationale team weer. Om de play-offs te halen moest er van Oranje gewonnen worden, thuis. Onder leiding van, wie anders, Robben en Sneijder bleken de Nederlanders een maatje te groot. De bodem was gezien, de klim opwaarts was ingezet.

Fatih Terim is een trainer die heilig is overtuigd van zijn aanpak. Het duurde dan ook lang voor de norse oefenmeester door had dat het mondiale voetbal constant in beweging is en dat hij zich (iets) flexibeler moet opstellen. De meest recente campagne begon desastreus. Kansloos in IJsland verslagen. Thuis van de Tsjechen verloren. Tot slot een gelijkspel tegen de Letten. Het keerpunt kwam op 28 maart in de Amsterdam Arena. Er stond een modern Turkije, met een plan. Tot ver in blessuretijd wisten ze de voorsprong vast te houden tegen de nummer 3 van de wereld, de wedstrijd duurde net 2 minuten te lang. De punten werden gedeeld maar dit Turkije gaf hoop.

De laatste drie wedstrijden, 3-0 winst tegen Oranje, 0-2 winst bij de Tsjechen en een 1-0 overwinning op de IJslanders, waren een combinatie van het oude en het nieuwe Turkije. Met een plan van aanpak, met hartstocht gesteund door het eigen volk, voorzien van die eeuwige hoop en geloof. Gisteren in Konya viel alles op haar plek. Oranje gaf wederom niet thuis. De Kazachen bewezen Turkije een nooit te vergeten dienst door de Letten te verslaan en Turkije deed zelf wat het moest, op de meest typisch Turkse manier. In die zo geliefde dying seconds. Of het toeval was dat Selçuk de maker van dit tekenende doelpunt was? Een jongen wiens achternaam de betekenis “Geloof” draagt? Ik denk het niet.

LLHcqErw.jpg large

De familie is weer compleet. Terim de vader van de voetbal natie, zijn spelers de kinderen en het volk maakt de familie compleet. Deze familie heeft zin in de zomervakantie naar Frankrijk. Wat gaat het worden? Ik denk dat we met zijn alle weer gaan geloven dat we die beker kunnen winnen, waarom niet?

CROlOqWWIAACqFX